Πάσχα
Eurovision
Summer
Xmas
Ο Γιάννης Βιδινιώτης, Έλληνας τουρίστας στο Περθ της Αυστραλίας, έσπασε τον αυχενικό σπόνδυλό του σε ατύχημα στην παραλία Cottesloe και οι γιατροί του έδιναν μόλις 5% πιθανότητα να ξαναπερπατήσει· σήμερα στέκεται ξανά στα πόδια του με τη βοήθεια μπαστουνιού.
Ο Γιάννης Βιδινιώτης έζησε μια συγκλονιστική περιπέτεια στην Αυστραλία, όταν ένα απλό μπάνιο στην παραλία Cottesloe του Περθ μετατράπηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε εφιάλτη. Ο νεαρός Έλληνας τουρίστας είχε ταξιδέψει στην Αυστραλία για να συναντήσει συγγενείς του και βρισκόταν μόλις δύο ημέρες στο Περθ, όταν τραυματίστηκε σοβαρά, χτυπώντας το κεφάλι του σε αμμόλοφο κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Μιλώντας στη Σταματίνα Τσιμτσιλή και το Happy Day, ο Γιάννης περιέγραψε λεπτό προς λεπτό όσα συνέβησαν, αλλά και τη δύσκολη διαδρομή που ακολούθησε από τη στιγμή που μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο μέχρι σήμερα, όταν πλέον έχει καταφέρει να περπατά ξανά με μπαστούνι.
Γιάννης Βιδινιώτης: Πώς έγινε το ατύχημα στο Περθ
Ο Γιάννης είχε ταξιδέψει από την Ελλάδα μέχρι το Περθ για να δει συγγενείς του. «Ταξίδεψα για να δω συγγενείς που έχω στην Αυστραλία, στο Περθ συγκεκριμένα, και πέρασαν δύο 24ωρα για να φτάσω να είμαι στη θάλασσα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς και η θάλασσα στο Cottesloe έμοιαζε ιδανική για κολύμπι. Η ξαδέρφη του, Αριστέα Καζαντζίδου, τον είχε συνοδεύσει στην παραλία, θεωρώντας πως ήταν ένα ασφαλές σημείο για έναν άνθρωπο που μόλις είχε φτάσει για πρώτη φορά στην Αυστραλία. «Έμοιαζε σαν πισίνα», είχε περιγράψει η ίδια, εξηγώντας πως υπήρχε ακόμη και δίχτυ προστασίας από καρχαρίες.
Ο Γιάννης, έμπειρος κολυμβητής, έκανε μια βουτιά στα ρηχά, χωρίς να γνωρίζει ότι κάτω από την επιφάνεια του νερού υπήρχε αμμόλοφος. «Κάνω ένα μακροβούτι στα ρηχά και εκείνη τη στιγμή εμένα το κεφάλι μου βρήκε σε έναν αμμόλοφο. Το αποτέλεσμα ήταν να σπάσει ο έκτος μου σπόνδυλος στον αυχένα και να συμπιεστούν άλλοι δύο», περιέγραψε.
Η σύγκρουση ήταν τόσο σφοδρή, ώστε έχασε αμέσως την αίσθηση των άκρων του. «Με το που χτύπησα, μαρμάρωσαν τα χέρια και τα πόδια μου και μαζεύτηκαν σαν έμβρυο. Άρχισα να κολυμπάω με το κεφάλι και τον ώμο, αναποδογύρισα σαν κούτσουρο», ανέφερε, περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές μέσα στη θάλασσα. Η ξαδέρφη του, Αριστέα, του παρείχε τις πρώτες βοήθειες και στο σημείο βρισκόταν τυχαία ένας αναισθησιολόγος, ο οποίος βοήθησε ώστε να παραμείνει σταθερός ο αυχένας του μέχρι να φτάσει η βοήθεια.
Μέσα σε περίπου μισή ώρα έφτασαν δύο ασθενοφόρα. Το ένα άνοιγε τον δρόμο, ενώ το δεύτερο κινούνταν με ιδιαίτερα χαμηλή ταχύτητα, ώστε να αποφευχθούν οι κραδασμοί που θα μπορούσαν να επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο τον αυχένα του. «Μέσα σε μισή ώρα ήρθαν δύο ασθενοφόρα, το ένα άνοιγε τον δρόμο και το άλλο πήγαινε με 30 για να μην έχει τρανταγμούς ο αυχένας μου και χειροτερέψει η κατάσταση», είπε.
Γιάννης Βιδινιώτης: Η επέμβαση και η πρόβλεψη του 5%
Στο νοσοκομείο χρειάστηκε να υποβληθεί σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη. Η επέμβαση κράτησε περίπου πέντε ώρες, ενώ οι γιατροί είχαν ενημερώσει την οικογένεια πως οι πιθανότητες να περπατήσει ξανά ήταν μικρότερες από 5%. Για τον ίδιο, ωστόσο, το γεγονός ότι χειρουργήθηκε πολύ γρήγορα αποδείχθηκε καθοριστικό. «Για καλή μου τύχη εφημέρευε ο διευθυντής της νευροχειρουργικής και λέει “δεν με απασχολεί αν είναι τουρίστας και αν έχει ασφάλεια, βάλτε τον μέσα”. Το ότι χειρουργήθηκα εντός τεσσάρων ωρών μου έδωσε μεγάλη διευκόλυνση και πιθανότητες να αναρρώσω», αποκάλυψε.
Οι πρώτες στιγμές μετά το ατύχημα ήταν γεμάτες σοκ και φόβο. «Υπήρχε σοκ που δεν ένιωθα το σώμα μου, και πόνος. Ένιωθα τον πόνο στον αυχένα μου, εκείνη τη στιγμή που φώναζα στις ξαδέρφες μου ήταν “βάλτε με τώρα στο χειρουργείο”. Όταν ξύπνησα ήμουν στη ΜΕΘ με έναν σωλήνα στον λάρυγγά μου, δεν μπορούσα να μιλήσω», περιέγραψε.
Παρά τις εξαιρετικά δυσοίωνες προβλέψεις, ο Γιάννης αποφάσισε από την πρώτη στιγμή να κρατηθεί από το μικρό ποσοστό που του έδιναν οι γιατροί. «Όποιος με έχει γνωρίσει, και του λέω ότι είχα 95% πιθανότητα να μην ξαναπερπατήσω, μου λέει “τρόμος”. Εγώ το μόνο που σκέφτηκα ήταν “τουλάχιστον έχω 5%”. Ένιωσα ότι ξεκινάμε τώρα, ότι είναι η αρχή», είπε.
Πώς κατάφερε να ξανασταθεί στα πόδια του ο Γιάννης Βιδινιώτης
Η πρώτη μεγάλη στιγμή που έδωσε στον ίδιο και στους ανθρώπους γύρω του ελπίδα ήρθε όταν ο γιατρός τού ζητούσε καθημερινά να κουνήσει τα δάχτυλα των ποδιών του. Για τρεις ολόκληρες εβδομάδες, εκείνος δεν μπορούσε να το κάνει και πίστευε πως δεν θα τα καταφέρει ποτέ. «Θυμάμαι ότι ήρθε ο γιατρός και μου είπε να κουνήσω τα δάχτυλα των ποδιών μου. Μου το έλεγε κάθε μέρα για τρεις εβδομάδες και στενοχωριόμουν, γιατί ήξερα ότι δεν θα τα κουνήσω. Και κλείνω τα μάτια μου, κουνάω τα μεγάλα μου δάχτυλα, κοκάλωσαν 7 άνθρωποι στο δωμάτιο. Από εκείνη την ημέρα, μετά το κλάμα και τη συγκίνηση, ξεκίνησα να βλέπω θεαματικές βελτιώσεις», εξομολογήθηκε.
Η αποκατάσταση, βέβαια, δεν ήταν εύκολη. Στο νοσοκομείο ακόμη και οι πιο απλές καθημερινές κινήσεις απαιτούσαν βοήθεια. «Πλέον είμαι αυτοεξυπηρετούμενος. Όταν ήμουν στο νοσοκομείο τα χέρια μου δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν και μου έδεναν το κουτάλι ή το πιρούνι στο χέρι και έτρωγα», ανέφερε.
Σήμερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Έχει ανακτήσει σημαντικό μέρος της κίνησης στα δάχτυλά του και, κυρίως, έχει καταφέρει να αφήσει πίσω του το αναπηρικό αμαξίδιο. «Πλέον έχω καλύτερη κίνηση στα δάχτυλα, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι κέρδισα την ανεξαρτησία μου από το αναπηρικό αμαξίδιο. Η μεγαλύτερή μου νίκη ήταν αυτή. Είμαι σε ένα στάδιο που ούτε οι γιατροί μου το υπολόγιζαν, πλέον περπατάω με μπαστούνι», είπε με συγκίνηση.
Τα πρώτα του βήματα, ωστόσο, δεν ήταν καθόλου εύκολα. Χρειάστηκε ουσιαστικά να μάθει ξανά μια κίνηση που μέχρι τότε θεωρούσε αυτονόητη. «Όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα ήταν τρομακτικό αρχικά, γιατί είχα ξεχάσει αυτό το σήμα. Μαθαίνω από την αρχή να περπατάω σαν ένα μωρό», δήλωσε.
Την ίδια ώρα, η περιπέτειά του έχει συγκινήσει και την ελληνική κοινότητα της Δυτικής Αυστραλίας. Για την κάλυψη των εξόδων της μακράς αποκατάστασής του δημιουργήθηκε καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων από την Hellenic Community of Western Australia, η οποία είχε ξεπεράσει τα 250.000 δολάρια Αυστραλίας.
