Η πρώην υπουργός Σιμόν Βέιλ, πρωτεργάτρια του νόμου που το 1974 νομιμοποίησε τις αμβλώσεις στη Γαλλία, πέθανε το πρωί της Παρασκευής, ανακοίνωσε ο γιος της, Ζαν Βέιλ. «Η μητέρα μου πέθανε σήμερα το πρωί στην κατοικία της. Θα γινόταν 90 ετών στις 13 Ιουλίου» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Βέιλ, ο οποίος είναι δικηγόρος.

Φυσιογνωμία της γαλλικής πολιτικής ζωής, ακαδημαϊκός, πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η Σιμόν Βέιλ είχε επιζήσει των ναζιστικών στρατοπέδων του θανάτου, όπου είχε εκτοπιστεί όταν ήταν 16 ετών, και ενσάρκωνε επίσης για τους Γάλλους τη μνήμη του Ολοκαυτώματος.

Γεννημένη στη Νίκαια της Γαλλίας στις 13 Ιουλίου του 1927, εξελέγη πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1979, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1982.

Υπουργός Υγείας της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ζακ Σιράκ η Σιμόν Βέιλ, ανέβηκε στο βήμα της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και μίλησε στους Γάλλους βουλευτές για το νομοσχέδιο που έφερνε προς ψήφιση και με το οποίο νομιμοποιούνταν στη χώρα η άμβλωση. Το νομοσχέδιο αυτό είχε προκαλέσει θύελλα αντιπαραθέσεων στη γαλλική Βουλή. Τελικά, έπειτα από τρεις ημέρες και δύο νύχτες συνεδριάσεων, η υπουργός Υγείας του πρωθυπουργού Ζακ Σιράκ θα καταφέρει στις 29 Νοεμβρίου του 1974 να επιβάλει τον νόμο, ο οποίος θα λάβει την ψήφο 284 βουλευτών, ενώ θα καταψηφιστεί από 189.

Το μεγαλύτερο μέρος της δεύτερης φάσης της πολιτικής της καριέρας η Βέιλ το αφιέρωσε στο όραμα για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αποχωρώντας από την κυβέρνηση το 1979 για να θέσει υποψηφιότητα για τις πρώτες απευθείας εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο. Έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Σώματος, μια θέση που διατήρησε μέχρι το 1982.

Επέστρεψε στη θέση της υπουργού Υγείας το διάστημα 1993-1995 και τρία χρόνια αργότερα διορίστηκε στο Συνταγματικό Συμβούλιο της Γαλλίας, την ύψιστη συνταγματική αρχή. Το 2005 πήρε άδεια από το Συμβούλιο για να ξεκινήσει εκστρατεία για το «ναι» στο δημοψήφισμα για την Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Όταν αναπάντεχα επικράτησε το «όχι», η Βέιλ έκανε λόγο για «καταστροφή» για τη Γαλλία και την Ευρώπη.

Κατά την 60ή επέτειο της απελευθέρωσης των στρατοπέδων, το 2005, και ενώ ήταν 77 ετών, επέστρεψε στο Άουσβιτς και μίλησε για πρώτη φορά ανοιχτά στο κοινό για τα δεινά που πέρασε.

Την προεκλογική περίοδο το 2007 εξέπληξε πολλούς καθώς τάχθηκε υπέρ του υποψήφιου προέδρου Νικολά Σαρκοζί. Ωστόσο, άσκησε ανοιχτά κριτική εις βάρος της απόφασής του να ιδρύσει ένα υπουργείο Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας, ενώ πήρε θέση απέναντι στην αμφιλεγόμενη πρότασή του να υποχρεώσει κάθε δεκάχρονο μαθητή να τιμά τα παιδιά-θύματα του Ολοκαυτώματος, μια πρόταση την οποία χαρακτήρισε «απαράδεκτη, δραματική και κυρίως άδικη».