Ο Richard Aiken είναι ένας άνθρωπος με διαφορετική φιλοσοφία ζωής από τον υπόλοιπο κόσμο. Αρχίζει να περιγράφει τον εαυτό του με τη φράση «Σύζυγος και πατέρας 2 γιών και μιας κόρης». Μετά έρχονται τα δευτερεύοντα. Δυο διδακτορικά (Χημικός Μηχανικός και Μαθηματικά), τίτλος γιατρού, τραγουδιστής στην όπερα, συγγραφέας και άλλες «καθημερινές» δραστηριότητες.

Παρ’ όλα όσα έχει κάνει, έχει ένα απλό όνειρο. Να γίνει ιδιοκτήτης μια ήσυχης καλύβας στο δάσος. Έψαξε, βρήκε, αλλά οι τιμές ήταν πάρα πολύ υψηλές. Βάζει μια αγγελία και ένας άνθρωπος τον βρίσκει, λέγοντάς του ότι έχει μια κατεστραμμένη καλύβα στο οικόπεδό του και μπορεί να του την παραχωρήσει δωρεάν αντί να την βλέπει να ρημάζει.

Ο Aiken έψαξε λίγο την ιστορία της και ανακάλυψε ότι η καλύβα είχε μάλλον χτιστεί λίγο μετά το 1833.

Αυτή ήταν η καλύβα όπως την είδε για πρώτη φορά. Λίγοι θα έβλεπαν τις συνολικές δυνατότητες που έκρυβε.

Και ο εσωτερικός χώρος δεν πήγαινε πίσω. Ο Richard ξεκίνησε από το μηδέν.

Αν και αρχικά ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του την παραχωρούσε δωρεάν, ο Aiken θέλησε να πληρώσει ένα συμβολικό ποσό. Αυτό το ποσό ήταν μόλις 100 δολάρια. Αμέσως μετά ξεκίνησε τη δουλειά.

Αρχικά κατέγραψε τα ξύλά που ήταν σε καλή κατάσταση.

Η τοποθεσία είναι μαγική. Και η τεχνητή λιμνούλα που έφτιαξε μαζί με την οικογένειά του έδωσε μια ιδέα ολοκλήρωσης στον Richard.

Το στήσιμο της καλύβας ξεκίνησε. 

«Χρειαζόμασταν ένα υπόγειο για να αποθηκεύουμε τρόφιμα και κρασί, οπότε ξεκίνησα να σκάβω» είπε ο Aiken. Όμως λίγα μέτρα κάτω από την γη χτύπησε βράχο. Οπότε αποφάσισε να χτίσει την καλύβα λίγο πάνω από το έδαφος.

Μετά πήρε σειρά η (απαραίτητη) βεράντα.

Όπως καταλαβαίνετε δεν νοείται καλύβα χωρίς τζάκι. Ο Richard ήθελε η καλύβα του να είναι τέλια. Οπότε κατασκεύασε και το τζάκι.

Τα σκαλοπάτια τα έφτιαξε από ένα πεσμένο δρυ, που βρήκε στο δάσος.

Οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν δουλειά ενός ξυλουργού.

Μια δεκαετία πήρε στον Richard Aiken να ολοκληρώσει το χτίσιμο της καλύβας του. Το 2013 ήταν πλέον έτοιμη.

Ο Richard και η οικογένειά του τώρα μπορούν να το απολάυσουν. Το «καταφύγιό» τους όπως το λένε. 

Δετε πόσο όμορφο έγινε...

Ο Richard Aiken το χαίρεται όσο κανένας άλλος. «Ελπίζω ποτέ να μην τελειώσω να δουλεύω γι' αυτήν την καλύβα. Να μην σταματήσω ποτέ την ησυχία.»