Την ώρα που οι τιμές των ακινήτων στην Αθήνα συνεχίζουν να κινούνται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, στην άλλη άκρη του κόσμου μια ολόκληρη μικρή «πόλη» πωλείται όσο περίπου ένα διαμέρισμα στην ελληνική πρωτεύουσα.

Την ώρα που οι τιμές των ακινήτων στην Αθήνα συνεχίζουν να κινούνται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, στην άλλη άκρη του κόσμου μια ολόκληρη μικρή «πόλη» πωλείται όσο περίπου ένα διαμέρισμα στην ελληνική πρωτεύουσα.

Το δίλημμα ακούγεται σχεδόν απίστευτο: ένα μικρό σπίτι στην Αθήνα ή ένας ολόκληρος οικισμός στην ενδοχώρα της Αυστραλίας; Στην περίπτωση του Cooladdi, στο Κουίνσλαντ, το δεύτερο σενάριο μπορεί να γίνει πραγματικότητα, καθώς ο μικροσκοπικός οικισμός έχει τεθεί προς πώληση έναντι 400.000 αυστραλιανών δολαρίων, ποσό που αντιστοιχεί περίπου σε 250.000 ευρώ.

Πρόκειται για μια τιμή που, με τα σημερινά δεδομένα της ελληνικής αγοράς ακινήτων, μπορεί να απαιτείται ακόμη και για την αγορά ενός μικρού ή μεσαίου διαμερίσματος σε αρκετές περιοχές της Αθήνας. Στο Cooladdi, όμως, τα ίδια χρήματα προσφέρουν κάτι εντελώς διαφορετικό: την ευκαιρία να αναλάβει κάποιος την καρδιά μιας ολόκληρης κοινότητας, έστω και αν αυτή αριθμεί πλέον μόλις δύο μόνιμους κατοίκους.

Τι ακριβώς πωλείται στο Cooladdi

Οι σημερινές ιδιοκτήτριες και μοναδικές μόνιμες κάτοικοι της περιοχής, Κάρολ Γιάροου και Τζο Κόρνελ, αποφάσισαν να διαθέσουν προς πώληση το Fox Trap Roadhouse, την επιχείρηση γύρω από την οποία περιστρέφεται ουσιαστικά ολόκληρη η ζωή του οικισμού.

Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είναι απλώς ένα κατάστημα ή ένας σταθμός ξεκούρασης για τους οδηγούς που διασχίζουν την απομακρυσμένη περιοχή. Λειτουργεί ταυτόχρονα ως παμπ, εστιατόριο, παντοπωλείο, μοτέλ και ταχυδρομείο. Μάλιστα, το γεγονός ότι διαθέτει ταχυδρομικό κώδικα είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους το Cooladdi εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται επισήμως ως «πόλη».

Ουσιαστικά, όποιος αγοράσει την επιχείρηση θα αποκτήσει το σημαντικότερο –και σχεδόν μοναδικό– σημείο εξυπηρέτησης και κοινωνικής ζωής σε μια μεγάλη και αραιοκατοικημένη περιοχή της αυστραλιανής ενδοχώρας.

Από σιδηροδρομικό κόμβο σε οικισμό δύο κατοίκων

Το Cooladdi δεν ήταν πάντοτε τόσο έρημο. Στις καλύτερες εποχές του αποτελούσε έναν δραστήριο σιδηροδρομικό κόμβο, με τον πληθυσμό του να φτάνει περίπου τους 270 κατοίκους. Η περιοχή διέθετε σχολείο, κρεοπωλείο, αστυνομικό σταθμό και διάφορες υπηρεσίες που κάλυπταν τις ανάγκες των ανθρώπων που ζούσαν και εργάζονταν εκεί.

Η σταδιακή παρακμή ξεκίνησε το 1917, όταν η σιδηροδρομική γραμμή επεκτάθηκε μέχρι το Quilpie, με αποτέλεσμα το Cooladdi να χάσει μέρος της σημασίας του ως ενδιάμεσος σταθμός. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο το 1967, όταν σταμάτησαν οριστικά τα επιβατικά τρένα να εξυπηρετούν τον τοπικό σταθμό.

Καθώς οι σιδηροδρομικές μετακινήσεις περιορίστηκαν και η κτηνοτροφία προβάτων, που αποτελούσε βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας, άρχισε να συρρικνώνεται, οι θέσεις εργασίας μειώθηκαν. Οι νεότεροι κάτοικοι αναζήτησαν ευκαιρίες σε μεγαλύτερες πόλεις, το σχολείο έκλεισε και οι περισσότερες υπηρεσίες εξαφανίστηκαν.

Με το πέρασμα των δεκαετιών, ο πληθυσμός μειώθηκε δραματικά, ώσπου απέμειναν μόνο η Κάρολ Γιάροου και η Τζο Κόρνελ.

Δεν είναι ακριβώς πόλη-φάντασμα

Παρά την εικόνα εγκατάλειψης, το Cooladdi δεν θεωρείται μια εντελώς νεκρή πόλη. Το Fox Trap Roadhouse συνεχίζει να δέχεται ταξιδιώτες, οδηγούς φορτηγών, κτηνοτρόφους και κατοίκους από τις γύρω εκτάσεις.

Σε μια περιοχή όπου οι αποστάσεις είναι τεράστιες και οι επιλογές περιορισμένες, η παμπ, το εστιατόριο, το παντοπωλείο και το μοτέλ εξακολουθούν να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες. Για ορισμένους επισκέπτες, το Cooladdi αποτελεί απαραίτητη στάση για καύσιμα, φαγητό ή ξεκούραση. Για άλλους είναι ένα σημείο συνάντησης και κοινωνικής επαφής μέσα στην απομονωμένη αυστραλιανή ενδοχώρα.

Η πλησιέστερη μεγαλύτερη κωμόπολη είναι το Charleville, το οποίο έχει περίπου 3.000 κατοίκους και βρίσκεται σε απόσταση σχεδόν 55 λεπτών με το αυτοκίνητο.

Γιατί αποφάσισαν να το πουλήσουν

Η απόφαση για την πώληση σχετίζεται κυρίως με τα προσωπικά σχέδια των δύο γυναικών. Η Κάρολ Γιάροου επιθυμεί να συνταξιοδοτηθεί, ενώ η Τζο Κόρνελ σχεδιάζει να μετακομίσει και να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της.

Ο νέος αγοραστής, ωστόσο, δεν θα αποκτήσει απλώς ένα ακίνητο. Θα πρέπει να αναλάβει πολλαπλούς ρόλους, καθώς η λειτουργία του Cooladdi απαιτεί καθημερινή παρουσία και συνεχή ενασχόληση.

Ο επόμενος ιδιοκτήτης ενδέχεται να βρεθεί ταυτόχρονα στη θέση του ταχυδρόμου, του ξενοδόχου, του καταστηματάρχη, του ιδιοκτήτη παμπ, του μάγειρα και του ανθρώπου που υποδέχεται τους περαστικούς. Με άλλα λόγια, η αγορά του Cooladdi δεν αποτελεί μόνο μια επένδυση σε ακίνητη περιουσία, αλλά και μια εντελώς διαφορετική επιλογή ζωής.

Για κάποιον που αναζητά ηρεμία, απομόνωση και έναν τρόπο ζωής μακριά από τις μεγάλες πόλεις, η πρόταση μπορεί να μοιάζει δελεαστική. Για άλλους, η απόσταση, η μοναξιά και οι αυξημένες ευθύνες ίσως αποδειχθούν απαγορευτικές.

Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία του Cooladdi προκαλεί εντύπωση, ιδιαίτερα όταν η τιμή πώλησής του συγκρίνεται με το κόστος ενός διαμερίσματος στην Αθήνα. Για περίπου 250.000 ευρώ, κάποιος μπορεί θεωρητικά να μη γίνει απλώς ιδιοκτήτης ενός σπιτιού, αλλά ο άνθρωπος που θα κρατήσει ζωντανή μια ολόκληρη μικρή πόλη.