Ο μέσος καταναλωτής «βομβαρδίζεται» καθημερινά με άπειρες διαφημίσεις, πιο συγκεκριμένα από 500 μέχρι 2.000 την ημέρα. Άλλες είναι διασκεδαστικές, άλλες συγκινητικές, άλλες ενημερωτικές, άλλες πονηρές και άλλες τόσο προκλητικές που «κόβονται» από τις αρμόδιες επιτροπές που έχουν συσταθεί για αυτόν ακριβώς το λόγο. Βέβαια το τι προσβάλλει όντως τη δημόσια αιδώ και τι όχι είναι σχετικό όταν μιλάμε για διαφημίσεις που μπορούν να θεωρηθούν «τέχνη» -όπως συμβαίνει άλλωστε και με οτιδήποτε «καλλιτεχνικό».

Οι ακόλουθες διαφημιστικές καμπάνιες άφησαν ιστορία με το σκανδαλιστικό τους περιεχόμενο, το οποίο και τις οδήγησε σε άμεση απόσυρση μιας και το κοινό (ή τουλάχιστον αυτοί που αποφασίζουν για το κοινό) θεώρησε πως προσβάλουν διάφορα κοινωνικά θέματα ή πως είναι ακόμα και επικίνδυνες για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των νέων. Εμάς, μια φορά, μας άρεσαν, αλλά είπαμε: η τέχνη είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα.

Yves Saint Laurent, Opium (2000)

Όταν κυκλοφόρησε η Αρχή Διαφημιστικών Προτύπων του Ηνωμένου Βασιλείου δέχθηκε παράπονα από περισσότερα από 900 άτομα καθώς το αλαβάστρινο σώμα της Sophie Dahl πάνω στο μπλε μετάξι θεωρήθηκε «πορνογραφικό» περιεχόμενο.

Sisley, Farming (2001)

Όταν βάζεις τον Terry Richardson πίσω από το φωτογραφικό φακό, σίγουρα δεν έχεις «αγνές» προθέσεις. Το μοντέλο Josie Maran φωτογραφίζεται να πίνει γάλα κατευθείαν από το μαστό μιας αγελάδας όμως, ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς δεν βλέπει αυτό που δείχνει η φωτογραφία.

Gucci (2003)

O Tom Ford είναι ίσως ο πρωτομάστορας των προκλητικών διαφημίσεων, αρχής γενομένης από την εν λόγω καμπάνια για λογαριασμό του οίκου Gucci. Κατά πάσα πιθανότητα σήμερα θα περνούσε απαρατήρητη, όμως πίσω στο 2003 ήταν τουλάχιστον χυδαία.

Tom Ford, For Men (2007)

Τι λέγαμε για τον Ford παραπάνω; Ε, όταν ο διάσημος μόδιστρος κυκλοφόρησε το πρώτο αντρικό άρωμα με το όνομά του, επέλεξε να το προωθήσει με μια διαφημιστική καμπάνια που θα τραβούσε την προσοχή. Ας πούμε πως ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Στον φακό ο Terry Richardson. Φυσικά.