Μια πρωινή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας μόλις προχωρήσει λίγο το φθινόπωρο είναι κάτι σαν εξαγνισμός από το καλοκαίρι. Όλοι έχουν επιστρέψει, ο καιρός είναι ακόμα καλός και έχεις την ευκαιρία να δεις αν άλλαξε κάτι από την προηγούμενη άνοιξη, όταν άφηνες το κέντρο και κατευθυνόσουν προς παραλία.
Σαββατιάτικο ξύπνημα νωρίς το πρωί και έφυγα για το κέντρο λοιπόν. Πρώτα φαγητό. Μου ήρθε η όρεξη για λίγο πεϊνιρλί. Θα ξεκινήσω λοιπόν την βόλτα μου από τον Σταμάτη στην Ακαδημίας, που κάνει το καλύτερο παραδοσιακό πεϊνιρλί, ό,τι πρέπει για ένα γερό πρωινό. Παίρνοντάς το στα χέρια, ασυναίσθητα κατευθύνομαι προς τα πάνω. Φτάνω σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβω στην πλατεία Εξαρχείων. Είχα πολύ καιρό να έρθω. Είπα να ρίξω μια ματιά. Είναι λίγο αλλαγμένη. Μόλις φτάνω στα καφέ δυο πρόσωπα, που τα λες και λίγο «δύσκολα», γυρνούν και με περιεργάζονται. Διαφορετικές ηλικίες, αλλά ίδια αντίδραση. Όμως γυρνούν ξανά και κοιτούν την παρέα τους.
Την περιοχή δεν τη λες και ήσυχη, αλλά είναι τόσο γοητευτική, που όποιος την επιλέξει ως μέρος για να ζήσει, διστάζει να φύγει από εκεί. Έχει έναν αέρα, μίαν αύρα, που δεν μπορείς να βρεις πουθενά αλλού.
Κάνω μια βόλτα και φεύγω για το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο. Φτάνω στο Πανεπιστήμιο και μπαίνω στην «Πολιτεία». Παράδεισος. Τόσα βιβλία παντού, με την μυρωδιά του καινούργιου βιβλίου να σε γεμίζει αναμνήσεις. Όπως την χαρά που νιώθεις κάθε φορά που αγοράζεις ένα καινούργιο βιβλίο και κάθεσαι σε ένα καφέ για να το ξεφυλλίσεις ή να το διαβάσεις. Είπαμε ο καιρός είναι καλός. Οπότε ξέρω το τέλειο ήσυχο μέρος. Την «Δεξαμενή».
Περπατώντας προς την «Δεξαμενή» περνάω από το Κολωνάκι. Άλλος κόσμος. Εντελώς. Τέσσερα στενά πιο κει. Ξαφνικά μου λείπουν τα «δύσκολα» πρόσωπα των Εξαρχείων. Η γειτνίαση αυτών των δυο εκ διαμέτρου αντίθετων περιοχών, θα έπρεπε να είναι αντικείμενο μελέτης.
Στην πλατεία της Δεξαμενής ο κόσμος δεν είναι πολύς ακόμα. Όμως τα παιδιά παίζουν ήδη ποδόσφαιρο. Το αεράκι με δροσίζει, αν και έχω ιδρώσει από το περπάτημα. Κάθομαι να διαβάσω τα καινούργια μου βιβλία, με συνοδεία ένα από τα τελευταία κρύα καφεδάκια για φέτος. Διαβάζω λοιπόν το βιβλίο του John Fante «Ρώτα την σκόνη» και πίνω τον καφέ μου.
Η ηρεμία που σου προκαλούν τα δέντρα όταν υπάρχουν γύρω σου, είναι ασύγκριτη, μοναδική. Είναι σαν να διηγούνται ιστορίες, ιστορίες δικές τους ή ανθρώπων που βρέθηκαν στο ίδιο σημείο πριν από σένα. Και διαβάζοντας τον Fante είναι σαν να μαθαίνω ταυτόχρονα δυο ιστορίες, σαν να τις έχω και τις δυο στα αυτιά μου, καθαρές, χωρίς η μια να μπερδεύεται με την άλλη.
Τελείωσα τον καφέ μου και σκέφτηκα να φάω ακόμα ένα σνακ. Μου ήρθε η όρεξη για τυρόπιτα κουρού. Και ξέρω ακριβώς που να βρω την καλύτερη στην Αθήνα. Θα μπορούσα να κατέβω από την Πινδάρου και να πάω πιο γρήγορα προς Σύνταγμα. Αλλά έχω έναν πιο όμορφο δρόμο στο μυαλό μου. Κάνω λίγο κύκλο βέβαια, αλλά και ηλιόλουστη είναι η μέρα και το περπάτημα κάνει καλό, απ’ ότι ακούω.
Φτάνω στην Πλουτάρχου και κατεβαίνω προς Ριζάρη. Ένας τύπος με σταματάει. «Κολωνάκι θέλω να πάω» μου λέει, δείχνοντας συγχρόνως προς Ευαγγελισμό. «Από την άλλη πλευρά θα πας» του απαντάω. Μου δείχνει ένα στενό που είναι μονόδρομος και δεν μπορεί να μπει. «Από εδώ;» μου λέει. Αυτό που όταν δίνεις σε κάποιον οδηγίες, ξεχνάει ότι υπάρχει αυτό το μαγικό πράγμα που λέγεται «σκέψη», με ξεπερνάει. «Όχι, θα βρεις την Πατριάρχου Ιωακείμ πιο πάνω και θα κάνεις αριστερά».
Βρίσκω την Βασιλέως Γεωργίου Β’ και κατευθύνομαι προς Σύνταγμα. Φτάνω στον Εθνικό Κήπο. Στα δεξιά μου είναι το Μέγαρο Μαξίμου, η πρωθυπουργική κατοικία. Άλλη κουβέντα αυτή. Μπαίνω από το Ζάππειο. Κόσμος όλων των ηλικιών και διάφορων εθνικοτήτων κάνει τον περίπατό του. Όλοι τους, περπατούν αργά και είναι σαν ο χρόνος να σταμάτησε για λίγο. Ένα παιδάκι προσπαθεί να μάθει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Ο πατέρας του προφανώς του είχε πει πως δεν θα τον αφήσει, αλλά τον άφησε. Το παιδί μόλις το κατάλαβε πέταξε κάτω το ποδήλατο. Και γύρισε έξαλλος προς τον πατέρα του, φωνάζοντας. Κάπου την έχω ξαναδεί αυτή την σκηνή...
Έφτασα στην Φιλελλήνων. Κατεβαίνω την Νίκης, περνάω την μικρή China Town που δημιουργείται στο ύψος της Απόλλωνος και φτάνω Καραγιώργη Σερβίας. Στρίβω στην Βουλής και πέφτω πάνω στο «Άριστον». Το μαγαζί που φτιάχνει κουρού για πάνω από έναν αιώνα. Πεντανόστιμη.
Τι έμεινε τώρα; Μια κρύα μπυρίτσα πριν το φαγητό. Ένα από τα ιστορικά μπαρ της Αθήνας είναι κοντά. Το Galaxy στην στοά της Σταδίου 10, έχει διακριτική μουσική και μια πολύ urban ατμόσφαιρα. Έχεις άλλωστε να διαλέξεις ανάμεσα από πολλές μπύρες. Κάθομαι ήσυχα στην μπάρα και χαζεύω την διακόσμηση, που δεν έχει αλλάξει από τότε που πήγα πρώτη φορά. Πριν από πολλά χρόνια.
Μεσημέριασε. Ώρα για φαγητό. Το φθινοπωρινό πρωινό στην Αθήνα έφτασε στο τέλος του. Και δεν έκανα όσα είχα στο μυαλό μου. Το κέντρο της Αθήνας προσφέρει τόσα πολλά. Μπορείς να πας σε διάφορα μέρη, με διαφορετική αισθητική και φιλοσοφία και να γνωρίσεις διαφορετικούς ανθρώπους. Και δεν χρειάζονται πολλά. Καλή διάθεση και αντοχή στο περπάτημα. Όλα τα άλλα είναι εκεί και σε περιμένουν...
