Το 2014, η Ashley Brady έχασε το πόδι της σε ένα ατύχημα και ακόμα προσπαθεί να συνηθίσει το πρόσθετό της μέλος. Μπορεί να τα καταφέρνει μια χαρά με το περπάτημα και τα σκαλιά του σπιτιού της, όμως στο παρκάρισμα η 26χρονη αντιμετωπίζει μια μικρή δυσκολία, ιδιαίτερα όταν ο δρόμος είναι παγωμένος και ολισθηρός.

Για τον λόγο αυτό, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού της κατασκεύασε έναν ειδικό χώρο πάρκινγκγια άτομα με αναπηρία ακριβώς έξω από την πόρτα της, το οποίο τελικά αποδείχτηκε πολύ λειτουργικό. Λίγες ημέρες αργότερα όμως, η 26χρονη βρήκε ένα άλλο όχημα παρκαρισμένο στη συγκεκριμένη θέση, χωρίς να φέρει κάποια ένδειξη ότι οδηγείται από άτομο με ειδικές ανάγκες, και έτσι εκείνη αποφάσισε να αφήσει ένα σημείωμα, στο οποίο εξηγούσε πως χρειαζόταν τη θέση, μιας και είχε χάσει το πόδι της και δεν της ήταν εύκολο να σταθμεύσει σε οποιοδήποτε άλλο σημείο, αλλά και ότι το αυτοκίνητο την εμπόδιζε να μπει στο σπίτι της.

Αντί όμως ο οδηγός του συγκεκριμένου αυτοκινήτου να της ζητήσει έστω μια συγγνώμη, της άφησε για απάντηση ένα σκληρό σημείωμα, γεμάτο με κακία, που η 26χρονη χρειάστηκε να διαβάσει 5 φορές, μην μπορώντας και πάλι να κατανοήσει πώς κάποιος άνθρωπος μπορούσε να εκφραστεί έτσι. Αποκαλώντας την ανάπηρη, ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου τής λέει να μην τολμήσει να απλώσει ξανά το χέρι της στο όχημά του, ενώ της λέει πως δεν είναι η μόνη με προβλήματα και πως αν εκείνη ψάχνει κάποιον να τη λυπηθεί, τότε να πάει σε καμιά ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης ατόμων με ένα πόδι.

Επιπλέον, την προειδοποιεί πως τα έχει βάλει με το λάθος άτομο, πως δεν ενδιαφέρεται καθόλου για όσα λέει η 26χρονη, αλλά και να βάλει το σημείωμά της εκεί που ξέρει. Την απείλησε επίσης, πως αν αγγίξει ξανά το αυτοκίνητο, ο οδηγός θα τη μηνύσει. «Ενημέρωσα την αστυνομία πως αν το κλαψιάρικο μωρό με το ένα πόδι αγγίξει ξανά το αυτοκίνητό μου, θα κάνω μεγάλο χαμό, οπότε πήγαινε να κλάψεις σε κάποιον που νοιάζεται, γιατί εγώ φεύγω με τα δικά μου προβλήματα». Μάλιστα, το απάνθρωπο σημείωμα κλείνει με τον οδηγό να αποκαλεί «σκύλα» την Ashley και εμάς να αναρωτιόμαστε πώς μπορεί ένας άνθρωπος να νιώθει έτσι για τον συνάνθρωπό του.