Το 2002 η Νόνη Δούνια γνωρίζεται με τον σύζυγό της, Κυριάκο Μουρατίδη. Το 2004 παντρεύ­ονται και το 2005 κάνουν το πρώτο τους παιδί, τον Στάθη. Έναν χρόνο μετά, έρχεται στον κόσμο και η κόρη τους. Κάπου εκεί, σταματάει και η καριέρα της στο μόντελινγκ. «Είμαι τελειομανής και πιστεύω πως πρέπει να αφιερώνε­σαι σε ό,τι κάνεις. Τότε επέλεξα πως θα αφοσιωθώ στα παιδιά μου. Είχα κάνει τον κύκλο μου και ήμουν στο πικ. Τότε πρέπει να αποσύρεται κάποιος. Όταν έχει ακόμη ζήτηση. Ως άνθρωπος ήμουν καλυμμένη, είχα ολοκληρώσει την καριέρα μου και αποφάσισα να αφι­ερωθώ στη μητρότητα, που είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή μιας γυναίκας», εξομολογείται σε αποκλειστική συνέντευξή της στο People.

Μεγάλωσε με δύο εξαιρετικούς γο­νείς και έναν αδελφό που τη λατρεύει. Ποτέ, όμως, δεν έλεγε πως είναι το όνειρό της να παντρευτεί. «Απλά βρήκα τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα και το ένιωσα. Είμαι παραδοσιακή και δεν θα έκανα ποτέ έναν γάμο για το θε­αθήναι. Ο άντρας μου με έλκυε σαν εικόνα και σαν προσωπικότητα από την πρώτη στιγμή», λέει με τρυφερό­τητα. Η γνωριμία της με τον Κυριάκο Μουρατίδη μετρά περίπου 12 χρόνια, ενώ επίσημα ζευγάρι έγιναν ύστερα από λίγους μήνες, όταν βρέθηκαν τυχαία σε ένα πάρτι ομίλου.

Από τότε που έγινε μητέρα, πρώτη προτεραιότητα έχουν πάντα τα δύο της παιδιά, ο Στάθης, 9, και η Ζαφειρία, 8 ετών. «Ακολουθώ το πρόγραμμα των παιδιών. Με το που ανοίγουν τα σχο­λεία, θέλω να εί­μαι δίπλα τους σε όλα», εξηγεί. «Πι­στεύω πως η πολιτεία οφείλει να προστατεύει τον θεσμό της οικογένειας και να παρέχει κάθε δυνατή διευκόλυνση στις μητέρες και το έργο που επιτελούν», λέει. Ο ερχομός ενός τρίτου παιδιού ακούγεται ως ένα απίθανο σενάριο στη ζωή της; «Αν ήμουν πιο μικρή και είχα γνωρίσει τον σύζυγό μου νωρίτερα, πιστεύω πως θα είχαμε κάνει τρίτο παιδί. Αυτήν τη στιγμή δεν το νομίζω».

Αν και ένα από top models των 90s, δεν έκανε ποτέ ιδιαίτερη παρέα με αν­θρώπους της showbiz. «Οι στενοί μου φίλοι είναι από το σχο­λείο, την κολύμβηση, το πόλο και το μπα­λέτο. Σαφώς και έχω κάνει φιλίες από την εποχή του μόντελινγκ, αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Αυτό που αναπολώ από εκείνη την εποχή είναι οι στιγμές στα παρασκήνια των επιδείξεων, όπου γι­νόμασταν μια όμορφη μεγάλη παρέα. Νιώθω τυχερή που έχω φίλους που σε όλα τα σημαντικά γεγονότα της ζωής μου είναι δίπλα μου».