Ο τραγουδοποιός και παραγωγός που ξεκίνησε με το DIY «Electra» κυκλοφορεί τον δίσκο «ANHEDONIA» με τη MINOS EMI. Μιλά για την αλλαγή στον τρόπο που γράφει και παράγει, το πρώτο single «FILA ME», τη μοναδική συμμετοχή του δίσκου, τη μουσική του για το θέατρο, το παρελθόν του στους Sleeping Bugs και το πώς θα παρουσιάσει τον δίσκο live.
Έξι χρόνια μετά το «Electra», που κυκλοφόρησε μόνος του στα 20 του, ο τραγουδοποιός και παραγωγός παρουσιάζει το «ANHEDONIA» με τη MINOS EMI. Πρώτο single του δίσκου είναι το «FILA ME».
Στη συνέντευξη αναφέρεται στη σχέση του με τη συγγραφή και την παραγωγή, στη συνεργασία με την Καλλιόπη Μητροπούλου στο «SYNGROU-FIX», στη μουσική που έχει γράψει για το θέατρο και στα σχέδιά του για τις ζωντανές εμφανίσεις.
Ξεκίνησες με το «Electra», που το έβγαλες μόνος σου, DIY, στα 20 σου, και τώρα κυκλοφορείς το «ANHEDONIA» με τη MINOS EMI. Τι άλλαξε μέσα σε αυτά τα έξι χρόνια στον τρόπο που γράφεις και κάνεις την παραγωγή σου;
Από πού θα μπορούσα να ξεκινήσω; Ειδικά σε αυτήν την ηλικία, μέσα σε έξι χρόνια αλλάζεις διαρκώς ταυτότητες και γνωρίζεις νέες εκδοχές του εαυτού σου. Στον πρώτο μου δίσκο έπαιζα ένα παιχνίδι γνωριμίας με τον εαυτό μου. Δεν ήξερα τον ήχο μου, τι ήθελα να πω ή πώς να το πω. Σήμερα έχω βρει τι μου λειτουργεί, χωρίς αυτό να σημαίνει οτι έχω κάποια μανιέρα. Έχω μια κάποια εμπειρία που μου επιτρέπει να γνωρίζω πώς ακούγονται κάποια πράγματα χωρίς να τα δοκιμάσω. Ξέρω μερικές φορές πώς να δώσω το effect που θέλω. Η μουσική παραγωγή είναι κι αυτή ένα όργανο. Έχω μεγαλύτερη άνεση, αλλά ακόμα τόσα πράγματα που μπορω να δοκιμάσω. Σήμερα επίσης στέκομαι πολύ περισσότερο στην ιδιότητά μου ως τραγουδοποιού, πιστεύω. Πρώτα γράφω τραγούδια και μετά ακολουθούν τα υπόλοιπα. Έχω ανάγκη να γράφω στίχους που πρέπει να τους ξαναδιαβάσεις, να γράφω μελωδίες που σου αρέσει να ακούς και να δώσω μια ενορχήστρωση που να προτείνει κάτι στη μουσική σήμερα.
Το «FILA ME» έχει έντονα breaks και ένα ρεφρέν που βγαίνει απρόσμενα pop. Πώς χτίστηκε το τραγούδι και γιατί το διάλεξες για πρώτο single; Οι αναφορές στα late 90s και early 00s υπάρχουν και στον ήχο ή μόνο στην εικόνα;
Θυμάμαι να ακούω το «Not Gonna Get Us» των t.a.t.u. εκείνη την περίοδο. Ένα τραγούδι που απο παιδί έχω ακούσει αμέτρητες φορές και είχα και σε CD. Μου άρεσε η ιδέα να προσεγγίσω τα breaks που ούτως ή άλλως χρησιμοποιώ με έναν τέτοιο τρόπο. Προσπάθησα να κάνω μια banger-type έκρηξη στο ρεφρέν και το είχα οπτικοποιήσει στο μυαλό μου σαν να είναι σε διαφήμιση για την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος, για την πειρατεία. Λατρεύω αυτήν την αισθητική. Μεγάλωσα με αυτήν την αισθητική. Δεν κούρασα πολύ τον στίχο, το κράτησα αρκετά ευθύ και εν τέλει μου βγήκε ένα πολύ πιασάρικο ρεφρέν που δεν μπορούσα να σταματήσω να ακούω. Έτσι τελικά βρήκε τη θέση του στο δίσκο. Το βιντεοκλίπ ήθελα να έχει ακριβώς αυτήν την αναφορά. Ένα μουσικό βίντεο σαν αυτά που έπαιζαν στα Goody’s όταν ημουν παιδί και περίμενα το παιδικό μενού.

Ο δίσκος έχει beats, μπάσα, βιολιά και το δικό σου όργανο, το πιάνο. Πώς ακούγεται η «ανηδονία» και πώς αποδίδεις μουσικά μια πόλη όπου οι άνθρωποι περπατάνε μόνοι;
Η ανηδονία έχει πολλά πρόσωπα. Σε βρίσκει σε πάρτυ, λίγο πριν κοιμηθείς, στο μετρό. Έχει την ικανότητα να υπάρχει πάντα μαζί με άλλα συναισθήματα. Στο δίσκο νιώθω οτι της προσέδωσα ένα διαρκές παράπονο. Μια έλειψη. Τα κομμάτια με ρυθμό δεν είναι ξεσηκωτικά, τα ήρεμα κομμάτια πάντα ενοχλούνται από παράλληλους βρώμικους ηχητικούς κόσμους. Ο χώρος της ανηδονίας είναι ένας ξεχωριστός χώρος και δεν ανήκει κάπου αλλού. Τα μπάσα δεν είναι απαραίτητα groovy, το πιάνο πάντα υπενθυμίζει το δωμάτιο, τα beats έχουν μια οργή αλλά ταυτόχρονα κούραση. Τίποτα δεν είναι μεγάλο, τίποτα δεν είναι μικρό. Είναι ένα διαρκές «πάσχειν». Να πασχίζεις να εξωτερικεύσεις την ανάγκη για πληρότητα. Η πόλη είναι θορυβώδης και το σπίτι τόσο εφιαλτικά ήσυχο. Να νιώθεις τόσο θόρυβο, γιατί νιώθεις τόση σιωπή.
Η μόνη συμμετοχή στον δίσκο είναι η Καλλιόπη Μητροπούλου στο «SYNGROU-FIX», που με κάποιο τρόπο συνεχίζει το «Cielbic». Γιατί ήθελες να επιστρέψεις σε εκείνο το τραγούδι και γιατί επέλεξες εκείνη;
Το βιντεοκλίπ του «Cielbic» που κάναμε με τον The Boy και τον Γκαλ Ρομπίσα, κλείνει με εμένα και τον Γκαλ μέσα στον ηλεκτρικό. Ενώ εκείνο το τραγούδι αναρωτιέται περισσότερο πόσα θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει σε ένα φαντασιακό κόσμο μαζί, στο «SYNGROU-FIX» δεν υπάρχει κανένα πρόσωπο. Υπάρχεις μόνο εσύ και η έλειψη. Γιατί δεν έχουμε περισσότερα «μαζί»; Πώς γίνεται να νιώθω τόσο μόνος μέσα σε τόσους ανθρώπους; Πόσες ιστορίες έχω στερηθεί, επειδή δεν είχα τα μάτια να τις παρατηρήσω και να τις ζήσω; Η Καλλιόπη, φίλη μου και ασυναγώνιστη μουσικός, μπορούσε να δώσει σε ένα πολύ λιτό ενορχηστρωτικά κομμάτι έναν όγκο μόνο με τις φωνές της. Πάντα λυρική, πάντα κουρδισμένη, ήξερα πως θα γλυκάνει ένα κατά τα άλλα τόσο στενάχωρο κόνσεπτ.
Τα τελευταία χρόνια γράφεις πρωτότυπη μουσική για θέατρο, πιο πρόσφατα για το «ΌΜΙΚΡΟΝΓΙΩΤΑ» στο Φεστιβάλ Αθηνών. Τι σου έμαθε η σκηνή που το έφερες στα δικά σου τραγούδια;
Το θέατρο υπάρχει αναπόφευκτα μέσα στη μουσική. Το τραγούδι είναι ένα έργο και οι στίχοι το κείμενο. Πρέπει να το σκηνοθετήσεις με τρόπο που να φωτίζεις τα σημεία που θες, χωρίς να γίνεσαι φλύαρος, εφετζής ή προφανής. Ο τρόπος που τραγουδάς ένα στίχο, η ταχύτητα που επιλέγεις, το ύψος της φωνής σου. Κάθε επιλογή έχει μια άλλη δραματουργία. Είναι φανταστικό να παίζεις με αυτό. Ποσα διαφορετικά πράγματα μπορείς να μεταδώσεις με το ίδιο υλικό.
Ήσουν επτά χρόνια στους Sleeping Bugs με εναλλακτικό ροκ και παράλληλα σπούδασες αρμονία και αντίστιξη. Τι έχεις κρατήσει από αυτούς τους δύο πολύ διαφορετικούς κόσμους στον σημερινό σου ήχο;
Νομίζω μου έχει μείνει μια ροκ αναφορά ακόμη, αν και ακόμα και στην μπάντα δεν ήμουν ιδιαίτερα συνδεδεμένος με αυτό το στοιχείο. Σίγουρα μου έχει μείνει ένα κουσούρι. Αντιμετωπίζω κάθε ήχο σαν να είχα έναν άνθρωπο να τον δημιουργεί. Θα έβαζα κάποιον να κάθεται σε όλο το τραγούδι για αυτόν τον ήχο; Αν οχι, ισως δεν βγαζει νόημα. Οι σπουδές μου στη μουσική γενικά μου έδωσαν εργαλεία και κριτήριο, πιστεύω. Τι επιλέγω και τι απορρίπτω. Έχει σημασία. Είναι μια γλώσσα. Όσο καλύτερα την μιλάς, τόσο πιο εύκολα θα επικεντρωθείς στην ουσία του κειμένου και οχι στην ικανότητά σου να το γράφεις.
Κάνεις ελληνόφωνη avant-pop, αλλά οι τίτλοι των δίσκων σου είναι στα αγγλικά ή στα γερμανικά («Moskau», «Trauma Dump», «ANHEDONIA»). Πώς διαλέγεις τη γλώσσα σε κάθε σημείο της δουλειάς σου;
Προσπαθώ να κάνω τους τίτλους μου όσο πιο εύκολα προσβάσιμους γίνεται. Να καλύπτει αυτό που θέλω, αλλά να είναι και εύκολο στην αναζήτηση.
Η διπλωματική σου ήταν για την επιτελεστικότητα, έκανες τρία χρόνια vogue και είσαι και DJ. Πώς θα παρουσιάσεις live το «ANHEDONIA»;
Δεν νομίζω να προσθέσω πάρα πολλά queer στοιχεία στον συγκεκριμένο δίσκο, αν και ένα κομμάτι είναι όντως vogue beat. Τελευταία βάζω πολύ live-electronics και πιάνο στα σετ μου και λογικά θα το συνεχίσω. Σκέφτομαι την πιθανότητα μπάντας και visuals. Θα δείξει. Κάνω πολλά πράγματα τελευταία στιγμή, δυστυχώς.
Πληροφορίες
Τι: «ANHEDONIA», νέος δίσκος
Δισκογραφική: MINOS EMI
Πρώτο single: «FILA ME»
Συμμετοχή: Καλλιόπη Μητροπούλου στο «SYNGROU-FIX»






Πάσχα
Eurovision
Summer
Xmas
