Στην έκθεση «Κυνηγός του Φωτός» παρουσιάζεται μία σειρά από ενεπίγραφα κομμάτια μαρμάρου, ελαιογραφίες, σχέδια και φωτογραφίες του Γιάννη Μελανίτη, πάνω στη μελέτη του ελάχιστου εννοιολογικά φωτός που χρειάζεται για την εμφάνιση μιας έννοιας.

Σε μια προσπάθεια προσέγγισης του “απόλυτα εννοιολογικού έργου”, ο Γιάννης Μελανίτης το ορίζει ως ένα φωτόνιο πάνω σε μια επιφάνεια για τη ζωγραφική ή για τη γλυπτική, ως ένα φωτόνιο σε καθορισμένο χώρο. Το ελάχιστο εννοιoλόγημα, το ελάχιστο αναγκαίο φως ως φορέας πληροφορίας, αντιστοιχεί σε 1 ARTBIT.

Στο εργαστήριο η θέση του καλλιτέχνη τίθεται ως παρατηρητή του φωτός κάτω από συνθήκες όπου η ανίχνευση είναι πολύ δύσκολη. Συνεπώς το ιδεατόν μπορεί να παρατηρηθεί μόνον εμμέσως, με τη βοήθεια κάποιου μηχανισμού θήρευσης και παγίδευσης.

Ο καλλιτέχνης ως κυνηγός φωτονίων, χρησιμοποιεί την τεχνική τριών φάσεων της θήρευσης κινούμενου στόχου: Αναμονή, παράκαμψη και στόχευση. Μια κεντρική κατασκευή στον εκθεσιακό χώρο, παρουσιάζει τις ανακλάσεις του φωτός και την μηχανική της στοχευμένης θήρευσης του φωτονίου.

Για την θήρευση ενός κινούμενου στόχου στα κυνηγετικά εγχειρίδια,  συχνά ο  κυνηγός στοχεύει στον κενό χώρο, μαντεύοντας την κίνηση του πτηνού, συνυπολογίζοντας την τροχιά μέσω της προαποκτηθείσης εμπειρίας.  Η παρελθούσα πληροφορία μπορεί να προβάλλεται στο μέλλον σαν ένα λειτουργικό πάτερν,  όπως ο καλλιτέχνης-φιλόσοφος μπορεί να παγιδεύσει μια ιδέα σαν θήραμα στοχεύοντας στο κενό, αναμένοντας την κίνησή της. Εξάλλου, η ιδέα μεταβάλλεται από τη στιγμή που την αντιμετωπίζουμε, ελίσσεται σαν ανεξάρτητη οντότητα. Πάνω στην επιφάνεια του οπτικού πεδίου, το διάγραμμα του θηρευτή περιλαμβάνει μια εποπτική εικόνα της σκηνής: οι τροχιές και ευθείες γραμμές του διαγράμματος πρέπει να αντιστοιχηθούν με την εικόνα της φύσης, ώστε να πραγματοποιηθεί η επιτυχής  βολή.

Ο Γιάννης Μελανίτης γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Εξελέγη Λέκτορας στη Γλυπτική της ΑΣΚΤ Αθήνας το Μάιο του 2010. Είναι υποψήφιος διδάκτωρ της Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ. Ατομικές εκθέσεις του περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων στο National Museum (Bραζιλία), στην Biblioteque of Brasil και στο Tongeren Museum και Praetorium (Βέλγιο) και στο HUG (Ελβετία).  Tα έργα του εκκινούν κυρίως από μια σύλληψη που αναφέρεται στο επιστημολογικό πλαίσιο της τέχνης ενώ ιδιαίτερη σημασία στη δημιουργία τους έχει η επίδραση της  εννοιολογικοποίησης των στρατηγικών του καλλιτέχνη που επιχειρεί. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε συνέδρια, εκδόσεις και βιβλία στην ελληνική και αγγλική γλώσσα.