Μετά την επιτυχημένη διαδρομή του πρώτου βιβλίου της «Ανοξείδωτη Μνήμη», η Πολύμνια Κοσσόρα επιστρέφει με το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;».
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που διεκδικεί επάξια μια θέση στην καρδιά του αναγνώστη! Σασπένς και ανατροπές, πάθη, μισές αλήθειες με κόστος μεγαλύτερο και από το πιο μεγάλο ψέμα, διαφορετικές κουλτούρες και δρόμους παράλληλους...

Μιλώντας με την ταλαντούχα Πολύμνια Κοσσόρα για το βιβλίο «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;»

Η ιστορία σας διαδραματίζεται στο Όσλο και την Αθήνα. Δύο πόλεις στις οποίες έχετε μείνει και η ίδια. Ποιες είναι οι διαφορές τους και ποια τα κοινά τους σημεία;

Αισθητικά, αλλά και από πολλές άλλες απόψεις, μιλάμε κυριολεκτικά για δυο αντίθετους πόλους, με λίγες αλλά σημαντικές ομοιότητες. Πρώτα απ' όλα το ζεστό χαμόγελο! Οι Νορβηγοί, αντίθετα με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, είναι λαός χαμογελαστός και φιλόξενος. Ακόμη, η αγάπη για τη θάλασσα. Από τα ψαροκάικα μέχρι και τις μακρινές εξερευνητικές αποστολές, οι Νορβηγοί είναι παιδιά της θάλασσας. Να μη ξεχάσω τέλος την αγάπη για την οικογένεια, η οποία είναι έντονη και εμφανής παντού. Όσο για την Αθήνα, την αγαπάμε με όλα τα στραβά της, τον ιδιότροπο χαρακτήρα της και την αλλοπρόσαλλη εμφάνισή της. Το Όσλο είναι μια μικρή πρωτεύουσα, ήρεμη, καταπράσινη, χτισμένη ανάμεσα σε χαμηλούς λόφους και με άμεσο, ανοιχτό μέτωπο στη θάλασσα. Μια πλειάδα από νησάκια με βλάστηση απλώνονται στο φιορδ μπροστά του και ολοκληρώνουν μια ήρεμη θέα. Εδώ πολύ διαφορετικοί είναι και οι ήχοι, οι μυρωδιές, η ατμόσφαιρα της πόλης, οι ανθρώπινες συμπεριφορές. Ξέρετε, βαθύτερα μέσα μας όλοι είμαστε ίδιοι μπροστά στη χαρά, τον πόνο, τον φόβο. Αυτό που διαφέρει σημαντικά είναι ο τρόπος που ερμηνεύουμε τις καταστάσεις και ο τρόπος που εκφράζουμε τα συναισθήματά μας.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί την ερωτική ιστορία του Ορέστη και της Άννελι. Μέσα από αυτή, όμως, θίγονται και άλλα κοινωνικά ζητήματα. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο γι’ αυτά;

Κεντρικό ζήτημα στον μύθο του βιβλίου μου είναι η ιερότητα του μικρού παιδιού, η ανάγκη του να πιστοποιηθεί μέσα από την εικόνα και την αγάπη και των δυο γονιών του. Κοντά σ’ αυτό το ζήτημα είναι και ο προβληματισμός για την απόφαση μιας γυναίκας να γεννήσει και να μεγαλώσει μόνη της ένα παιδί. Ακόμη, για τον άνδρα, η συνειδητοποίηση της πατρότητας και το χτίσιμο της σχέσης με το παιδί του. Ένα άλλο θέμα που θίγεται στο βιβλίο μου είναι ο αδιανόητος πόνος από την απώλεια ενός παιδιού μέσα στην οικογένεια. Ζητήματα σύγχρονα και ιδιαίτερα σοβαρά σε ανοιχτές κοινωνίες, όπου τίποτε πλέον δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο. Από την άλλη, θίγεται και ένα σύγχρονο, οδυνηρό φαινόμενο της εποχής μας. Το φαινόμενο της τρομοκρατίας με θύματα ανυποψίαστους ανθρώπους που καταστρέφει αθώες ζωές, δημιουργεί μια παράλογη αλυσίδα βίας και τραυματίζει τον κοινωνικό ιστό.

Ξεκινήσατε να γράφετε εντατικά, αφού συνταξιοδοτηθήκατε. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με τη συγγραφή;

Η συγγραφή για μένα δεν είναι επάγγελμα. Ούτε την βλέπω σαν χόμπι, σαν κάτι «για να περνώ τον χρόνο μου». Είναι ένα μαγικό ταξίδι στις ανθρώπινες ιστορίες, στα συναισθήματα, στις σχέσεις, στις ιδέες, στον αέναο χρόνο. Υπήρξε η φυσική συνέχεια της αγάπης μου για το βιβλίο, της λαιμαργίας μου για ανάγνωση. Αποτελεί τη φυσική δίοδο, μέσα από την οποία ελευθερώνω προς τον κόσμο όλες τις εμπειρίες, τα ακούσματα, τις εντυπώσεις, που με έναν παράξενο τρόπο συσσωρεύονται μέσα μου. Απλώς, άργησα να στρωθώ σ’ αυτήν την υπέροχη διαδικασία, επειδή νωρίτερα έκανα τόσα πράγματα και είχα τόσες υποχρεώσεις που δεν θα ήταν δυνατόν να δημιουργήσω κάτι όμορφο και ολοκληρωμένο.

Το μυθιστόρημά σας είναι γεμάτο ανατροπές. Τελικά ποιος λέει την τελευταία λέξη; Εμείς ή η ζωή;

Μα, ζωή είμαστε εμείς οι ίδιοι. Οι ιδέες μας, οι απαντήσεις που δίνουμε στα διλήμματα, οι αποφάσεις μας. Έρχονται, ωστόσο, κάποιες κρίσιμες στιγμές, όταν πιστεύεις ότι έχεις τα πάντα στον έλεγχό σου, που δημιουργούνται συνθήκες, συμβαίνουν εξελίξεις και απροσδόκητα γεγονότα που ανατρέπουν τα δεδομένα σου. Είτε για καλό, είτε για κακό. Έτσι είναι. Η δύναμη του Τυχαίου. Ό,τι δεν μπορεί να κατανοήσει και να εξηγήσει ορθολογικά ο άνθρωπος το ονομάζει ‘μοίρα’ ή ‘τύχη’. Εμείς ας το πούμε ΖΩΗ με τις εκπλήξεις της, με όλα τα καλά, τα κακά, τα απρόβλεπτα ή δραματικά.

Τι χώρο καταλαμβάνει το γράψιμο σε μια τυπική σας μέρα;

Πόσο θα ήθελα να είχα ένα στρωτό πρόγραμμα εργασίας, κάποιες συγκεκριμένες ώρες απομόνωσης αφιερωμένες στη συγγραφή καθημερινά! Αυτό όμως μέχρι σήμερα δεν ισχύει. Υπάρχουν ημέρες που θα γράφω απερίσπαστη επί τέσσερεις και πέντε ώρες, υπάρχουν και διαστήματα αποχής ενός και δυο μηνών. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι ούτε γόνιμο, ούτε αποδοτικό. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου από εδώ και πέρα να οργανωθώ καλύτερα, ειδικά στο τρίτο βιβλίο μου που έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Καθημερινή, πρωινή γραφή με πρόγραμμα και στόχους. Ε, όλο και θα βγαίνει κάποιο ταξίδι μπροστά, είμαι πάντως αποφασισμένη και σίγουρα πιο καλά οργανωμένη.

Εκτός από το να γράφετε, με τι άλλο σας αρέσει να καταπιάνεστε;

Διαβάζω με απληστία ελληνική και ξένη πεζογραφία, κάτι που κάνω από μικρό παιδί. Τα τελευταία χρόνια έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη αδυναμία για την αστυνομική λογοτεχνία. Επίσης, ταξιδεύω πολύ και με ενθουσιασμό. Κάθε ταξίδι ανοίγει εμπρός μου ένα μεγάλο παράθυρο στον κόσμο, με πλουτίζει με νέες εικόνες και εμπειρίες, ακόμη και όταν ταξιδεύω σε τόπους γνωστούς και αγαπημένους. Πέρα από αυτά, είμαι ένας κανονικός άνθρωπος. Ζω μέσα στον κόσμο, νοιάζομαι για το σπίτι και την οικογένεια, λατρεύω τα μικρά παιδιά, αυτά τα θαύματα που είναι πάντα πηγή έκπληξης και έμπνευσης.

Τα σχέδιά σας περιλαμβάνουν ένα ακόμη βιβλίο; Αν ναι, τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε γι’ αυτό;

Το επόμενο βιβλίο είχε μπει ήδη στα σκαριά όταν κυκλοφόρησε το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;». Πρόκειται και πάλι για κάτι πολύ διαφορετικό. Όπως και αυτό το μυθιστόρημά μου ήταν διαφορετικό από το πρώτο μου βιβλίο, το «Ανοξείδωτη Μνήμη». Είναι ταυτόχρονα πρόκληση αλλά και απόλαυση να μεταφέρεις τη ματιά σου κάθε φορά σε διαφορετικούς τόπους, χρόνους, πρόσωπα. Το επόμενο βιβλίο μου, που βρίσκεται στο στάδιο της δόμησης και της έρευνας, θα διατρέχει τέσσερεις γενιές, αγγίζοντας ζητήματα όπως η μαζική μετανάστευση στην Αμερική, η εσωτερική μετανάστευση από την ελληνική επαρχία στην Αθήνα, τα καλά κρυμμένα μυστικά μιας μικρής κοινωνίας, και όλα αυτά μέσα σ’ ένα κλίμα σκοτεινό, κλίμα νουάρ.

Περισσότερα για το μυθιστόρημα «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» εδώ