Δύο Σχέδια του Γιώργου Βέλτσου με πρόφαση την Ηλέκτρα, την Ιφιγένεια και τον Ορέστη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη παρουσιάζει το Θέατρο Τ από 28 έως 31 Μαΐου 2015.

Ένα θεατρικό παράδοξο που ξεκίνησε στο Ναύπλιο, ταξίδεψε στην Αθήνα, στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής , και τώρα στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Τ. Μία παράσταση για τη γλώσσα εκείνων που τράβηξαν τη σκανδάλη.

Η Ηλέκτρα Νικολούζου, ο Κώστας Βασαρδάνης και η Αιμιλία Βάλβη μιλούν τους ήχους μιας γλώσσας που απορεί.  Κινούνται πάνω στη χορογραφία των λέξεων. Ζωγραφίζουν τα σχέδιά τους στην άμμο. Απειλούνται από το φως των προβολέων, τα βιβλία, τον συγγραφέα. Έξω η έρημος επεκτείνεται. «Πού να ΅ξεραν πως τους φέρνουμε την πανούκλα».


Κείμενα: Γιώργος Βέλτσος

Σκηνοθεσία –βίντεο-μουσική/ηχητική επιμέλεια: Γιάννης Λεοντάρης

Παίζουν: Ηλέκτρα Νικολούζου, Κώστας Βασαρδάνης, Αιμιλία Βάλβη

 
Ο Γιώργος Βέλτσος:

Δεν είναι μόνο τα τρία πρόσωπα σε κατάσταση διεγερτικής καταληψίας καθώς «σωμάζουν»  στους τρεις ηθοποιούς αλλά και ο συγγραφέας τους σΆ εκείνη την ενδιάμεση κατάσταση ενσωμάτωσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας, ηθοποιού και υπνοβάτη που επιθυμεί, ενώ δεν θέλει, να βρεθεί στη σκηνή , παρά την προτροπή του σκηνοθέτη. Έγραψα έναν διπλό διάλογο με το ακατανόμαστο: την ψύχωση. Έγραψα, «στη σφενδόνη», το όνομα «Ορέστης» με τον τρόπο του Γιώργου Σεφέρη. Αλλά δεν ιστόρησα καμία ιστορία εκτός της ιστορίας της γλώσσας μου που χειμάζει στα λόγια της Ηλέκτρας της Ιφιγένειας, του Ορέστη καθώς περιπλανώνται στα ερείπια αυτού που κάποτε ήταν ένα εργοστάσιο αισθημάτων.

Ο Γιάννης Λεοντάρης:

Το κείμενο του Βέλτσου δεν έχει νόημα, είναι νόημα. Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα για να αποδώσει η παράσταση και ο ηθοποιός . Το κείμενο δεν προσφέρει πρώτο επίπεδο ανάγνωσης στον αποδέκτη του. Είναι μία ακτινογραφία του εαυτού του. Αδύνατον να ενσαρκωθεί από τον ηθοποιό καθώς είναι σάρκα. Αδύνατον να αποκαλυφθεί από την παράσταση γιατί είναι εξΆ αρχής εκτεθειμένο. Το μόνο που μπορεί η παράσταση είναι να γεννήσει ένα νέο νόημα δίπλα στο ρημαγμένο κείμενο, δηλαδή, αναπόφευκτα, να το προδώσει. Με ήχους, εικόνες, όπλα, συμβάντα. Διατηρώντας το άθικτο.
 
Ο Κώστας Βασαρδάνης:

Έργα που σου δίνουν την ευκαιρία να προσπαθείς να τα καταλάβεις ακόμα κι όταν βρίσκεσαι επί σκηνής, αρά να κρατιέσαι ζωντανός. Τρία αδέλφια. Συνομιλούν, είτε χρησιμοποιώντας κομμάτια του μύθου ως έχουν, είτε αλλάζοντας τον, κοιτώντας τη γνώστη ιστορία μέσα από έναν περίεργο, αν όχι παραμορφωτικό, καθρέφτη, αφήνοντας μια φράση να τους οδηγήσει συνειρμικά σε φράσεις που «φεύγουν» από την γραμμική κατανόηση και μοιάζουν ακατανόητες, αλλά αν κανείς λίγο τις ψάξει δημιουργούν ένα σύμπαν αποτελούμενο απ' το σήμερα, το τότε, τη σχέση θεάτρου και πραγματικότητας: το ερμητικά κλειστό, που ως τέτοιο, αποκτάει νόημα.