Ποια είναι η γυναίκα στους περισσότερους πίνακες του Toulouse Lautrec

Η Jeanne-Louise Beaudon είχε δύσκολα παιδικά χρόνια - η μητέρα της Avril ήταν πόρνη και πίστευε ότι ο πατέρας της ήταν ένας Ιταλός μαρκήσιος που τους είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μόλις 2 ετών.

Οι παππούδες της, την έστειλαν σε μοναστήρι για να ξεφύγει από την τρομερή επιρροή της μητέρας της. Όμως δεν γλίτωσε, η μητέρα της την πήρε πίσω στο Παρίσι και η Jeanne άρχισε να δουλεύει κι αυτή μαζί της από τα 14.

Επιχείρησε πολλές αποδράσεις από τον έλεγχο της μητέρας της και τελικά, της δόθηκε καταφύγιο στο άσυλο Salpêtrière, ένα ψυχιατρικό ίδρυμα για γυναίκες στο Παρίσι.

Μέσα στο ιερό του ασύλου Salpêtrière, η Jeanne διαγνώστηκε με νευρωτική πάθηση, που τότε θεωρούνταν «γυναικεία υστερία».

Αυτή ήταν μια σωματική ταλαιπωρία που προκάλεσε ξαφνικές και ακανόνιστες συσπάσεις και σπασμωδικές κινήσεις των άκρων της. Υπήρχε ελάχιστη κατανόηση τέτοιων καταστάσεων εκείνη την εποχή, πολύ λιγότερο γνωστές «θεραπείες».

Μοιραία, το ίδρυμα, ίσως για να ικανοποιήσει την ηδονοβλεψία των χορηγών του και όσων έκαναν δωρεές διοργάνωνε τακτικά ανοιχτές εκδηλώσεις γνωστές ως Le Bal des Folles («Ο χορός των τρελών»).

Η Jeanne σύντομα ανακάλυψε ότι ο χορός δεν ήταν μόνο θεραπευτικός και βοηθούσε την κατάστασή της, αλλά ότι μπορούσε να κινηθεί με τρόπους που κανένας άλλος χορευτής δεν μπορούσε. Ο Βέλγος κριτικός Frantz Jourdain την περιέγραψε αργότερα ως «εξαίσιο πλάσμα, νευρικό και νευρωτικό, ένα σαγηνευτικό λουλούδι καλλιτεχνικής διαφθοράς και νοσηρής χάρης».

Μετά την απελευθέρωση της Jeanne από το Salpêtrière το 1884, αναζητώντας καταφύγιο, πηγαινοερχόταν από μπορντέλο σε οίκο ανοχής, από κλαμπ σε κλαμπ, και τελικά προσγειώθηκε στο Le Chat Noir, τότε ένα νέο και ήδη διαβόητο κλαμπ καμπαρέ στην μποέμικη Μονμάρτρη.

Βυθίστηκε στον χορό και τις παραστάσεις, κάνοντας έπειτα παρέα με θαμώνες όπως ο Oscar Wilde και ο Stéphane Mallarmé. Ήταν στο Le Chat Noir που γνώρισε τον Robert Sherard, τον πρώτο βιογράφο του Oscar Wilde, ο οποίος της πρότεινε να υιοθετήσει το πιο εξωτικό και αγγλόφιλο καλλιτεχνικό όνομα «Jane Avril», το οποίο θα χρησίμευε για να κρύψει την ταυτότητά της στη σκηνή και επίσης από τη μητέρα της που ακόμη την αναζητούσε.

Οι χορογραφίες της ήταν τόσο ασυνήθιστες και μαγευτικές, που προσέλκυσε περίεργους τίτλους όπως το L'etrange ("The Strange One"), η Jane La Folle ("Crazy Jane") και η La Melinite (μετά το εκρηκτικό). Η Jane χόρεψε σε πολλούς χώρους, κυρίως στην αίθουσα χορού Le Jardin Bullier του Latin Quarter.

Η Jane Avril είχε αρχίσει να χορεύει στο Moulin Rouge το 1889. Ενώ δημόσια, ήταν σίγουρα η ζωγραφική του μούσα και έμπνευση, ιδιωτικά ήταν μια καρδιακή φίλη του Henri Toulouse Lautrec.

Ο Henri κατασκεύαζε με εμμονή αφίσες, σκίτσα και πίνακες ζωγραφικής της Jane μέχρι τον πρόωρο θάνατό του το 1901. Αποτύπωνε σχεδόν όλες τις πτυχές της ζωής της Jane στις αφίσες του με το χορό της, στιγμές στη σκηνή και διάφορα πορτρέτα της. Η Jane μπορεί κάλλιστα να ήταν η εμμονή του, αλλά είχε μια ατελείωτη σειρά από μνηστήρες και θαυμαστές.