E-Daily

Οι αρνητές εμβολίων υπάρχουν στην ιστορία από τότε που ανακαλύφθηκαν τα εμβόλια

Δεν είναι η πρώτη φορά στη διάρκεια των χρόνων, που υπάρχουν αρνητές εμβολίων

Γράφει η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΟΥ

Δημοσίευση 15/11/2021 | 09:26

Δεχόμαστε ως αξίωμα πως τα εμβόλια προστατεύουν την υγεία και τις ζωές δισεκατομμυρίων. Επηρεάζοντας τόσους πολλούς από εμάς, η ασφάλειά τους συνεχίζει να ελέγχεται προσεκτικά, ενώ υπάρχουν αυστηρά συστήματα για την ανίχνευση των παρενεργιών των εμβολίων,  τις ανεπιθύμητες ενέργειες και τη συνεχή επανεξέταση της ασφάλειας του εμβολίου με νέες έρευνες. 

Οι μελετητές της υγείας και της ιατρικής έχουν περιγράψει τον εμβολιασμό ως ένα από τα δέκα κορυφαία επιτεύγματα της δημόσιας υγείας τον 20ο αιώνα. Ωστόσο, η άρνηση στον εμβολιασμό υπάρχει όσο ο ίδιος ο εμβολιασμός.

Υπάρχουν άνθρωποι που αμφισβητούν την επιστήμη και δεν βρίσκουν τα εμβόλια ασφαλή ή απαραίτητα – οι λεγόμενοι αρνητές της επιστήμης. Οι αρνητές εμβολίων υπάρχουν στην ιστορία κυριολεκτικά από την πρώτη μέρα που ανακαλύφθηκαν τα εμβόλια.

Αν και οι χρονικές περίοδοι έχουν αλλάξει, τα συναισθήματα και οι βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις -είτε φιλοσοφικές, είτε πολιτικές ή πνευματικές- που αποτελούν τη βάση της αντίθεσης στα εμβόλια παρέμειναν σχετικά συνεπείς από τότε που ο Edward Jenner, εισήγαγε τον εμβολιασμό.

Οι επικριτές του εμβολιασμού έχουν σχηματίσει τις πρώτες αντίθετες απόψεις, συμπεριλαμβανομένης της αντίθεσης στο εμβόλιο της ευλογιάς στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες στα μέσα έως τα τέλη του 1800, και έχουν σχηματίσει κατά τη διάρκεια των χρόνων και τις αντίστοιχες προκύπτουσες ομάδες κατά του εμβολιασμού - αλλά υπήρξαν, και πιο πρόσφατες αντιπαραθέσεις σχετικά με τον εμβολιασμό, όπως αυτές που αφορούν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της ανοσοποίησης κατά της διφθερίτιδας, του τετάνου και του κοκκύτη (DTP), του εμβολίου ιλαράς, παρωτίτιδας και ερυθράς και τέλος του εμβολίου του κορωνοϊού.

Η ευλογιά και οι αντιεμβολιαστικές ενώσεις στην Αγγλία

Ο εκτεταμένος εμβολιασμός κατά της ευλογιάς ξεκίνησε στις αρχές του 1800, μετά τα πειράματα του Edward Jenner, κατά της ευλογιάς, στα οποία έδειξε ότι θα μπορούσε να προστατεύσει ένα παιδί από την ευλογιά εαν το μόλυνε με αυτό τον ιό. Ωστόσο, οι ιδέες του Jenner ήταν πρωτότυπες για την εποχή του και δέχθηκαν άμεση δημόσια κριτική. Το σκεπτικό αυτής της κριτικής διέφερε και περιελάμβανε υγειονομικές, θρησκευτικές, επιστημονικές και πολιτικές αντιρρήσεις.

Για ορισμένους γονείς, ο ίδιος ο εμβολιασμός κατά της ευλογιάς προκάλεσε φόβο και διαμαρτυρία. Τέλος, πολλοί άνθρωποι αντιτάχθηκαν στον εμβολιασμό επειδή πίστευαν ότι παραβίαζε την προσωπική τους ελευθερία, μια αντίρρηση που επιδεινώθηκε καθώς η κυβέρνηση έκανε υποχρεωτικά τα εμβόλια για βρέφη ηλικίας έως 3 μηνών ενώ ο νόμος του 1867 επέκτεινε αυτήν την απαίτηση ηλικίας στα 14 έτη, προσθέτοντας κυρώσεις για την άρνηση εμβολιασμού.

Οι νόμοι βρήκαν άμεση αντίσταση από πολίτες που ζητούσαν το δικαίωμα να ελέγχουν το σώμα τους και το σώμα των παιδιών τους. Το Anti Vaccination League και το Anti-Compulsory Vaccination League σχηματίστηκαν ως απάντηση στους υποχρεωτικούς νόμους και εμφανίστηκαν πολυάριθμα περιοδικά κατά του εμβολιασμού. Το 1896 η επιτροπή εμβολιασμού αποφάσισε την άρση των κυρώσεων για όσους δεν εμβολιάζονται. Ο νόμος περί εμβολιασμού του 1898 κατάργησε τις ποινές έτσι ώστε οι γονείς που δεν πίστευαν στην ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητα του εμβολιασμού να μπορούν να λάβουν πιστοποιητικό εξαίρεσης.

Η ευλογιά και οι αντιεμβολιαστικές ενώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες

Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, τα κρούσματα ευλογιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες οδήγησαν σε εκστρατείες εμβολίων και αντίστοιχα στην σχετική αντιεμβολιαστική δραστηριότητα. Η Anti Vaccination Society of America ιδρύθηκε το 1879, μετά από επίσκεψη στην Αμερική από τον William Tebb. Οι Αμερικανοί αντιεμβολιαστές έκαναν δικαστικές μάχες για να καταργήσουν τους νόμους εμβολιασμού σε πολλές πολιτείες, όπως η Καλιφόρνια, το Ιλινόις και το Ουισκόνσιν.

Το 1902, μετά από ένα μεγάλο ξέσπασμα ευλογιάς, το υγειονομικό συμβούλιο της πόλης του Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης έδωσε εντολή σε όλους τους κατοίκους της πόλης να εμβολιαστούν. Ο Henning Jacobson αρνήθηκε τον εμβολιασμό με την αιτιολογία ότι ο νόμος παραβίαζε το δικαίωμά του να φροντίζει το σώμα του όπως ήξερε καλύτερα.

Με τη σειρά της, η πόλη υπέβαλε ποινικές διώξεις εναντίον του. Αφού έχασε τη δικαστική του μάχη σε τοπικό επίπεδο, ο Jacobson προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Το 1905 το Δικαστήριο αποφάσισε ότι το κράτος μπορούσε να θεσπίσει υποχρεωτικούς νόμους για την προστασία του κοινού σε περίπτωση μεταδοτικής ασθένειας. Αυτή ήταν η πρώτη υπόθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ σχετικά με τη δύναμη των κρατών στο δίκαιο της δημόσιας υγείας.

Η διαμάχη για το εμβόλιο διφθερίτιδας, τετάνου και κοκκύτη (DTP).

Οι αντιεμβολιαστικές θέσεις και οι αντιεμβολιαστικές αντιπαραθέσεις δεν σταματούν φυσικά. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, μια διεθνής διαμάχη σχετικά με την ασφάλεια του εμβολιασμού DTP ξέσπασε στην Ευρώπη, την Ασία, την Αυστραλία και τη Βόρεια Αμερική. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε μετά από μια αναφορά από το νοσοκομείο Great Ormond Street Hospital for Sick Children στο Λονδίνο, που ισχυριζόταν ότι 36 παιδιά υπέφεραν από νευρολογικές παθήσεις μετά από το  σχετικό εμβόλιο.

Τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ και ρεπορτάζ εφημερίδων τράβηξαν την προσοχή του κοινού στη διαμάχη. Μια ομάδα υπεράσπισης, η Ένωση Γονέων Παιδιών με Βλάβες Εμβολιασμού (APVDC), κέντρισε επίσης το ενδιαφέρον του κοινού για τους πιθανούς κινδύνους και τις συνέπειες του DTP.

Σε απάντηση στα μειωμένα ποσοστά εμβολιασμού και σε τρεις μεγάλες επιδημίες κοκκύτη, η Μικτή Επιτροπή Εμβολιασμού και Ανοσοποίησης (JCVI), μια ανεξάρτητη συμβουλευτική επιτροπή εμπειρογνωμόνων στο ΗΒ, επιβεβαίωσε την ασφάλεια του εμβολιασμού. Ωστόσο, η δημόσια σύγχυση συνεχίστηκε, εν μέρει λόγω των διαφορετικών απόψεων στο ιατρικό επάγγελμα.

Η διαμάχη για το εμβόλιο ιλαράς, παρωτίτιδας και ερυθράς (MMR)

Σχεδόν 25 χρόνια μετά τη διαμάχη για το DTP, η Αγγλία ήταν και πάλι ο τόπος αντιεμβολιαστικής δραστηριότητας, αυτή τη φορά όσον αφορά το εμβόλιο MMR.

Το 1998, ο Βρετανός γιατρός Andrew Wakefield συνέστησε περαιτέρω διερεύνηση πιθανής σχέσης μεταξύ της νόσου του εντέρου, του αυτισμού και του εμβολίου MMR. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Wakefield ισχυρίστηκε ότι το εμβόλιο δεν είχε δοκιμαστεί σωστά πριν τεθεί σε χρήση.

Τα μέσα ενημέρωσης άρπαξαν την ευκαιρία χρησιμοποιώντας αυτές τις ιστορίες, προκαλώντας φόβο και σύγχυση στο κοινό σχετικά με την ασφάλεια του εμβολίου. Πάντως το Lancet, το περιοδικό που δημοσίευσε αρχικά το έργο του Wakefield, δήλωσε το 2004 ότι δεν έπρεπε να έχει δημοσιεύσει την εργασία.

Το Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο, μια ανεξάρτητη ρυθμιστική αρχή για τους γιατρούς στο Ηνωμένο Βασίλειο, διαπίστωσε ότι ο Wakefield είχε μια σύγκρουση συμφερόντων. Είχε πληρωθεί από ένα νομικό συμβούλιο για να μάθει εάν υπήρχαν στοιχεία που να υποστηρίζουν μια υπόθεση δικαστικής διαμάχης από γονείς που πίστευαν ότι το εμβόλιο είχε βλάψει τα παιδιά τους.

Το 2010, το Lancet απέσυρε επισήμως το έγγραφο αφού το Βρετανικό Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο αποφάσισε κατά του Wakefield σε πολλούς τομείς. Ο Wakefield διαγράφηκε από το ιατρικό μητρώο στη Μεγάλη Βρετανία και ενδέχεται να μην ασκεί πλέον την ιατρική εκεί.

Τον Ιανουάριο του 2011, το BMJ δημοσίευσε μια σειρά από αναφορές του δημοσιογράφου Brian Deer που περιγράφουν στοιχεία ότι ο Wakefield είχε διαπράξει επιστημονική απάτη παραποιώντας δεδομένα και επίσης ότι ο Wakefield ήλπιζε να επωφεληθεί οικονομικά από τις έρευνές του με διάφορους τρόπους.

Ένας μεγάλος αριθμός ερευνητικών μελετών έχει διεξαχθεί για την αξιολόγηση της ασφάλειας του εμβολίου MMR και καμία από αυτές δεν έχει βρει σχέση μεταξύ του εμβολίου και του αυτισμού.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ
Tο e-daily.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Τα συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.