Όλοι γνωρίζουν πως το μετάξι, μια από τις πιο εκλεκτές και ακριβές κλωστικές ίνες ζωικής προέλευσης, παράγεται από τις κάμπιες των μεταξοσκωλήκων, όταν φτιάχνουν τα κουκούλια τους.

Όμως αυτό που ίσως να μη γνωρίζουν πολλοί, είναι πως υπάρχει και ακόμα ένα είδος μεταξιού, εξαιρετικά σπάνιο, γνωστό και ως «μετάξι της θάλασσας» ή βύσσος, το οποίο δημιουργείται από ένα υγρό που εκκρίνει η πίνα, ένα όστρακο που μοιάζει με τεράστιο μύδι.

Στην αρχαιότητα, μάλιστα, η βύσσος αποτελούσε την καλύτερη υφαντική ύλη, όμως σήμερα υπάρχει μόνον ένας άνθρωπος που συνεχίζει να τη συλλέγει, να τη γνέθει και να την κάνει να λάμπει, όμοια με χρυσάφι.

Πιο συγκεκριμένα, για τους αρχαίους πολιτισμούς των Αιγυπτίων, των Ελλήνων και των Ρωμαίων, η βύσσος αποτελούσε το καλύτερο είδος υφαντικής ύλης, κυρίως επειδή όταν βρεθεί κάτω από το φως του ήλιου, λάμπει.

Όπως αναφέρει το BBC, πλέον το πιθανότερο είναι να υπάρχει ένα και μοναδικό άτομο που μπορεί και εξακολουθεί να συλλέγει αυτήν την ύλη και να τη διαμορφώνει ανάλογα, και αυτό το άτομο είναι η Chiara Vigo από το Sant' Antioco, ένα νησί στο νοτιοδυτικό άκρο της Σαρδηνίας.

Με την αρχή κάθε άνοιξης, η Chiara ξεκινάει τις καταδύσεις στα νερά του νησιού της, ώστε να βρει τις πίνες που ζουν στην περιοχή και να αποσπάσει το πολύτιμο υγρό που εκκρίνουν. Συνήθως, επιλέγει τις πρώτες πρωινές ώρες και πάντα τη συνοδεύουν μέλη της ιταλικής Ακτοφυλακής, μιας και η πίνα αποτελεί προστατευόμενο είδος. Για να μπορέσει να μαζέψει σχεδόν 200 γραμμάρια βύσσου, η γυναίκα αυτή πρέπει να πραγματοποιήσει μέχρι και 400 καταδύσεις.

Έπειτα, αφού τη συλλέξει, αρχίζει να την υφαίνει, όχι όμως με σκοπό να την πουλήσει, αλλά να τη χαρίσει σε εκείνους που τη χρειάζονται, όπως είναι οι φτωχοί άνθρωποι, που βρίσκονται σε ανάγκη, αλλά και σε νιόπαντρα ζευγάρια ή σε γυναίκες που θέλουν να αποκτήσουν παιδί, μιας και θεωρείται πως αυτό το σπάνιο υλικό, εκτός από καλή τύχη, φέρνει και γονιμότητα.