H ιστορία του Paul Potts, του ανθρώπου που κέρδισε την πρωτιά στο πρώτο «Britain’s Got Talent», είναι από εκείνες που δίνουν έμπνευση, που μαθαίνουν στους ανθρώπους να μην τα παρατάνε. Δεν δίνει έμπνευση μόνο σε ανθρώπους που έχουν ήδη πίστη στον εαυτό τους, αλλά και σε ανθρώπους που δεν έχουν ίχνος αυτοπεποίθησης. Και παρολ’ αυτά τολμούν. Ίσως αυτοί οι άνθρωποι να είναι ακόμα πιο γενναίοι...

Το 2013 κυκλοφόρησε μια ταινία για την ζωή του με τίτλο «One Chance». Σε αυτήν βλέπουμε ένα παχουλό αγόρι, που ήταν θύμα bullying σε όλα τα μαθητικά του χρόνια (και έχασε ένα δόντι εξαιτίας αυτού) και που μεγάλωσε με το όνειρο να τραγουδήσει όπερα. Στο δωμάτιο του υπήρχαν αφίσες από διάσημες όπερες και οι δίσκοι του έφτιαχναν ολόκληρες στοίβες. Μόνο όπερα. Μόνο κλασσική μουσική.

Σκηνή από την ταινία «One Chance» (2013)

Η μητέρα του ήταν πάντα στο πλευρό του. Ο πατέρας του πάλι, ήταν πιο πρακτικό μυαλό. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι κάποιος, ειδικά Ουαλός, θα μπορούσε να ζήσει από το τραγούδι. Και μάλιστα την όπερα. Ο Paul εργαζόταν σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας. Καθημερινά προσπαθούσε να μαζέψει χρήματα για να ταξιδέψει στην Βενετία, ώστε να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα μερικών εβδομάδων, για τραγουδιστές όπερας.

Για να το καταφέρει μάζεψε όλο το κουράγιο του, ντύθηκε «pagliaccio» και τραγούδησε μπροστά στους τραμπούκους συμμαθητές του, σε μια pub της πόλης. Η φωνή του επέβαλε ησυχία στην αίθουσα. Κέρδισε το πρώτο βραβείο και έφυγε για την Ιταλία, όπου είχε την τύχη να τραγουδήσει μπροστά στον Λουτσιάνο Παβαρότι. Εδώ, η ταινία μας δείχνει πως δείλιασε και ο Παβαρότι του έκανε αυστηρή κριτική, αλλά σε μια συνέντευξή του, ο Paul Potts είπε πως ο μεγάλος τενόρος του μίλησε με εγκωμιαστικά σχόλια.

Επέστρεψε στην Ουαλία και στην δουλειά του στο κατάστημα κινητής τηλεφωνίας. Παντρεύτηκε και σιγά σιγά έγινε μάνατζερ. Από την άλλη, η ατυχία όσον αφορά την όπερα του χτυπούσε συχνά την πόρτα. Έπαθε σκωληκοειδίτιδα πριν από μια πρεμιέρα, μια άλλη φορα τον χτύπησε αυτοκίνητο και έσπασε πόδια και χέρια, ενώ το κακό τριτωσε όταν έκανε εγχείρηση στον θυροειδή. Στην τελευταία περίπτωση φοβήθηκε πως δεν θα ξανατραγουδήσει.

@mirror.co.uk

Είχε αναγκαστεί να μην δουλεύει για πολύ καιρό, αλλά αφού δεν τραγουδούσε δεν είχε όρεξη για τίποτα. Τα χρέη μεγάλωναν. Τυχαία τότε, είδε την διαφήμιση για το talent show. Έκανε αίτηση και τον δέχθηκαν.

Ήταν η πρώτη σεζόν. Όπως δήλωσαν οι κριτές αργότερα, ήθελαν από την αρχή να φτιάξουν ένα show που θα κάνει αίσθηση στην Βρετανία, έναν χρόνο μετά την πρεμιέρα της εκπομπής στις ΗΠΑ. Η αρχή ήταν απογοητευτική, όλοι όσοι ανέβαιναν στην σκηνή δεν είχαν το παραμικρό ενδιαφέρον. Είχαν αρχίσει να απελπίζονται. 

Και τότε εμφανίστηκε στην σκηνή ο Paul Potts. Κρίνοντας από την εμφάνισή του, οι τρεις κριτές νόμιζαν ότι θα δουν μια από τα ίδια. Όταν όμως ο Potts τραγούδησε το «Nessun Dorma», σιγουρεύτηκαν ότι είχαν μπροστά τους έναν από τους φιναλίστ. Και πως το «Britain’s Got Talent» θα μπορούσε να αποκτήσει μεγάλη σημασία.

Σε αυτό το σημείο τελειώνει και η ταινία. Αυτά που ακολούθησαν είναι βγαλμένα σαν από παραμύθι. Σε κάθε εκπομπή το κοινό μεγάλωνε κατά εκατομμύρια. Ο Paul Potts αποκτούσε φανατικό κοινό. Κέρδισε τελικά το show, τραγούδησε στο Royal Albert Hall μπροστά στην βασίλισσα Ελισάβετ, κυκλοφόρησε δίσκους που έγιναν Νο.1 σε 15 χώρες και δέκα χρόνια αργότερα, η περιουσία του ξεπερνά τα 10 εκατομμύρια δολάρια.

Αυτή λοιπόν είναι ακόμα μια ιστορία σταχτοπούτας, με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο χωρίς καθόλου αυτοπεποίθηση, όπως είπε ο ίδιος. Ωστόσο, το πάθος του για την όπερα και το τραγούδι σε συνδυασμο με μια όμορφη ταπεινότητας που δεν έχασε ποτε, υπερκέρασαν την έλλειψη της. Και έτσι μας χάρισε, έναν άνθρωπο, μια ιστορία και μια ταινία (όπου τον υποδύεται ο James Corden) που μπορούν να εμπνεύσουν οποιονδήποτε άνθρωπο στον κόσμο, ώστε να κάνει πράξη τα όνειρά του και την «τρέλα» του...