H Xάρις Αλεξίου έδωσε μια εφ΄όλης της ύλης συνέντευξη στο aixmi.gr, μιλώντας για την τέχνη, τους Έλληνες, τα κόμματα και τον Μίκη Θεοδωράκη. Διαβάστε ένα απόσπασμα παρακάτω.

Στη δική σας τη γενιά οι νέοι έμπαιναν πιο εύκολα στην πολιτική δράση. Γιατί; Ήταν πιο αγνές οι ιδεολογικές φόρμες;

Ερχόμασταν από αλλού. Ερχόμασταν από δικτατορία, από εμφύλιο, από μια πολύ σκληρή Δεξιά και ήταν άλλος ο αλτήρας. Ξεκινούσαμε από αλλού και είχαμε όραμα μπροστά μας. Να επαναφέρουμε τη Δημοκρατία, να επαναφέρουμε την ισορροπία στις ζωές μας. Εδώ τώρα ξεκινάμε από ένα μπάχαλο της Δημοκρατίας, από έναν Σοσιαλισμό που έγινε ρετάλι, από τη διάψευση του οράματος αυτού και την απογοήτευση όλων όσων πίστεψαν και τελικά δεν δικαιώθηκαν. Είναι εντελώς διαφορετικό το σημείο από το οποίο σήμερα ξεκινάει κάποιος να αγωνιστεί. Κάποτε τα όρια ήταν σαφή. Η Δεξιά, η Αριστερά και οι δημοκρατικοί που ήταν οι πιο συντηρητικοί. Τώρα δεν υπάρχει αυτό. Καταρχήν υπάρχει μια κοινή πολιτική, υπάρχει η φωνή της Αριστεράς διασπασμένη σε χίλια κομμάτια. Πιστεύω ότι θα ξαναγυρίσουμε στην προσωπολατρεία. Κυνηγάμε να βρούμε έναν τύπο ο οποίος να μας εμπνεύσει, να μας ψήσει. Σίγουρα χρειαζόμαστε ηγέτη. Η χώρα θέλει ένα γερό μυαλό να την πάει μπροστά.

Αυτό, θεωρείτε ότι είναι και επικίνδυνο; Η αναζήτηση ενός ηγέτη, ενός προσώπου;

Δεν γίνεται χωρίς αρχηγό. Αλλιώς πού πάμε;

Ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα μετά από όλες αυτές τις σκέψεις;

Η αναμονή της κατάρρευσης. Νομίζω ότι αυτό ζει ο κόσμος τώρα. Περιμένει την ώρα που θα του ανακοινώσουν και επισήμως ότι καταρρέει.

Την εικόνα του Μίκη στα πρόσφατα γεγονότα πως την είδατε;

Ο Θεοδωράκης έχει ξεκινήσει ένα νέο κίνημα. Αυτό πώς να το σχολιάσω; Μίλησε από μόνη της η εικόνα. Ο Μίκης ήταν πάντοτε μπροστάρης. Είναι σαν να είναι και ο τελευταίος που μας έχει μείνει για να οδηγεί. Δεν θέλω να το σχολιάσω αυτό.

Θα συμμετείχατε σε ένα νέο κίνημα στην πολιτική;

Ναι βέβαια.

Θα μπορούσατε να ηγηθείτε;

Όχι.

Το «Ναι» σας βγήκε αβίαστα και δεν ξέρω αν σας αφορά η κριτική που γίνεται για τους ανθρώπους της Τέχνης και του Πνεύματος, ότι είναι αμέτοχοι και ότι θα πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη ενεργοποίηση.

Είναι σαν να έχουμε χάσει την άκρη του νήματος και δεν ξέρουμε από πού να αρχίσουμε. Δεν υπάρχουν ομάδες, δεν επικοινωνούμε μεταξύ μας οι καλλιτέχνες, είναι ο καθένας το «μπαϊράκι» του. Και εκεί ακόμη έχουμε ανάγκη κάποιον να μας κινητοποιήσει μάλλον.