Πρόκειται για το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης. Η ομορφιά του είναι «γuμνή» κάτι όμως που δεν του αφαιρεί την γοητεία που διαθέτει ως φυσικό αξιοθέατο. Το Ακρωτήριο Ταίναρο, είναι η χερσόνησος της Μάνης και χωρίζει τον Λακωνικό από τον Μεσσηνιακό κόλπο. Τα απόκρημνα βράχια και τα τεράστια κύματα, συνηγορούν στην δημιουργία ενός ξεχωριστού εντυπωσιακού τοπίου.

Το Ακρωτήριο Ταίναρο είναι το μεσαίο πόδι της Πελοποννήσου. Πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα Ταίναρο, ο οποίος ήταν γιος του Δία και ο άνθρωπος που ίδρυσε την πόλη Τάιναρο στην άκρη της χερσονήσου.

Η έντονη ατμόσφαιρα της περιοχής δεν οφείλεται μόνο στο τοπίο της. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως το Ταίναρο είναι μια από τις πύλες προς τον Κάτω Κόσμο. Χιλιάδες χρόνια πριν ήταν τόπος λατρείας αφιερωμένος στον Ήλιο. Οι Μινωίτες λέγεται πως είχαν σταματήσει εκεί, στον δρόμο τους προς την Πύλο, ώστε να θαυμάσουν τα πρόβατα που έβοσκαν ελευθέρα στην χερσόνησο. Κατά την ελληνική δε μυθολογία, ο Απόλλωνας έδωσε το Ταίναρο στον Ποσειδώνα, με αντάλλαγμα τους Δελφούς, όπου έχτισε το περίφημο μαντείο του.

Από τότε οι ναυτικοί σταματούσαν στο ακρωτήριο για να προσευχηθούν στον ναό του Ταινάριου Ποσειδώνα. Αλλά και σε αυτήν την περιοχή, όπως αναφέρουν ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος, υπήρχε ένα νεκρομαντείο.

Η εντυπωσιακή αυτή γωνιά της Ελλάδας έχει μια πλούσια ιστορία και μια καθηλωτική ατμόσφαιρα. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ποσείδιον και στην φραγκοκρατία Κάβο Ματαπάς. Το πιο πιθανό είναι πως λόγω του νεκρομαντείου του Ποσειδώνα, οι αρχαίοι πίστευαν πως ήταν η τελευταία επαφή με τον κόσμο, πριν περάσεις στο βασίλειο του Άδη.

Στην τουρκοκρατία ήταν ορμητήριο πειρατών. Από τότε επικράτησε η φράση «Από τον Κάβο Ματαπά, 40 μίλια αλαργινά». Οι Γάλλοι, τον 19ο αιώνα, έχτισαν στην άκρη έναν φάρο ύψους 16 μέτρων. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 1887, όταν εξοπλίστηκε πλήρως. Συνέχισε να λειτουργεί μέχρι την κατοχή, όταν σταμάτησε, όπως πολλοί φάροι της Ελλάδας.

Σήμερα, μπορεί κάποιος να ξεκινήσει την βόλτα του από το μονοπάτι που ξεκινά από το εκκλησάκι των Αγίων Ασωμάτων και να φτάσει μέχρι τον πέτρινο φάρο, που λειτούργησε ξανά από την δεκαετία του ’50 μέχρι και το 1984, όταν και στήθηκε αυτόματο φωτιστικό σύστημα. Ζωντανεύει, όταν οι επισκέπτες φτάνουν στο ακρωτήριο. Όπως ζωντανεύει και η πλούσια ιστορία και η φυσική ομορφιά που περιβάλλει το Ακρωτήριο Ταίναρο.