Συναυλία Παραδοσιακής Μουσικής αφιερωμένη κυρίως στα πνευστά όργανα που υπηρέτησαν την ελληνική παράδοση από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα. Συμμετέχουν πολλοί γνωστοί και άγνωστοι καλλιτέχνες όπως οι: Αριστείδης Βασιλάρης, Νίκος Σοφός, Θεολόγος Γρύλλης. Θα παρουσιάσουν μουσικές και χορούς παραγόμενους από νέϊ, φλογέρα, ζουρνά, πίπιζα, γκάιντα, τζαμπούνα κλπ. Πίπιζες και νταούλια απΆτα Αϊ Συμιού το Μεσολογγίτικο πανηγύρι ως τα χωριά της Αράχοβας και της Θήβας. Θα ακουστούν επίσης σκοποί και τραγούδια απΆόλη την Ελλάδα και θα ολοκληρωθεί η εκδήλωση με ένα γλέντι … από τα παλιά.

Συνεπικουρείται η όλη εκδήλωση από συλλόγους και αδελφότητες που εδρεύουν στην Αττική και στηρίζουν την παράδοση αφιλοκερδώς και με κάθε τρόπο. Θα συμμετέχουν επίσης σύλλογοι και σωματεία από Ήπειρο, Αιτωλοακαρνανία, Βοιωτία και χορευτικοί σύλλογοι του λεκανοπεδίου. Τέλος, συμμετέχει βυζαντινή χορωδία αποτελούμενη από ψάλτες της μητρόπολης Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως και συνεργάτες τους υπό τη διεύθυνση του Δημητρίου Αποστολάκη. Φιλική συμμετοχή στο τραγούδι: Θεόφιλος, Μηλιά Σπύρου.

Την οργάνωση και την ευθύνη της εκδήλωσης έχει ο Μιχάλης Μιχόπουλος, ο οποίος και θα τραγουδήσει παραδοσιακά τραγούδια.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Αυλός: Παράγεται από το ρήμα αύω, αύημι. Είναι πνευστό μουσικό όργανο θεωρούμενο ως το αρχαιότερο πνευστό μουσικό όργανο που επινοήθηκε από τον Πάνα, ενώ κατά το ΅ΆΠάριο ΧρονικόΆΆ από τον Υάγνι που καταγόταν από τις Κελαίνες της Φρυγίας.
Είχε θέση σε όλες τις τελετές που αναφερόταν στον Διόνυσο. Συνόδευε τον διθύραμβο, την κωμωδία, το σατυρικό δράμα, την τραγωδία κ.α.
Καθαρά Διονυσιακό όργανο σε αντίθεση με τη λύρα και την κιθάρα που ήταν όργανο αφιερωμένο στον Απόλλωνα.
Αρχικά ο κάθε αυλός ήταν κατάλληλος μόνο για μία αρμονία ( ένα δρόμο, ή ένα ήχο, ή ένα μακάμ). Οι συνηθέστεροι τρόποι που έπαιζε κάθε αυλός ήταν ο ΅ΆΦρύγιοςΆΆ, ο ΅Ά ΛύδιοςΆΆ και ο ΅ΆΔώριοςΆΆ. Με την τελοιοποίησή του από την αλεξανδρινή και μετά εποχή, ήταν σε θέση να εκτελέσει μελωδίες τονισμένες σε 7 τρόπους.

Οι συνηθέστερες κατηγορίες είναι:
- ο αρχαϊκός αυλός (καλάμι με δύο ή περισσότερες οπές)
- ο μόναυλος ή μονοκάλαμος (με πολλές οπές) που παιζόταν στην Αθήνα και στην Αλεξάνδρεια κατά τον 4ο π. Χ αιώνα.
- ο πλαγίαυλος (απόγονός του είναι το φλάουτο)
- ο αυλός ενυαλίου (ή σάλπιγγα)
- ο δίαυλος (δύο καλάμια συνήθως ενωμένα. Πολλές φορές το ένα έπαιζε το ρόλο του ισοκράτη)
- ο γίγγλαρος (μικρός αιγυπτιακός αυλός κατάλληλος για μοναυλία)
- το σκυτάλιον (μικρός αυλός, όπως οι μικρές ποιμενικές φλογέρες, τζουρλάδες ή και σουραύλια)
- τζαμάρα (μεγάλος σε μέγεθος αυλός που παιζόταν στην Ήπειρο)
- ο τετράοπος (έβγαζε μια πλήρη οκτάβα)
- ο βαρύαυλος (είναι ο γνωστός μας ζουρνάς, ξύλινο βαρύ όργανο με γλωσσίδα και αρχικά έξι τρύπες από τη μια πλευρά και μια τρύπα από την άλλη. Έχει ήχο ισχυρό και διαπεραστικό και παίζεται στη Μακεδονία. Μικρότερη σε όγκο και πιο οξεία σε ήχο είναι η πίπιζα (pipezea αλβ.) που παίζεται στη Ρούμελη.
- ο ευθύαυλος (το σημερινό κλαρίνο)

Ασκός: (αρχαία έκφραση για την κοιλιά, τον θύλακα)
¶σκαυλος: Είναι δερμάτινος σάκος (ασκός) και συνοδεύεται από τον αυλό, ένα ή δύο, συνήθως καλαμένιους ή ξύλινους. Δημιουργεί τον ιδιαίτερο ήχο του, καθώς ο εγκλωβισμένος στον ασκό αέρας διαφεύγει από τον έναν ή τους δύο αυλούς.
Λαϊκό και ποιμενικό όργανο που διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη με διαφορετικές ονομασίες.
Χρησιμοποιήθηκε πολύ σε χωριά και αγροτικές γιορτές όπως χορούς, πανηγύρια, γάμους κλπ. Στην Ελλάδα ανάλογα με τον τρόπο και τον τόπο που παίζεται τον συναντάμε ως εξής:
- γκάιντα (στη Θράκη και στη Μακεδονία συνήθως)
- τσαμπούνα ή τζαμπούνα (στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα)
- ασκομαντούρα (συνήθως στην Κρήτη)