ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

«Ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές στο Πολυτεχνείο»: Κατάθεση ψυχής από τον ανιψιό του Ντερτιλή

Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης, 53 χρόνια μετά τον Νοέμβριο του 1973, γράφει για τα γράμματα από τη φυλακή και για την πεσμένη πύλη που επισκέπτεται στην Αθήνα.

 
Δημοσίευση 17/11/2026 | 15:16
«Ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές στο Πολυτεχνείο»: Κατάθεση ψυχής από τον ανιψιό του Ντερτιλή
Facebook

Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης, ανιψιός του Νικόλαου Ντερτιλή, περιγράφει σε ανάρτηση τον αγαπημένο θείο της παιδικής του ηλικίας και τον στρατιωτικό που ηγήθηκε της καταστολής στο Πολυτεχνείο το 1973.

Ο ανιψιός του Ντερτιλή, ο Ανδρέας Σουβαλιώτης, δημοσίευσε μια προσωπική εξομολόγηση 53 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Γράφει ότι τη νύχτα του Νοεμβρίου του 1973 ο θείος του πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές, και ότι ο ίδιος άνθρωπος υπήρξε για εκείνον ο αγαπημένος θείος της παιδικής του ηλικίας.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο Νικόλαος Ντερτιλής ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της δικτατορίας. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη και πέθανε στη φυλακή το 2013. Η ανάρτηση του ανιψιού του περιγράφει τη σύγκρουση ανάμεσα στην προσωπική σχέση και στα εγκλήματα που διέπραξε.

Τι περιγράφει ο ανιψιός του Ντερτιλή για τη νύχτα στο Πολυτεχνείο

Σύμφωνα με την ανάρτηση, ο Ντερτιλής ήταν ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της χούντας και είχε αναλάβει την καταστολή της φοιτητικής εξέγερσης στην Αθήνα. Ο ανιψιός του γράφει ότι οδήγησε ένα τάγμα αρμάτων μάχης μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου και έριξε την κεντρική πύλη.

Στη συνέχεια, κατά τη διήγησή του, άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως εναντίον των φοιτητών που διαδήλωναν. Κάποια στιγμή της «μάχης» γύρισε προς τον οδηγό του και καυχήθηκε για την ευστοχία του. Ο Σουβαλιώτης τον χαρακτηρίζει «βάναυσο δικτάτορα και δολοφόνο».

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο αγαπημένος θείος της παιδικής ηλικίας και τα γράμματα από τη φυλακή

Ο Σουβαλιώτης γράφει ότι για το παιδί που ήταν τότε, ο Ντερτιλής ήταν απλώς ο θείος που τον αγαπούσε πραγματικά. Όταν μπήκε στη φυλακή, παρέμενε στα μάτια του ο μεγαλόσωμος, επιβλητικός και στοργικός άνθρωπος, και δεν καταλάβαινε γιατί τον είχαν πάρει μακριά του.

Τον επισκεπτόταν όσο συχνά μπορούσε να τον πηγαίνει η θεία του, ενώ εκείνος του έστελνε αμέτρητα γράμματα με ζεστά λόγια, ενδιαφέρον και ενθάρρυνση. Όπως σημειώνει, μεγαλώνοντας κατάλαβε πολύ περισσότερα για το παρελθόν του.

Η πεσμένη πύλη του Πολυτεχνείου και η σύγκρουση που μένει

Κάθε φορά που βρίσκεται στην Αθήνα, ο ανιψιός του Ντερτιλή πηγαίνει στην πεσμένη πύλη του Πολυτεχνείου, που έχει γίνει μνημείο προς τιμήν των φοιτητών που έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη νύχτα. Κοιτάζει το σκουριασμένο, στραπατσαρισμένο μέταλλο και προσπαθεί να ξεμπερδέψει την, όπως τη χαρακτηρίζει, πιο παράλογη σύγκρουση μέσα στην καρδιά και στο μυαλό του.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η ανάρτηση κλείνει με τρεις σύντομες φράσεις: «Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος.»

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ