Πως μπορεί να χωρέσει κανείς μια ζωή σε λίγες λέξεις. Αποχαιρετώντας τη Ζωή του, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, συγκλόνισε όσους βρέθηκαν στο τελευταίο αντίο στη Ζωή Λάσκαρη.

Συντετριμμένος, ο άνθρωπος που λάτρεψε τη Ζωή Λάσκαρη και λατρεύτηκε από τη ντίβα του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, δεν μπορούσε να κρύψει την απόγνωση που τον κυρίευε. Μετά από 41 ολόκληρα χρόνια πρέπει να ζήσει χωρίς εκείνη στο πλευρό του.

Η φωνή του «έσπαγε» από τη θλίψη καθώς μιλούσε για τον άνθρωπο της ζωής του. Της αφιέρωσε ένα τετράστιχο. Της το είχε πει ένας μοναχός, τον οποίο η Ζωή Λάσκαρη συνήθιζε να επισκέπτεται: «Παρακαλώ τους αγγέλους την έγνοια σου να έχουν μα οι άγγελοι απάντησαν «αγγέλους δεν προσέχουν»».

«Σου στάθηκα μια φορά και εσύ μου στάθηκες δέκα. Δεν βρίσκεται άνθρωπος που να σου μοιάζει. Έφυγες τις ημέρες που κοιμήθηκε η Παναγία μας. Την τελευταία μας κοινωνία την λάβαμε μαζί, μπροστά στην Παναγία. Πάντα με συγχωρούσες. Σ’ ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες και σ’ ευχαριστώ για όλα όσα θα μου δίνεις. Το στεφάνι που μας έδεσε πριν από 41 χρόνια είναι και θα παραμείνει όπως το θέλεις, ζωντανό και φωτεινό».