Πέρασε ένας χρόνος από τις εκλογές του Οκτώβρη και ο Γιάννης Μπουτάρης δίνει μία μεγάλη συνέντευξη στην Athens Voice. Μιλά για το Δήμο, το κυκλοφοριακό, τα 2.000 άτομα εργαζόμενους στον τομέα της καθαριότητας.

Μία συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στον Στέφανο Τσιτσόπουλο.

Διαβάστε ένα απόσπασμα:

Τα σκουπίδια είναι το Νο1 πρόβλημα της πόλης. Είχατε πει ότι θα το λύσετε στο εξάμηνο, ζητήσατε παράταση, αλλά πάλι η πόλη δείχνει άσχημη.

Με το νέο έτος, θα προμηθεύσουμε τα σουπερμάρκετ και τις επιχειρήσεις με ειδικούς κάδους πολλαπλάσιας χωρητικότητας, που λειτουργούν με πρέσες. Τους χρεώνουμε, στην ουσία τους υποχρεώνουμε, να αγοράσουν τους κάδους, ως κανόνα προδιαγραφής, και θα επιβάλουμε πρόστιμο στις περιπτώσεις που διαπιστώνουμε ρύπανση. Ένα δεύτερο πακέτο είναι η ανακύκλωση. Έρχονται καινούργιοι κάδοι και ταυτόχρονα συνεργαζόμαστε με το πανεπιστήμιο για να πετύχουμε καλύτερη χωροθέτησή τους. Το κυριότερο, μελετάμε πιο μακροπρόθεσμες λύσεις. Είχα μια συνάντηση στο Παρίσι με τον δήμαρχο της Νίκαιας και του ζήτησα βοήθεια. Εκεί, λοιπόν, όπου παρουσιάζονται πολλές ομοιότητες με εμάς, ίδιος πληθυσμός, όμοια γεωγραφία, επέκταση κατά μήκος της θάλασσας, εκεί χρησιμοποιούν την υπηρεσία καθαριότητας ως επιτελική μονάδα και δημοπρατούν τα πάντα. Ακολουθείται μια διαδικασία, στο τέλος της οποίας τα σκουπίδια μετατρέπονται σε καύσιμα. Εξίμισι εκατομμύρια εισπράττει η Νίκαια από αυτή τη μονάδα. Φωτίζεται όλη η πόλη. Και η μονάδα είναι στο λιμάνι. Με κανέναν κίνδυνο αποβλήτων, στο επίπεδο που έχει φτάσει η τεχνολογία. Πήγαμε και στο Τελ Αβίβ, και στην Κωνσταντινούπολη. Ξέρεις τι κάνουν εκεί; Δίνουν άδεια σε χιλιάδες ρακοσυλλέκτες να μαζεύουν το ανακυκλούμενο υλικό και να το πουλάνε. Θα δώσουμε και εμείς κίνητρα να δημιουργηθούν εταιρίες συλλογής, διότι δε φτάνει το δυναμικό του δήμου. Όχι γιατί δεν υπάρχει το υλικό. Με δυο χιλιάδες άτομα προσωπικό; Θα έπρεπε να είναι γλειμμένη η πόλη. Κωλοβαράνε. Κωλοβαράνε! Οι μισοί εξ αυτών είναι ελεύθεροι ιατρού. Δύσκολη δουλειά να είσαι στο απορριμματοφόρο ή στο σάρωμα, δε λέω. Αλλά δε γίνεται να μην μπορεί να δουλέψει κανείς. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: Φιλοδοξούμε ο δημοτικός υπάλληλος να φορά καρφίτσα και να δηλώνει περήφανος. Να μην κρύβεται.

Το κυκλοφοριακό και η καθαριότητα παραμένουν τα δύο μεγαλύτερά σας στοιχήματα. Την ίδια ώρα όμως, και ενώ πλησιάζουν τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης, 100 δημοτικούς αστυνομικούς να βάλετε στην Τσιμισκή, πάντα κάποιος θα διπλοπαρκάρει, και 100 καινούργια απορριμματοφόρα να αγοράσετε, πάλι ο Θεσσαλονικιός θα πετάει τα σκουπίδια του όπου θέλει. Ας μην τα ρίχνουμε, επομένως όλα στη δυσκαμψία του συστήματος. Έχουμε την εντύπωση ότι υπάρχει ένα έλλειμμα αστικού πολιτισμού στον δημότη της πόλης. Κάτι που φαίνεται κραυγαλέα στις απεργίες. Όλοι ξεφορτώνουν τα σκουπίδια τους, αρκεί να μην είναι σπίτι. Αυτό δεν είναι χειρότερο;

Και όχι μόνο σκουπίδια. Στρώματα, καναπέδες, ντιβάνια, ό,τι βάζει ο νους σου. Το είχα πει προεκλογικά. Το στοίχημα είναι να αστικοποιηθεί ο πληθυσμός της πόλης. Δεν είμαστε αστοί. Είμαστε ρεμπέτ ασκέρι. Δε μας ενδιαφέρει ο δημόσιος χώρος, μόνο ο ιδιωτικός. Και όταν αδιαφορείς για τον δημόσιο χώρο, παύεις να είσαι αστός. Δε ζεις σε πόλη.

Τι αποδίδει η προσέγγισή σας προς την Τουρκία και το Ισραήλ;

Το άνοιγμα που κάναμε στους Εβραίους και τους Τούρκους έχει διπλό στόχο. Εκμεταλλευόμαστε το παρελθόν, που για αυτούς έχει τεράστια σημασία, όπως μεταφράζεται στην υπόσχεση αμερικανοεβραϊκού λόμπι για διάθεση 1,5 εκατομμυρίων, προκειμένου η πλατεία Ελευθερίας να γίνει το 2012 χώρος μνήμης. Δεύτερον, όλη αυτή είναι μια ιστορία που μας βάζει σε διαδικασία εξωστρέφειας χωρίς λεφτά. Τι κάναμε; Ανοίξαμε τα παράθυρά μας. Πήγα και έκανα τον καραγκιόζη σε τηλεοράσεις στην Τουρκία, σε τηλεοράσεις στο Τελ Αβίβ. Πόσο κοστίζει αυτό; Μια προσωπική φθορά. Σαν αποτέλεσμα, συνέβη και το πρωτοφανές. Να έρθει υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και να μείνει μιάμιση ώρα στο γραφείο μου. Και ξέρεις τι μου είπε; Έχεις προβλήματα με την οδό Ατατούρκ; Θα σου κάνω και εγώ μια Βενιζέλου! Ξέρεις σε τι επιμένει όμως; Θέλει χώρο λατρείας. Μία φορά τον χρόνο, όπως μας δίνουν αυτοί την Παναγία Σουμελά. Και θα τους τον δώσουμε. Αλλά το υπουργείο Εξωτερικών μου ζητά να περιμένω. Τι να περιμένω, ρε παιδιά; Ρώτησα τον πατριάρχη. Ο οποίος μου είπε «μας δίνουν και θα τους δώσουμε». Τι να περιμένουμε;

Εξ ορισμού θα πρέπει να διεκδικήσετε και δεύτερη τετραετία. Γιατί μας είχατε προετοιμάσει μονάχα για μία.

Το καλοκαίρι του 2014 θα είμαι 72 χρονών. Αν δεν είμαι κουρασμένος, αν δεν έχω απαυδήσει, γιατί όχι; Μέχρι τώρα πάντως, το διασκεδάζω κιόλας.