Μπορεί μερικοί να τον κοροϊδεύουν επειδή το ποσοστό του στις βολές ήταν εξαιρετικά χαμηλό. Μπορεί κάποιοι να λένε ότι αν είχαν το ύψος του, θα ήταν κι αυτοί μεγάλοι παίκτες. Όλα αυτά είναι δικαιολογίες. Οι βολές δεν κάνουν απαραίτητα έναν παίκτη καλό, ούτε το ύψος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Σακιλ Ο' Νιλ, που έκλεισε το Σάββατο τα 49 του χρόνια, αν έπαιρνε φόρα δεν μπορούσε να τον σταματήσει κανείς. Όχι μόνο λόγω σωματοδομής αλλά και ευφυίας.

Ο Σακιλ Ο' Νιλ γεννήθηκε στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϋ, στις 6 Μαρτίου του 1972. Ο πατέρας του συνελήφθη όταν ήταν μικρός για διακίνηση ναρκωτικών. Ίσως να είχε και ο ίδιος την ίδια τύχη, αλλά ευτυχώς, όταν ήταν 13 ετών ήταν ήδη 2 μέτρα. Το μπάσκετ του άρεσε αρκετά και το αίσθημα ήταν αμοιβαίο. Έτσι αυτό ήταν αρκετό για να τον βάλει στο πανεπιστήμιο της Λουϊζιάνα. Με τους LSU Tigers έγραψε ιστορία για το πανεπιστήμιο, τέτοια που πλέον το άγαλμα του βρίσκεται μπροστά από το γήπεδο τους.

Έγινε Draft (φυσικά στο No.1) το 1992 στους Orlando Magic. Στη μικρή πόλη της Φλόριντα, ξεκλείδωσε αμέσως τις αρετές του, τόσο που κάποιοι έφτασαν να πουν ότι ο Σακιλ θα άλλαζε τον τρόπο που παιζόταν το μπάσκετ στο NBA> Και δεν είχαν άδικο. Ο Σακιλ ήταν «Rookie of the Year» και έγινε ο δεύτερος παίκτης μετά τον Michael Jordan που έπαιξε στην αρχική πεντάδα του All Star Game, την πρώτη του χρονιά στη λίγκα.

Την επόμενη χρονιά ήρθε στους Magic μια διάνοια του αθλήματος. Ο Άνφερνι «Πένυ» Χάρνταγουει. Μαζί συνδύασαν τα ταλέντα τους και έβαλαν πλώρη προς την κορυφή. Το κατάφεραν τελικά δυο χρόνια αργότερα. Αλλά οι δυο τους δεν κατάφεραν να τα βάλουν με τον Χακιμ Ολάζουον. Έτσι μετά και από μια κόντρα που είχε δημιουργηθεί με τον συμπαίκτη του, ο Σακιλ έφυγε για τους Lakers.

Εκεί έφτασε μαζί με μια άλλη διάνοια του αθλήματος. Τον Κόμπι Μπράιαντ. Ποτέ κανένας παίκτης άλλωστε δεν κέρδισε τίποτα μόνος του. Οι δυο τους μπορεί να είχαν μια κόντρα έξω από το παρκέ, αλλά μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου ήξεραν ο ένας τα όρια του άλλου. Γι’ αυτό και κατέκτησαν τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 2000 μέχρι και το 2002. Σε εκείνη την τριετία, οι αριθμοί του Σακίλ ζάλιζαν. Η πρώτη ήταν και η καλύτερη του, αφού τελείωσε με 29,7 πόντους, 13,6 ριμπάουντ και 3 τάπες, ενώ το ποσοστό του στα δίποντα ήταν το υψηλότερο στην λίγκα, φτάνοντας το 57,5%.

Μετά την ήττα στους τελικούς του 2004, από τα «Bad Boys 2» του Detroit, έφυγε για το Miami. Και εκεί δεν ήταν μόνος. Ο Ντουέιν Γουέιντ ήταν ήδη εκεί και ήταν ο σταρ. Και επειδή ο Σακιλ ήξερε πια στα 32 του ότι η κόντρα δεν έβγαζε πουθενά, με τον Γουέιντ έγιναν γρήγορα φίλοι. Δυο χρόνια μετά, οι Heat κατακτούσαν το πρώτο τους πρωτάθλημα, με τον Σακίλ να φτάνει σε ποσοστό ευστοχίας το 60%.

Ήταν το 4ο και τελευταίο του πρωτάθλημα. Ακολούθησαν τα σύντομα περάσματα του από τους Phoenix Suns, όπου ήταν συμπαίκτης με τον Στιβ Νας, τους Cleveland Cavaliers όπου βρήκε τον Λεμπρόν Τζέιμς και τέλος τους Boston Celtics, όπου βρήκε ολόκληρο Big-3. Ίσως ήταν ο πρώτος πρώην παίκτης των Lakers που αγαπήθηκε στη Βοστώνη.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που σταμάτησε το μπάσκετ, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει πως αν έπιανε την μπάλα μέσα στη ρακέτα, τότε το πιο πιθανό ήταν να προστίθονταν το λιγότερο δυο πόντοι στο σκορ της ομάδας του. Αλλά ο Σακίλ δεν τελείωνε ποτέ μέσα στο γήπεδο. Είχε και έχει μια τόσο πληθωρική προσωπικότητα που δεν θα μπορούσε να μην περάσει επιτυχημένα και το scouting του τομέα της ψυχαγωγίας.

Πρώτα ήταν οι ταινίες. Η πιο γνωστή ήταν το «Kazaam» αλλά η πιο μπασκετική ήταν η πρώτη του, το «Blue Chips» όπου μαζί με τον Πένι Χάρνταγουεϊ και υπό τις οδηγίες του Νικ Νόλτε κάνουν όλα όσα μαγικά έκαναν τότε στους Orlando Magic. Πλέον είναι επιτυχημένος σχολιαστής του NBA, όπου οι τσακωμοί του με τον Τσαρλς Μπάρκλεϊ είναι επικοί, αλλά και παρουσιαστής της ενότητας, «Shaqtin’ a Fool», όπου επιλέγει και αναλύει με χιούμορ τις πιο αστείες στιγμές των αγώνων. Πάντα είχε χιούμορ, πάντα είχε μυαλό και πάντα αγαπούσε το μπάσκετ. Ήταν ο «γίγαντας» που κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει...