Πάσχα
Eurovision
Summer
Xmas
Υπάρχουν σειρές που τρομάζουν επειδή δείχνουν κάτι φανταστικό. Και υπάρχουν εκείνες που τρομάζουν πολύ περισσότερο επειδή όσα περιγράφουν μοιάζουν επικίνδυνα οικεία. Το «Tip Toe», η νέα πενταμερής σειρά του Russell T Davies, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Υπάρχουν σειρές που τρομάζουν επειδή δείχνουν κάτι φανταστικό. Και υπάρχουν εκείνες που τρομάζουν πολύ περισσότερο επειδή όσα περιγράφουν μοιάζουν επικίνδυνα οικεία. Το «Tip Toe», η νέα πενταμερής σειρά του Russell T Davies, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Με πρωταγωνιστές τους Alan Cumming και David Morrissey, η σειρά ξεκινά σχεδόν αθώα: δύο γείτονες που ζουν ο ένας δίπλα στον άλλο εδώ και 15 χρόνια αναγκάζονται να έρθουν για πρώτη φορά πραγματικά κοντά. Πολύ σύντομα, όμως, μια μικρή παρεξήγηση μετατρέπεται σε μια ολοένα πιο σκοτεινή ιστορία, όπου η προκατάληψη, ο φόβος και η άρνηση οδηγούν τα πάντα στα άκρα.
Από μια κλειδωμένη πόρτα σε έναν εφιάλτη
Ο Leo, τον οποίο υποδύεται ο Alan Cumming, είναι ένας ανοιχτά ομοφυλόφιλος άνδρας, εξωστρεφής και γεμάτος αυτοπεποίθηση. Απέναντί του βρίσκεται ο Clive του David Morrissey, ένας πολύ πιο κλειστός και συντηρητικός άνθρωπος, με εμφανείς προκαταλήψεις.
Η αφορμή για να αλλάξει η μεταξύ τους σχέση είναι σχεδόν ασήμαντη. Ο Leo κλειδώνεται έξω από το σπίτι του και ο Clive προτείνει να κρατήσει ένα εφεδρικό κλειδί, ώστε να μην ξανασυμβεί. Ο Leo δέχεται, όμως λίγο αργότερα αρχίζει να παρατηρεί παράξενα πράγματα στον χώρο του και αναρωτιέται αν κάποιος έχει μπει στο σπίτι του.
Οι δύο άνδρες έρχονται σταδιακά πιο κοντά, ενώ ο Clive αναλαμβάνει μάλιστα δουλειά στο κλαμπ του Leo στο Canal Street, στην καρδιά της gay συνοικίας του Μάντσεστερ. Όσο η σχέση τους εξελίσσεται, όμως, αποκαλύπτονται μυστικά, φόβοι και προκαταλήψεις που μετατρέπουν μια απλή διαφωνία σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.
Ένας τρόμος που χτίζεται αργά και βασανιστικά
Η μεγάλη δύναμη του «Tip Toe» βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ο Davies χτίζει την ένταση. Από την πρώτη κιόλας σκηνή, ο θεατής βλέπει έναν άνδρα να κρέμεται από τον λαιμό, χωρίς να αποκαλύπτεται αμέσως τι ακριβώς έχει συμβεί.
Η ίδια στιγμή επιστρέφει αργότερα από διαφορετική οπτική, αποκαλύπτοντας σταδιακά περισσότερα κομμάτια του παζλ. Έτσι, κάθε επεισόδιο μοιάζει να προειδοποιεί για κάτι που έρχεται, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει ολόκληρη την εικόνα.
Η αίσθηση είναι εκείνη μιας χύτρας ταχύτητας που γεμίζει συνεχώς. Κάθε φορά που μοιάζει να εκτονώνεται η ένταση, προστίθεται ένα ακόμη στοιχείο, μια νέα αποκάλυψη ή μια ακόμη σύγκρουση. Μέχρι το τελευταίο επεισόδιο, η πίεση έχει γίνει σχεδόν αφόρητη.
Δύο συγκλονιστικές ερμηνείες
Ο Alan Cumming δίνει στον Leo μια έντονη, εξωστρεφή παρουσία. Είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να απαντά στην άγνοια και την προκατάληψη, προσπαθώντας αρχικά να εκπαιδεύσει και να εξηγήσει. Όμως η υπομονή έχει όρια.
Καθώς η ιστορία προχωρά, η οργή του συσσωρεύεται και ξεσπά σε δυνατούς μονολόγους, αποτυπώνοντας έναν άνθρωπο που έχει πιεστεί μέχρι τα όριά του.
Ο David Morrissey, αντίθετα, επιλέγει μια πολύ πιο συγκρατημένη προσέγγιση. Ο Clive δεν χρειάζεται μεγάλες εκρήξεις για να γίνει τρομακτικός. Μια αλλαγή στην έκφραση, ένα βλέμμα ή μια μικρή κίνηση αρκούν για να φανεί ότι κάτω από την ήρεμη επιφάνεια κάτι επικίνδυνο βράζει.
Και ακριβώς αυτή η αντίθεση κάνει τις δύο ερμηνείες τόσο δυνατές.
Τι σημαίνει τελικά το «Tip Toe»
Ο τίτλος αποκτά ιδιαίτερο βάρος όσο εξελίσσεται η ιστορία. Η φράση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κατάσταση ενός ανθρώπου που μαθαίνει να κινείται προσεκτικά, να αυτολογοκρίνεται και να αποφεύγει να προκαλεί αντιδράσεις.
Και αυτό γίνεται ο πυρήνας της σειράς.
Το «Tip Toe» δεν μιλά μόνο για το μυστήριο μέσα στο σπίτι του Leo. Μιλά για το πώς άνθρωποι που αισθάνονται διαφορετικοί μπορεί να μαθαίνουν να «πατούν στις μύτες», να περιορίζουν τον εαυτό τους και να κρύβουν κομμάτια της ταυτότητάς τους για να αισθάνονται ασφαλείς.
Η σειρά αγγίζει επίσης την ταυτότητα, την ομοφοβία, την τοξική αρρενωπότητα και τον φόβο απέναντι σε οτιδήποτε δεν γίνεται εύκολα κατανοητό. Και το κάνει χωρίς να προσπαθεί να τα παρουσιάσει ως απλές, μεμονωμένες συμπεριφορές.
Όταν η σιωπή γίνεται επικίνδυνη
Το «Tip Toe» δεν λειτουργεί τελικά ως μια απλή ιστορία για έναν κακό άνθρωπο και τα θύματά του. Το πιο σκοτεινό στοιχείο του είναι ο τρόπος με τον οποίο δείχνει πώς η άγνοια, η άρνηση, η ενοχή, ο φόβος και η ανάγκη να διατηρηθούν οι κοινωνικές ισορροπίες μπορούν να συσσωρεύονται μέχρι να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη καταστροφή.
Και όσο πλησιάζει το φινάλε, όλα όσα έχουν προηγηθεί αποκτούν μεγαλύτερο βάρος. Η σειρά δεν χαρίζει εύκολες απαντήσεις ούτε προσφέρει μια ασφαλή απόσταση από όσα παρουσιάζει.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σκοτεινό, ασφυκτικό δράμα πέντε επεισοδίων που χρησιμοποιεί τον τρόμο για να μιλήσει για κάτι πολύ πραγματικό. Ένα έργο που δεν βασίζεται μόνο στο σοκ, αλλά αφήνει πίσω του μια δυσάρεστη σκέψη: πόσα πράγματα μπορεί να βλέπει μια κοινωνία και να επιλέγει να μην τα κοιτάξει μέχρι να είναι πλέον πολύ αργά;
