Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της single «Μαγνήτης», η Ευρυδίκη έδωσε συνέντευξη και μίλησε για πρώτη φορά για την απόφασή της να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους με τον Δημήτρη Κοργιαλά.

Η αγαπημένη τραγουδίστρια, που κρατούσε πάντα την προσωπική της ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εξηγεί γιατί αποφάσισε να ανακοινώσει το διαζύγιό της και δηλώνει έτοιμη να κάνει μία νέα αρχή και να ξαναερωτευθεί!

Διαβάστε τις δηλώσεις της στο Down Town Κύπρου:

Την τελευταία δεκαετία τα περισσότερα τραγούδια σου φέρουν την υπογραφή του Δημήτρη Κοργιαλά. Αισθάνεσαι ανασφάλεια τώρα, που δεν γράφει για εσένα;

Η μουσική είναι ταξίδι, είναι όνειρο για μένα και λύτρωση... Δεν λειτουργούσα ποτέ αυστηρά επαγγελματικά όσον αφορά τις επιλογές μου. Δεν αισθάνομαι ανασφάλεια, γιατί ό,τι κάνω είναι δική μου επιλογή και απόφαση. Από το 2002 υπογράφω τις παραγωγές μου, επιλέγω τα τραγούδια μου, κάνω κυρίως πολυσυλλεκτικές δουλειές... Ο Δημήτρης μού έγραψε πολλά υπέροχα κομμάτια, αλλά τα τελευταία χρόνια δεν υπέγραφε εκείνος όλα τα τραγούδια των άλμπουμ μου και ακόμα και στις εμφανίσεις μας είχαμε ακολουθήσει ξεχωριστούς δρόμους. Tον θεωρώ ένα εξαιρετικό ταλέντο, αγαπώ τα τραγούδια του, οπότε δεν αποκλείω καθόλου το ενδεχόμενο να ξανασυνεργαστούμε!

Είσαι ένα πρόσωπο που κράτησε τον γάμο σου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Γιατί αποφάσισες να ανακοινώσεις το διαζύγιό σου;

Είναι γεγονός ότι δεν μου αρέσει να δημοσιοποιώ πράγματα που αφορούν την προσωπική μου ζωή. Ήθελα όσο αθόρυβα ξεκίνησε αυτή η σχέση, όσο αθόρυβα παντρευτήκαμε, έτσι αθόρυβα και να χωρίσουμε. Με τον Δημήτρη είχαμε αποφασίσει να χωρίσουμε από πέρσι το φθινόπωρο. Ήταν μία κοινή απόφαση και παρότι ξεκινήσαμε τις διαδικασίες του διαζυγίου, δεν θεωρήσαμε ότι έπρεπε να το δημοσιοποιήσουμε, ακριβώς γιατί πιστεύαμε ότι δεν αφορούσε κανέναν. Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, για κάποιο χρονικό διάστημα συγκατοικούσαμε κάνοντας και κοινές εμφανίσεις, γιατί δεν θέλαμε να δώσουμε δικαιώματα. Αλλά ο καθένας είχε αποφασίσει να τραβήξει τον δρόμο του. Αποφάσισα να ανακοινώσω ότι χωρίσαμε, όταν είδα ότι το πράγμα ξέφευγε και ο καθένας έγραφε ό,τι ήθελε, προκειμένου να αποφύγουμε την παραφιλολογία και να προστατέψουμε τη ζωή μας και τις οικογένειές μας.

Χωρίσατε φιλικά;

Εννοείται! Αντιλαμβάνομαι ότι ίσως κάποιους τους ξάφνιασε αυτός ο χωρισμός, αλλά είναι κάτι που σκεφτόμασταν εδώ και δύο χρόνια. Ο Δημήτρης είναι ένας άνθρωπος που αγάπησα και αγαπώ πολύ, που μοιραστήκαμε πολλές όμορφες στιγμές, κι αυτές κρατάμε. Οι σχέσεις όμως αλλάζουν και οι άνθρωποι πρέπει να προχωρούν.

Γιατί χωρίσατε;

Γιατί απομακρυνθήκαμε... Απλά. Όταν οι άνθρωποι σταματούν να ονειρεύονται παρέα, δεν μοιράζονται τα ίδια θέλω και οι ανάγκες τους αλλάζουν, αποξενώνονται. Όταν συμβαίνει αυτό, είναι καλύτερο να χωρίζουν και να κρατάνε τις ωραίες στιγμές που έζησαν. Μόνο έτσι μένει και η αγάπη ζωντανή και αυτό είναι που αξίζει στο τέλος της ημέρας. Τίποτα δεν είναι για πάντα κι εμείς δεν ανήκουμε σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό μας. Χρωστάμε στον εαυτό μας. Χρωστάμε στον εαυτό μας, λοιπόν, ένα χαμόγελο και το όνειρο να ζει ο καθένας όπως ονειρεύεται και να μη συμβιβάζεται.

Ζήσατε μαζί δώδεκα χρόνια. Πόσο εύκολο ήταν να πάρετε την απόφαση να χωρίσετε;

Ποτέ δεν είναι εύκολο να πάρεις μία τέτοια απόφαση. Απλά φτάνεις σε ένα σημείο που πρέπει να ζυγίσεις τι έχεις δώσει, τι έχεις πάρει και αν τελικά έχεις άλλα πράγματα να δώσεις. Όταν πραγματικά αγαπάς τον σύντροφό σου, πρέπει να σκέφτεσαι το καλό του. Αν είσαι εσύ δυστυχισμένος, κάνεις δυστυχισμένο και τον άνθρωπό σου. Βουλιάζουν και οι δύο μαζί και φθείρονται. Οι σχέσεις είναι πάντα ένα πάρε-δώσε. Γενικά μιλώντας –γιατί δεν θα ήθελα να προσωποποιήσουμε την κουβέντα μας– πάντα πίστευα ότι όταν δύο άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν κουραστεί, είναι καλύτερο να βρίσκουν το θάρρος να τελειώνουν τη σχέση τους. Πολλά ζευγάρια κάνουν το λάθος να μένουν μαζί από συνήθεια, από εξάρτηση ή γιατί φοβούνται να μείνουν μόνοι τους. Εγώ πάντα ήμουν απόλυτη σε αυτό. Δεν φοβάμαι να μείνω μόνη μου! Και μπορεί να αργώ για να πάρω μία απόφαση, γιατί θέλω να έχω σκεφτεί καλά όλες τις παραμέτρους, αλλά κάποια στιγμή λέω «Ως εδώ! Πρέπει να προχωρήσω μπροστά!», και το κάνω.