Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μίλησε ανοιχτά για τη σχέση με τη γυναίκα του, Έφη Μουρίκη, και για την κρίση που πέρασαν στον γάμο τους. Ανέφερε, μάλιστα, πως κάποια στιγμή αναθεώρησε και κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν η γυναίκα του για εκείνον.

Ο ηθοποιός εξηγεί πώς γνώρισε τη σύζυγό του: «Την είδα για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. Είχε έρθει με το Εθνικό Θέατρο και την παράσταση «Γλάρος» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν. Συναντηθήκαμε τυχαία στα παρασκήνια και έμεινα ξερός. Έρωτας κεραυνοβόλος. Για έναν χρόνο πηγαινοερχόμασταν Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Μετά συγκατοικήσαμε και από τότε είμαστε συνέχεια μαζί. Δεν ζήσαμε ούτε μία μέρα χωριστά». Ο ηθοποιός συνέχισε: «Ταυτίστηκε ο ένας με τον άλλο. Νιώθω ότι έχω τον άνθρωπό μου, το άλλο μου μισό. Αυτό, βέβαια, σημαίνει και ευθύνη».

Όσον αφορά την κρίση στη σχέση τους, ο ηθοποιός είπε: «Oι δύσκολες στιγμές είναι εκείνες που σε γυμνάζoυν να γίνεις καλύτερος και να δεθείς με τον άλλο».

Σκέφτηκαν τον χωρισμό;
«Εννοείται. Εδώ τον εαυτό μας δεν αντέχουμε. Η σχέση δεν είναι ρόλος. Χρειάζεται αυτογνωσία, ειλικρίνεια, να ξέρεις τι θέλεις, να είσαι δοτικός, να μη θεωρείς τον άλλο δεδομένο. Κυρίως ο άντρας είναι εκείνος που περνάει κρίσεις».

Eξομολογείται: «Την πρώτη μου κρίση την πέρασα στα τρία χρόνια σχέσης. Μέχρι τότε νόμιζα, επειδή έτσι μεγαλώσαμε, ότι ήμουν βασιλιάς. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κάποιος άλλος θα σου κάτσει στον σβέρκο για την υπόλοιπη ζωή σου και θα σε εξουσιάζει. Είναι οδυνηρό συναίσθημα. Σαν ευνουχισμός. Ήμουν 29 χρόνων. Με έπιασε πανικός. Η Έφη, ευτυχώς, το αντιλήφθηκε αμέσως. Ο δεύτερος πανικός ήταν στα επτά χρόνια της σχέσης μας. Είχα αφιερωθεί στη δουλειά και μου είπε "διάλεξε: ή τη δουλειά ή εμένα". Είπα "τη δουλειά", αλλά την επόμενη μέρα την παρακαλούσα γονατιστός να μη φύγει από τη ζωή μου. Μετά δεν υπήρξε άλλος πανικός».