Βασίλης Ζούλιας: «Δεν άντεχα τον αφόρητο πόνο» – Μιλά ανοιχτά για τον εθισμό του

Ο Βασίλης Ζούλιας μίλησε στο TLIFE για τον εθισμό που βίωσε και την πορεία της ανάρρωσής του, εξηγώντας γιατί επέλεξε να μιλά δημόσια για αυτό το κεφάλαιο της ζωής του.

Ο καταξιωμένος σχεδιαστής μόδας Βασίλης Ζούλιας υποδέχθηκε το TLIFE και τον Χρήστο Κούτρα στο ατελιέ του και μίλησε ανοιχτά για τον εθισμό που βίωσε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του, καθώς και για τη μακρά διαδρομή της ανάρρωσής του. Από τις γυναίκες-σύμβολα που συνάντησε και έντυσε μέχρι τη διεθνή επιτυχία, η κουβέντα έφτασε και στα σκοτεινά χρόνια που ο ίδιος αποφάσισε πλέον να μοιράζεται δημόσια.

«Ήταν μια σκοτεινή περίοδος δική μου. Έχω μιλήσει γι' αυτό. Ο μόνος λόγος που εξακολουθώ να το κάνω είναι γιατί όταν το κάνω λαμβάνω μηνύματα στο Instagram και στα social media ότι “πού πηγαίνετε, πώς το έχετε κάνει, πώς το έχεις κάνει;”», εξηγεί χαρακτηριστικά.

Γιατί ο Βασίλης Ζούλιας μιλά δημόσια για τον εθισμό του;

Η μεγαλύτερη ανταμοιβή, όπως λέει, δεν έρχεται πλέον από κάποια επαγγελματική επιτυχία, αλλά από την ανταπόκριση των ανθρώπων που τον παρακολουθούν και αναγνωρίζουν την εμπειρία του. «Πολύς κόσμος. Και αυτό μου δίνει μία χαρά πάνω από οποιαδήποτε χαρά μπορώ να πάρω σε επαγγελματικό επίπεδο», σημειώνει.

Ο σχεδιαστής πιστεύει ότι όσοι έχουν δημόσιο λόγο και έχουν περάσει ανάλογη εμπειρία οφείλουν να ανοίγουν τη συζήτηση στην κοινωνία. «Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που έχουν δημόσιο λόγο και έχουν περάσει κάτι ανάλογο, οφείλουμε να μιλήσουμε στην κοινωνία για το πώς το έχουμε καταφέρει», λέει.

Η «διπλή ζωή» πίσω από την επαγγελματική επιτυχία

Μιλώντας για τη δική του εμπειρία, ο Βασίλης Ζούλιας περιγράφει ίσως την πιο παραπλανητική πλευρά του εθισμού: ότι η εξωτερική εικόνα ενός ανθρώπου μπορεί να μη μαρτυρά τίποτα από όσα βιώνει εσωτερικά. «Εγώ εκείνη την εποχή που ήμουν χρήστης ντυνόμουν ακριβώς έτσι όπως με βλέπεις τώρα. Δηλαδή η εξωτερική εικόνα ήταν μια χαρά και η δουλειά που παρέδιδα στους εκδότες μου ήταν πολύ καλή», αναφέρει.

Συνέχιζε να εργάζεται, να δημιουργεί και να είναι περιζήτητος στον χώρο της μόδας, την ώρα που η προσωπική του πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική. «Ήμουν μια μηχανή που παρήγα έργο. Και πολύ έργο. Αυτό που λέει ότι πίναμε για να ζούμε και ζούσαμε για να δουλεύουμε και δουλεύαμε για να πίνουμε ισχύει. Έπρεπε να δουλεύω πολύ για να βγάζω χρήματα, να εξυπηρετώ αυτή την ασθένεια που είχα, την ασθένεια του εθισμού», περιγράφει.