Σε πρόσφατη συναυλία που έδωσε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, επέτρεψε σε μέλος των αναρχικών να μιλήσει δημοσίως για τις συνθήκες κράτησης μιας συντρόφισσάς της - μέλους των Πυρήνων της Φωτιάς.

Mία κοπέλα από το κοινό ανάρτησε στο Facebook ένα κείμενο που περιέγραφε τη στιγμή αυτή, κάνοντας έντονη κριτική και στο περιστατικό, αλλά και στη στάση του καλλιτέχνη.

Η ίδια μεταξύ άλλων έγραψε:

«Νιώθω 'καπελωμένη'.  Ασφυκτιώ. Είμαι σε σύγχιση. Εχει κάτι το βίαιο ολο αυτό. Δεν μου μοιάζει καθόλου γοητευτικό ούτε και ποιητικό, όπως νωριτέρα προανέφερε εισαγωγικά ο καλλιτέχνης… Μα δεν ήρθαμε σε μια ανοιχτή συναυλία, που γίνεται για τις συνθήκες στις φύλακες, ούτε ήταν μια συναυλία δωρεάν…. τι υποκρισία είναι αυτή, πρώτα να πάρεις τα χρήματα, σαν καλός καπιταλιστής και μετά να κάνεις προπαγάνδα για μια τρομοκρατική οργάνωση; εν αγνοία μας; 

Και αν παραμείνω στο live δεν στήριζω με την παρουσία μου, τους Πυρήνες την Φωτίας; την ιδεολογία “οι ανταρτες των πόλεων εχουν δικαίωμα να έχουν όπλαΆ”;

Και γιατί να στηρίξω και έσενα Θανάση, πάλι με την παρουσία μου και την χρηματική μου συνεισφορά, να δίνεις podium σε τόσο εξτρεμιστικές απόψεις? και έτσι όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή? που το καζάνι βράζει;

Πώς μας παγίδευσες έτσι;»

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου απάντησε μέσα από το blog donteverreadme.

Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα:

«Με εξοργίζει η βία των ισχυρών. Κατανοώ τη βία των αδύναμων και καταπιεσμένων αλλά δεν την ενστερνίζομαι.
Για δύο βασικούς λόγους. Ό ένας οφείλεται στη φτιαξιά μου. Η ψυχοσύνθεσή μου είναι τέτοια που δεν μΆ έχει οδηγήσει ποτέ στη βία. Ακόμα και έναν οικογενειακό καυγά να άκουγα στο διπλανό διαμέρισμα η καρδιά μου πάλλονταν από ταραχή λες και γκρεμιζόταν όλος ο κόσμος. Όταν βρίσκομαι σε μέθη, που τότε φαίνεται ξεκάθαρα τι βρίσκεται στον πυρήνα του καθενός -έστω και εν υπνώσει- , αγαπάω όλο τον κόσμο. Μα και στα τραγούδια μου φαίνεται αυτό. Αρκετά από αυτά τα έχω γράψει κάτω από ένα υπέρτατο συναίσθημα τρυφερότητας για τον άνθρωπο αλλά και για το σύμπαν ολόκληρο. Συμφωνώ με τον Antonio Porchia: "Αν αγαπάς τον ήλιο που σε φωτίζει, ίσως αγαπάς. Κι αν αγαπάς το έντομο που σε δαγκώνει, αγαπάς".

Ο άλλος λόγος είναι ιδεολογικός. Θεωρώ ότι στην προσπάθειά του να πραγματώσει κάποιος την κοινωνία εκείνη όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν θα υπάρχει βία, καταπίεση παρά μόνο αλληλεγγύη και ανθρωπιά, τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει πρέπει να αντικαθρεφτίζουν αυτό που πάει να φτιάξει. Αν θες μια κοινωνία χωρίς βία δεν μπορείς να την πετύχεις χρησιμοποιώντας βία, όσο δικαιολογημένη κι αν φαίνεται. Όταν αντιπαλεύεις τέρατα, υπάρχει ο κίνδυνος να γίνεις -χωρίς ίσως να το καταλάβεις- κι ο ίδιος τέρας. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.»

«Ας πάω τώρα και στο συγκεκριμένο ζήτημα που δημιουργήθηκε. Λίγο πριν την εμφάνιση με προσέγγισαν δύο κοπέλες, νομίζω από την κατάληψη της Βίλας «Αμαλία» και με ενημέρωσαν για την περίπτωση γυναίκας που έχει φυλακιστεί για συμμετοχή στην ομάδα «Πυρήνες της φωτιάς» και η οποία κάνει απεργία πείνας γιατί δεν θέλει να εξευτελίζεται μέσα από τη διαδικασία της κολπικής εξέτασης, ζητώντας μου να κάνουν μια μικρή παρέμβαση-ενημέρωση για το θέμα.

Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντεύτηκα. Από τη μιά ήξερα ότι αρκετοί από όσους ήρθαν να με ακούσουν θα ένοιωθαν καπελωμένοι αν έδινα την άδεια και πιθανότατα θα τους χάσω από φίλους της μουσικής μου. «Δεν με συνέφερε». Αλλά στο τέλος είπα μέσα μου: «Τι στο καλό ρε Θανάση.Λες ότι η μουσική στηρίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Απόδειξέ το»

Κι έτσι έγινε αυτή η μικρή ενημέρωση. Δεν έχω ιδέα για τις προκυρήξεις και ότι άλλο μπορεί να έλαβε χώρα μέσα ή έξω ,στον μεγάλο αυτό χώρο ούτε με εκφράζει. Με εκφράζουν αυτά που ανέφερα παραπάνω, για τα οποία με έχουν κράξει και πολλοί αναρχικοί στο παρελθόν.

Λυπάμαι αν στεναχώρησα κάποιους γιατί η διάθεσή μου είναι να τιμώ όσους δίνουν από το υστέρημά τους για να μΆ ακούσουν.

Αλλά, όποτε νοιώθω ότι πρέπει να στηρίξω την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, θα το κάνω ακόμα κι αν μείνω μόνος ,να παίζω και να τραγουδάω στις πέτρες του Κισσάβου.»