Χάρι για Νταϊάνα: «Αν ήξερα ότι ήταν η τελευταία φορά...» ‑ Το βιαστικό τηλεφώνημα στα 12 του χρόνια

Ο πρίγκιπας Χάρι μιλά στο GQ για το τελευταίο τηλεφώνημα με την πριγκίπισσα Νταϊάνα το 1997, όταν ήταν 12 ετών και βιαζόταν να γυρίσει στο παιχνίδι με τα ξαδέλφια του, και για το πώς έμαθε να ζει με την απώλεια.

Ο πρίγκιπας Χάρι εξακολουθεί να θυμάται με πόση βιασύνη τελείωσε η τελευταία τηλεφωνική συνομιλία με τη μητέρα του, την πριγκίπισσα Νταϊάνα, λίγο πριν από τον θάνατό της τον Αύγουστο του 1997. Ήταν μόλις 12 ετών και, όπως εξομολογήθηκε στη νέα συνέντευξή του στο GQ, εκείνη τη στιγμή το μόνο που ήθελε ήταν να επιστρέψει στο παιχνίδι με τα ξαδέλφια του. «Ένα από τα μεγαλύτερα πράγματα για τα οποία μετανιώνω είναι εκείνο το τελευταίο τηλεφώνημα που είχα μαζί της. Αν ήξερα ότι ήταν η τελευταία φορά που θα μιλούσα με τη μητέρα μου, πόσο διαφορετική θα ήταν εκείνη η συζήτηση. Και είμαι εγώ αυτός που πρέπει να ζήσει με αυτό», είπε.

Ο δούκας του Σάσεξ παραδέχτηκε ότι η σκέψη αυτή τον βάραινε ιδιαίτερα πριν γίνει πατέρας. «Ως παιδί 12 ετών, το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω και να παίξω με τα ξαδέλφια μου», ανέφερε, εξηγώντας ότι η απόκτηση των δικών του παιδιών άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπει πλέον εκείνη την περίοδο της ζωής του. «Φυσικά, όταν γίνεσαι γονιός, τα πράγματα αλλάζουν», πρόσθεσε, αναγνωρίζοντας πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνεται σήμερα τις επιλογές και τις αντιδράσεις ενός παιδιού που δεν μπορεί να γνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί.

Πώς έζησε ο πρίγκιπας Χάρι τον θάνατο της Νταϊάνα;

Ο Χάρι χρειάστηκε πολλά χρόνια για να συμφιλιωθεί με τον θάνατο της μητέρας του. Όταν εκείνη σκοτώθηκε, στις 31 Αυγούστου 1997, ήταν μόλις 12 ετών. Μεγαλώνοντας, δεν προσπαθούσε μόνο να διαχειριστεί την απουσία της, αλλά και ένα ερώτημα που τον έκανε να αισθάνεται πως η προσωπική του ευτυχία θα μπορούσε να συγκρουστεί με τη μνήμη της.

«Αν σταματήσω να πενθώ, σημαίνει ότι εγκαταλείπω τη μνήμη της μητέρας μου; Και, την ίδια στιγμή, αν γίνω ευτυχισμένος, είναι αυτό προδοσία της μνήμης της;», αναρωτήθηκε ο ίδιος, περιγράφοντας τη σκέψη που τον κρατούσε καθηλωμένο για χρόνια.

Η εξομολόγηση έγινε στη συνέντευξή του στο GQ, με αφορμή τη συμμετοχή του σε σειρά μαθημάτων για το πένθος και την απώλεια. Για τον Χάρι, η σχέση με τη μητέρα του δεν τελείωσε με τον θάνατό της. Αυτό που άλλαξε με τον χρόνο ήταν ο τρόπος με τον οποίο μπορούσε να κουβαλά την ανάμνησή της, χωρίς να αφήνει τον πόνο να καθορίζει τη ζωή του.

«Δεν ξεπερνάς ποτέ το πένθος»: τα 20 χρόνια χωρίς δάκρυα

Ο δούκας του Σάσεξ εξήγησε ότι πλέον αντιμετωπίζει διαφορετικά την απώλεια. «Δεν ξεπερνάς ποτέ το πένθος. Μαθαίνεις να ζεις μαζί του», είπε, προσθέτοντας ότι ο ίδιος δεν θέλησε ποτέ πραγματικά να απαλλαγεί από αυτό. Η θλίψη, όπως την περιγράφει σήμερα, δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί για να μπορέσει κάποιος να προχωρήσει.

Για πολλά χρόνια, ωστόσο, η διαχείριση των συναισθημάτων του ήταν διαφορετική. Ο Χάρι παραδέχτηκε ότι συνήθιζε να απαντά «είμαι καλά» όταν τον ρωτούσαν πώς αισθανόταν, ακόμη κι όταν η απάντηση δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Η απώλεια της μητέρας του ήταν κάτι που δυσκολευόταν να αναγνωρίσει ανοιχτά, ενώ η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις λειτουργούσαν συχνά ως τρόπος να απομακρύνει τη σκέψη από όσα ένιωθε.

Η ψυχοθεραπεία τον βοήθησε να αλλάξει αυτή τη στάση. Όπως είπε, του έδωσε την άδεια να πενθήσει και να αποδεχτεί ότι ο θάνατος της μητέρας του ήταν κάτι που εξακολουθούσε να τον πληγώνει. Θυμήθηκε, μάλιστα, ότι για περίπου 20 χρόνια δεν είχε καταφέρει να κλάψει για την απώλειά της, παρά τις προσπάθειές του.

«Το να χάσεις τη μητέρα σου είναι πραγματικά απαίσιο και επιτρέπεται να κλαις γι’ αυτό», ανέφερε, περιγράφοντας μια συνειδητοποίηση που ήρθε πολύ αργότερα από τον θάνατο της Νταϊάνα.

Πρίγκιπας Χάρι: Η μνήμη της Νταϊάνα που τον συνοδεύει καθημερινά

Η τελευταία τους συνομιλία δεν είναι η μοναδική πλευρά της απώλειας που εξακολουθεί να επεξεργάζεται. Στην ίδια συνέντευξη, ο Χάρι εξήγησε ότι για χρόνια δυσκολευόταν να επιτρέψει στον εαυτό του να πενθήσει πραγματικά. Η εξομολόγησή του δεν παρουσιάζει το πένθος ως κάτι που εξαφανίζεται με το πέρασμα του χρόνου· αντίθετα, περιγράφει πώς έμαθε σταδιακά να ζει με την απουσία της Νταϊάνα, χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να αφήσει πίσω του τη μνήμη της για να μπορέσει να προχωρήσει.

Ο Χάρι είπε ότι τη σκέφτεται σχεδόν καθημερινά, χωρίς να βυθίζεται κάθε φορά σε μια εκτενή αναδρομή στο παρελθόν. Μπορεί απλώς να αναρωτηθεί πώς θα ήταν ο κόσμος αν εκείνη ζούσε ακόμη ή πώς θα έμοιαζε η δική του οικογένεια αν η Νταϊάνα είχε γνωρίσει τα παιδιά του.

Μίλησε ακόμη για τις στιγμές κατά τις οποίες αισθάνεται πως διατηρεί μια σύνδεση μαζί της. Όπως εξήγησε, κάποιες φορές αναζητά νοερά μια απάντηση από τη μητέρα του και νιώθει την παρουσία της σε συγκεκριμένες περιόδους της ζωής του. «Πραγματικά αισθάνομαι την ενέργειά της σε ορισμένες στιγμές και σε συγκεκριμένα σημεία της ζωής μου», είπε.

Ευτυχία χωρίς λήθη

Για τον Χάρι, η αλλαγή δεν ήρθε επειδή έπαψε να πονά, αλλά επειδή έμαθε να δίνει διαφορετική θέση σε αυτόν τον πόνο. Πλέον μπορεί να κρατά τη μνήμη της Νταϊάνα κοντά του μέσα από όσα κάνει, αντί να αισθάνεται ότι η απώλειά της τον εμποδίζει να προχωρήσει.

«Αυτό το πένθος μπορεί είτε να σε κρατήσει πίσω είτε να σε βοηθήσει να εξελιχθείς», είπε, συνοψίζοντας όσα έχει καταλάβει μέσα από τη δική του εμπειρία. Για τον ίδιο, η ευτυχία δεν χρειάζεται να σημαίνει λήθη και η συνέχιση της ζωής δεν ισοδυναμεί με εγκατάλειψη εκείνου που χάθηκε.