Λίγο πριν από το δημοψήφισμα του Ιουλίου, ο Γιώργος Μαυρίδης είχε κάνει ένα ποστ στο Facebook μέσα από το οποίο έλεγε ότι θα ψήφιζε υπέρ του «Όχι».

Ο ίδιος, μιλώντας τώρα στο περιοδικό «People» και τον Γιώργο Πράτανο, λέει σχετικά:

«Θα σου πω την αλήθεια γιατί το έκανα. Αυτό που έγραψα καταρχήν ήταν το 1/10 της ιστορίας των παιδικών μου χρόνων και, αν δεν ήταν τόσο σημαντικό για μένα το κομμάτι του δημοψηφίσματος, δεν θα το έκανα ποτέ. Απλά αναγκάστηκα να γράψω κάτι, γιατί, καλώς ή κακώς, με την εκπομπή που κάνουμε, όλοι μας θεωρούν ελαφρείς τύπους. Όταν προσπαθείς να εκφράσεις την προσωπική σου άποψη για κάτι σοβαρό –όπως έκανα εγώ–, πάντα, ρε παιδί μου, ο κόσμος σε κρίνει αρνητικά με βάση αυτό που βλέπει στην τηλεόραση και κάποιες φορές παρεξηγείσαι. Οπότε αναγκάστηκα να μεταφέρω ένα κομμάτι της προσωπικής μου ζωής, για να εξηγήσω αυτό που υποστήριζα».

«Είπα απλά την άποψή μου, δεν παρακίνησα κάποιον να ψηφίσει κάτι. Δεν υποστήριξα καν τα συμφέροντά μου, να σου πω την αλήθεια, γιατί, καλώς ή κακώς, λόγω της δουλειάς μου θα ήταν πολύ πιο εύκολο να υποστηρίξω την αντίθετη πλευρά, δηλαδή του «Ναι». Τότε, την εποχή του δημοψηφίσματος, θεώρησα ότι ήταν καλύτερα να πω «Όχι», αν το εννοούσε όλο αυτό ο Τσίπρας. Ακουγόταν πολύ σωστό να πάμε να διαπραγματευτούμε, να έχουμε δυναμική, να μην κατεβάσουμε τα βρακιά μας και να δηλώσουμε ότι δεν μπορείτε να μας εκμεταλλεύεστε και να λέμε σε όλα «Ναι». Στην πορεία θεωρώ ότι κάναμε μια τρύπα στο νερό, ότι όλο αυτό το δημοψήφισμα ήταν μια τεράστια μαλ*κία που δίχασε την Ελλάδα και, τελικά, στην ουσία τι έγινε;

Η ίδια κυβέρνηση και οι ίδιοι άνθρωποι απέδειξαν ότι ή δεν μας κυβερνάνε αυτοί και μας κυβερνούν άλλοι ή ότι οι ίδιοι είναι «λίγοι» και δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Ή απλά μας κορόιδευαν και ήθελαν να λαϊκίσουν. Νομίζω ότι είναι «λίγοι» και είναι «λίγος» και ο πρωθυπουργός μας, όπως και όλοι οι υπόλοιποι. Για να μην παρεξηγηθώ ως «επαναστάτης», καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο να είσαι πολιτικός σε μια τέτοια κατάσταση, αλλά δεν χρειάζεται να κάνεις όλη αυτή την «επανάσταση», τον ξεσηκωμό και στο τέλος να μην κάνεις τίποτα».