«Ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ θεοῦ τῷ θεῷ» (κατά Ματθαίον)
Πού και πώς οριοθετείται ο διαχωρισμός της μεταφυσικής έννοιας του Θεού από τους Δογματικούς Εκκλησιαστικούς κανόνες;

«Ουμανιστική Θεολογία» versus «Κανονικότητας» συστημικού λόγου: Πού ή πώς ανιχνεύονται τα δυσδιάκριτα όρια της Θεολογικής ρητορικής και της Εκκλησιαστικής πρακτικής ;

Όπως ο Cosmos έτσι και τα Κοινά των ανθρώπων ενέχουν τις αρχές της δυναμικής εξέλιξης από τη δημιουργία τους. Μολαταύτα: Γιατί η ανάγκη των κοινωνιών για πρόοδο ποδηγετείται πάγια από σειρά Εκκλησιαστικών συμβάσεων (βλ. Κονκορδάτο) και δογματικούς κανόνες ηθικοπλαστικών αρχών; Ποδηγέτηση, την οποία τα κυρίαρχα Μέσα Ενημέρωσης συνεπικουρούν. Ποδηγέτηση, που εν σπέρματι μάχεται τη δυναμική της κοινωνικής εξέλιξης.

«Die Religion ist das Opium des Volkes»
Η Θρησκεία έγινε όπιο και οι μάζες με το «θολωμένο» μυαλό, όπλο του Κράτους και της Εκκλησίας;

Σκοπός της έκθεσης είναι η κατάδειξη του «παραλογισμού» του θρησκευτικού ιερατικού συστημικού λόγου, αποδραματοποιώντας την «πίστη» και το «θρησκευτικό» συναίσθημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να αποκτήσουν την ψευδαίσθηση της κατανόησης του «νοήματος της Ζωής» υιοθετώντας άκριτα αντί του ουμανιστικού λόγου της Θρησκείας τις δογματικές επιταγές του Εκκλησιαστικού κανόνα, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος – ιστορικά – με την εμπορευματοποίηση και την πολιτική χειραγώγηση. Άλλωστε, η Θρησκεία υπήρξε ανέκαθεν η συνήθης αφετηρία κοινωνικού και πολιτικού εξτρεμισμού και από το «σύστημα» το δυνητικό εργαλείο υποδαύλισης κάθε αρνητικού -ισμού. Η έκθεση κατ’ επέκταση προσπαθεί να αναδείξει την σημαντικότητα του σεκουλαρισμού για την «αφύπνιση» της κοινωνίας.

Κοινωνιολόγοι, θεολόγοι, διανοητές και άλλοι φιλόσοφοι ανέκαθεν διατυπώνουν ερωτήματα που αγγίζουν την ουσία της δυναμικής των σχέσεων μεταξύ ατόμου και οργανωμένης κοινωνίας. Ερωτήματα που προκύπτουν από την αντίφαση μεταξύ θρησκευτικών διδαχών και των πρακτικών κοινωνικής χειραγώγησης από το πολιτικοθρησκευτικό Σύστημα.

Η έκθεση των 20 καλλιτεχνών επιχειρεί να προσδώσει στα πλαίσια των συνθηκών του σήμερα την οπτική των συμμετεχόντων στα ανωτέρω ερωτήματα. Αποτελεί ένα μικρό βήμα προβληματισμού και διαλόγου, ένα αλληγορικό ταξίδι ερμηνειών στη σχέση ανθρώπου και Συστήματος, μια προτροπή για σκέψη και έρευνα.

Το Κονκορδάτο* ρυθμίζει ως νομική σύμβαση, σειρά θεμάτων που αφορούν τις σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας. Το Κονκορδάτο εστιάζει κύρια στις πτυχές της δημόσιας ζωής που αφορούν την εκπαίδευση και τις οικογενειακές σχέσεις, ενώ παράλληλα ενέχει συνήθως την πρόθεση επηρεασμού του πολιτειακού νομοθετικού έργου υπό το πρίσμα των δογματικών επιταγών της Εκκλησίας.

Συμμετέχουν / Α’ Mέρος: Αλέξναδρος Μαγκανιώτης, Ανδρέας Χριστοδούλου, Ανέστης Ιωάννου, Βαγγέλης Σάββας, Γεράσιμος Γαλιατσάτος, Θοδωρής Τράμπας, Ιωάννης Δέδες, Μπάμπης Καραλής, Νίκος Λαμπρινός – Νίκος Μαρίνης

Συμμετέχουν / B’ Mέρος: Ανδρέας Βούσουρας, Ανδρέας Παπαμιχαήλ, Γιάννης Δελαγραμμάτικας, Γιάννης Σινιόρογλου, Δημήτρης Γκέτσις, Δημήτρης Μεράντζας, Δημήτρης Τζικόπουλος, Nικόλαος Αρζουμανίδης, Ορέστης Καραλής, Σωκράτης Τσουμελέκας

Επιμελητής: GURAM Chachanidze
Βοηθός Επιμελητή: Ευθυμία Αθανασοδημητροπούλου