Κάθε μέρα, παιδιά βουτάνε στον παραπόταμο του Γάγγη, τον Άντι Γκάνγκα. Στον βυθό, κρύβεται για αυτά η καθημερινή επιβίωσή τους: τα νομίσματα που πετάνε στα νερά του ποταμού οι εκατοντάδες προσκυνητές στον ινδουϊστικό ναό Καλιγκάτ στην Καλκούτα. Τα νερά είναι μολυσμένα, οι αρρώστιες το τίμημα. Αλλά συχνά, αυτά τα νομίσματα είναι η μοναδική πηγή εισοδήματος για τις οικογένειές τους.

Αν η απόλυτη φτώχια πληγώνει τις ευαισθησίες σας, τότε η Καλκούτα δεν είναι μέρος για σας. Πίσω από τη λάμψη του νέου φωτισμού των δρόμων και τη φρέσκια μπογιά, απλώνεται ένας κόσμος ακραίας φτώχιας, με τους ανθρώπους μετά βίας να επιβιώνουν, έγραφαν κάποτε οι Times of India.

Κάθε πρωί, αγόρια, πολλά κρατώντας αυτοσχέδια δίχτυα με μαγνήτες, συγκεντρώνονται κοντά στον ναό Καλιγκάτ, και αρχίζουν τις βουτιές στο κοντινό ποτάμι. Κάθε λίγο, και αν σταθούν «τυχερά», βγαίνουν στην επιφάνεια του ποταμιού με νομίσματα στα στόματά τους. Οι καλύτερες περίοδοι για τα παιδιά, είναι τα ινδουιστικά φεστιβάλ. Περισσότεροι προσκυνητές, περισσότερα νομίσματα.

Αλλά υπάρχει τίμημα, γράφει η ιστοσελίδα Vida Latina. Δερματικές αρρώστιες και στομαχικές ασθένειες είναι αυτά που συχνά παθαίνουν τα αγόρια από τη συνεχή επαφή τους με τα μολυσμένα νερά. Δε σταματούν, όμως. Επειδή, συνήθως, για τις οικογένειές τους, αυτά τα νομίσματα, 1-10 δολάρια τη μέρα, είναι όλο τους το εισόδημα. Οι πατεράδες και οι παππούδες πολλών από αυτά τα παιδιά, έκαναν την ίδια «δουλειά»

Η αστικοποίηση της Ινδίας έφερε πολύ κόσμο στις πόλεις. Αλλά χωρίς τις υποδομές. Στην Καλκούτα δεν υπάρχουν αρκετά σπίτια. Σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού ζει σε φτωχές γειτονιές, σε δωμάτια στριμωγμένα, χωρίς εξαερισμό, με υποτυπώδη συστήματα αποχέτευσης. Πάνω από 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι είναι ο πληθυσμός της. Σύμφωνα με την USAID, «το 1/3 του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 1,25 δολάρια τη μέρα», έγραφε τον περασμένο χρόνο το Borgen Project.

Στην πόλη της Καλκούτας η κατάσταση είναι κακή, και στα χωριά της Βεγγάλης, ακόμη χειρότερη. Πάνω από το 22% των κατοίκων της Βεγγάλης ζουν κάτω από τον δείκτη φτώχιας. Και το χειρότερο, για τους περισσότερους δεν υπάρχει καμία προοπτική εξόδου στο φως. «Αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο. Από τη στιγμή που μένουν άστεγοι ή μένουν σε μη καταχωρημένες παραγκουπόλεις, δεν έχουν αποδεικτικά έγγραφα όπως βιβλιάριο ψηφοφόρου. Καθώς οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν ψηφίσει ποτέ, δεν αποτελούν δεξαμενή ψήφων ώστε να ενδιαφέρουν τα πολιτικά κόμματα. Η περιθωριοποίηση γίνεται απόλυτη, καθώς δε μπορούν να επωφεληθούν από τα προγράμματα για την αντιμετώπιση της φτώχιας», έλεγε ο τοπικός επικεφαλής της οργάνωσης Action Aid Σιταρανγιάν Μοντάλ, μιλώντας στους ινδικούς Times to 2012.

Η Καλκούτα έχει δύο φορές χειρότερες επιδόσεις στους δείκτες σε σχέση με το Δελχί σε ό, τι αφορά την παροχή δημόσιων υπηρεσιών, κυρίως την υγεία και την εκπαίδευση. Όπως συμβαίνει συνήθως, φτώχια και η επάρκεια του κράτους συνδέονται, σημείωνε τον περασμένο Μάρτιο η ιστοσελίδα Poverties.

Στοιχεία του 2011 έδειχναν ότι στην Καλκούτα ζούσαν πάνω από 70.000 άστεγοι, αλλά μη κυβερνητικές οργανώσεις θεωρούν ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος, καθώς οι κρατικές αρχές συμπιέζουν τα νούμερα για να βελτιώνουν τις «επιδόσεις» τους.