Έλληνες που μεταναστεύουν στη Γερμανία υπό το βάρος της κρίσης και καταλήγουν εργαζόμενοι για συμπατριώτες, που αποδεικνύονται δυνάστες.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Καθημερινή», σε απόλυτη έξαρση είναι η εργασιακή εκμετάλλευση τα τελευταία δύο χρόνια στην ευρωπαϊκή Γη της Επαγγελίας.

Όπως διαπίστωσε η δημοσιογράφος Ιωάννα Φωτιάδη, έπειτα από σειρά συνεντεύξεων με νεομετανάστες, εργοδότες, αλλά και φορείς στη Γερμανία, παρόμοια περιστατικά εργασιακής εκμετάλλευσης αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ των ανειδίκευτων εργαζομένων που φεύγουν από την Ελλάδα κυνηγημένοι από τα χρέη, αναζητώντας αποκούμπι σε κάποια ελληνική επιχείρηση στη Γερμανία. Καταλήγουν όμως εγκλωβισμένοι στην ευρωπαϊκή Γη της Επαγγελίας. Δυνάστες τους, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, είναι τα παιδιά των πάλαι ποτέ Gastarbeiter, που οι ίδιοι αποκαλούν «Λαζογερμανούς».

«Κοστολογούσε τον ιδρώτα μου 2 ευρώ την ώρα»

Οι τέσσερις μήνες δουλειάς στη Γερμανία βαραίνουν μέσα μου σαν δύο χρόνια», διηγείται σήμερα από την Αθήνα ο κ. Θωμάς Τσίκος. Πριν από έναν χρόνο μετακόμισε με τη σύζυγό του στη Γερμανία, «όπως με παρότρυναν όλοι από καιρό», λέει.

Η πρώτη πρόταση για δουλειά στην αποθήκη γερμανικής εταιρείας αποδείχθηκε κάλπικη. Παρά τις συστάσεις του περιβάλλοντός του να «μείνει μακριά από τις ταβέρνες», ο κ. Τσίκος προσέγγισε τότε έναν ιδιοκτήτη εστιατορίου. «Δεν έχω ξαναδουλέψει, αλλά τα χέρια μου πιάνουν», του είπε.

Ο κλάδος της εστίασης είναι ένας χώρος στον οποίο μπορεί κανείς συνήθως να εργαστεί χωρίς γνώσεις γερμανικών, με την ελπίδα να μετακινηθεί αργότερα. «Δεν είχα σκοπό να ριζώσω στην εστίαση», λέει ο κ. Τσίκος, ο οποίος όμως με τον καιρό διαπίστωσε ότι μένοντας στην ταβέρνα, δεν είχε καμία ανεξαρτησία για να αναζητήσει αλλού την τύχη του.

Τον ρόλο των εστιατορίων ως προθάλαμο για την εκμάθηση της γλώσσας και τη μετακίνηση σε άλλους χώρους επιβεβαιώνει στην «Καθημερινή» και ο Δρ Μιχάλης Δαμανάκης. «Οι Έλληνες εστιάτορες τη στιγμή αυτή είναι ευχή και κατάρα μαζί», επισημαίνει. Όμως για την κ. Δέσποινα Αγγέλογλου, κοινωνική λειτουργό στη Diakonie, την κοινωνική υπηρεσία της Ευαγγελικής Εκκλησίας, η οποία είχε αναλάβει τη φροντίδα των Ελλήνων μεταναστών το '60 και εξακολουθεί να είναι στελεχωμένη με επιστήμονες ελληνικής καταγωγής, αποτελεί και τον χώρο με τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα εργασιακής εκμετάλλευσης.

Στην περίπτωση του κ. Τσίκου, ο εργοδότης είχε υποσχεθεί μισθό 1.500 ευρώ μεικτά για απασχόληση στην κουζίνα. «Εγώ είμαι άνδρας, ό,τι συμφωνήσαμε, συμφωνήσαμε», του έλεγε κάθε φορά που ο κ. Τσίκος έθιγε την αναγκαιότητα συμβολαίου. Μέρα με τη μέρα, όμως, τα δεδομένα άλλαζαν. Οι 9 ώρες έγιναν 12 και 13 και όταν ήρθε η... ώρα της αλήθειας, ο κ. Τσίκος εισέπραξε 750 ευρώ και άλλα τόσα η σύζυγός του. «Κοστολογούσε τον ιδρώτα μου 2 ευρώ την ώρα». Έπειτα από συζητήσεις, ο εργοδότης έδωσε στο ζευγάρι αύξηση 50 ευρώ. «Θα πέσουν κάτω πια, δώσ' τους ρεπό», παρότρυναν τον εστιάτορα οι συνάδελφοί του, καθώς ο ίδιος εργαζόταν χωρίς διακοπή ενάμιση μήνα. Από την εφιαλτική καθημερινότητα δραπέτευσε πρώτη η γυναίκα του, επιστρέφοντας στην Αθήνα, όπου την περίμεναν άλλωστε τα παιδιά της. «Έγινα πιεστικός, κάθε μέρα τον ρωτούσα για την ασφάλεια, έφτασα να... απεργήσω, δεν κατέβαινα δηλαδή από το δωμάτιο για δουλειά, παρότι με απειλούσε πίσω από τη σφαλισμένη πόρτα», θυμάται.

Φωτογραφία-γράφημα: Καθημερινή