Μια εξομολόγηση για τη ζωή του, για τον τρόπο που μεγάλωσε, αλλά και για τις επιλογές που έκανε στη ζωή του μίλησε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στη Lifo λίγο πριν τις συναυλίες του στην Επίδαυρο που ολοκληρώθηκαν στις 14 Ιουλίου.

Ο γνωστός ταγουδοποιός μίλησε μεταξύ άλλων για τις δύσκολες στιγμές της εισβολής που έζησε ως παιδί στην Κύπρο.

"Οι μνήμες μου από την εισβολή είναι έντονες, η συνέχεια όμως ήταν χειρότερη. Ο πόλεμος επηρεάζει συνολικά τον πληθυσμό ενός τόπου. Αποτελεί ορόσημο, όλα πια ταξινομούνται πριν ή μετά από αυτό. Για χρόνια ζήσαμε μαυροφορημένοι, με κολλητικές ταινίες χιαστί στα παράθυρα, μην έχουμε πάλι τραυματισμούς από σπασμένα τζάμια. Έντρομοι, για δεκαετίες στρέφαμε σπαστικά το κεφάλι στον ουρανό όποτε ακουγόταν αεροπλάνο. Ζήσαμε "προσωρινά". Όλα σε κινούμενη άμμο. Ο πόλεμος δεν είναι κάτι που τελειώνει όταν τελειώσει".

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έφυγε από την Κύπρο για να έρθει στην Αθήνα με αφορμή έναν έρωτα και με σκοπό να σπουδάσει στο Εθνικό Θέατρο και στη Φιλοσοφική, αν και τελικά τον κέρδισε η μουσική.

Για τον εαυτό του είπε: "Είμαι κοινωνικός άνθρωπος, μιλάω πολύ, δεν μαζεύομαι. Τις νύχτες οι χιλιάδες λέξεις της μέρας με πετροβολούν. Χρειάζομαι συχνά να επιστρέφω στα μέσα μέρη μου. ¶λλες, πιο δυνατές ή πιο πλήρεις προσωπικότητες, το κάνουν και μέσα στον κόσμο. Για μένα είναι αδύνατον. Παρασύρομαι εύκολα, είμαι εξωστρεφής, δεν έχω πειθαρχία. Οπότε, αναγκάζομαι να δημιουργώ τις προϋποθέσεις της μοναξιάς για να επιβιώσω".

Για την περίοδο που ήρθε η επιτυχία ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είπε: "Ήταν μια ανοιχτή εποχή, έρχονταν όλα μαζί, περνούσαν μέσα στη ζωή αφιλτράριστα, χωρίς να τα κυνηγώ και χωρίς να προλαβαίνω να τα επεξεργαστώ ή να τα αφομοιώσω. Λίγους μήνες μετά η "επιτυχία" και η "αναγνωρισιμότητα" έγιναν βαρίδια ασήκωτα".

Αυτή την περίοδο μένει με την οικογένειά του εντός Αττικής, αλλά όπως είπε ετοιμάζονται να φύγουν και να μείνουν και πάλι στην επαρχία, που του έχει λείψει.