Το καλοκαίρι του 1978, μια ομάδα Σοβιετικών γεωλόγων που πετούσε με ελικόπτερο πάνω από την απομακρυσμένη τάιγκα της νότιας Σιβηρίας, κοντά στα σύνορα με τη Μογγολία, παρατήρησε κάτι αδύνατο: μια καλλιεργημένη έκταση γης σε μια περιοχή όπου ο πλησιέστερος ανθρώπινος οικισμός απείχε πάνω από 250 χιλιόμετρα.

Όταν οι γεωλόγοι προσγειώθηκαν και ερεύνησαν την περιοχή, ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με την οικογένεια Λικόφ. Είχαν βρει μια εξαμελή οικογένεια που ζούσε σε απόλυτη απομόνωση για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, έχοντας χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό και την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Η φυγή από το σταλινικό καθεστώς

Η ιστορία της φυγής τους ξεκίνησε το 1936. Ο Καρπ Λικόφ, μέλος μιας φονταμενταλιστικής ορθόδοξης σέκτας γνωστών ως «Παλαιοί Πιστοί», αποφάσισε να εγκαταλείψει την κοινωνία μετά τη δολοφονία του αδελφού του από μια κομμουνιστική περίπολο.

Μαζί με τη σύζυγό του, Ακουλίνα, και τα δύο τους παιδιά, κατέφυγαν βαθιά στο δάσος για να γλιτώσουν από τις θρησκευτικές διώξεις του σταλινικού καθεστώτος. Με τα χρόνια, η οικογένεια υποχωρούσε ολοένα και πιο βαθιά στην αφιλόξενη τάιγκα, φτάνοντας σε υψόμετρο 1.800 μέτρων, όπου και έχτισαν την καλύβα τους και απέκτησαν άλλα δύο παιδιά, τα οποία δεν είχαν δει ποτέ άλλον άνθρωπο εκτός της οικογένειάς τους.

@wikipedia.org

Επιβίωση σε ακραίες συνθήκες και ο θάνατος από ασιτία

Η επιβίωση των Λικόφ στις ακραίες συνθήκες της Σιβηρίας, όπου οι θερμοκρασίες πέφτουν συχνά στους -40°C, ήταν ένας διαρκής άθλος. Η καθημερινότητά τους βασιζόταν στο κυνήγι, το ψάρεμα και την καλλιέργεια πατάτας και σίκαλης σε έναν μικρό κήπο.

Δεν διέθεταν όπλα, ούτε αλάτι, και όταν τα μεταλλικά τους σκεύη σκούριασαν, αναγκάστηκαν να μαγειρεύουν σε σκεύη από φλοιό σημύδας. Η πείνα ήταν ο μόνιμος σύντροφός τους. Μάλιστα, το 1961, ένας σκληρός παγετός κατέστρεψε την παραγωγή τους, οδηγώντας τη μητέρα της οικογένειας, Ακουλίνα, στον θάνατο από ασιτία, καθώς επέλεξε να δώσει όλο το λιγοστό φαγητό στα παιδιά της.

Η σοκαριστική αποκάλυψη του σύγχρονου κόσμου

Όταν οι γεωλόγοι τους συνάντησαν, η άγνοια των Λικόφ για τον έξω κόσμο ήταν συγκλονιστική. Η οικογένεια δεν γνώριζε ότι είχε μεσολαβήσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, αρνούδευαν να πιστέψουν ότι ο άνθρωπος είχε πατήσει στο φεγγάρι, ενώ η θέα της τηλεόρασης και των σύγχρονων υλικών τους προκάλεσε δέος και φόβο.

Ο Καρπ Λικόφ έδειχνε ιδιαίτερη γοητεία από το σελοφάν, το οποίο περιέγραφε ως «γυαλί που τσαλακώνεται», αλλά παρά την περιέργειά τους, η οικογένεια αρνήθηκε πεισματικά να εγκαταλείψει την ερημιά τους και να επιστρέψει στον πολιτισμό.

Το τραγικό τέλος και η τελευταία επιζήσασα

Η τραγωδία χτύπησε την οικογένεια λίγο μετά την ανακάλυψή τους. Το 1981, μέσα σε λίγους μήνες, τα τρία από τα τέσσερα παιδιά πέθαναν. Ο Σαβίν και η Ναταλία κατέληξαν από νεφρική ανεπάρκεια, πιθανότατα λόγω της αυστηρής δίαιτάς τους, ενώ ο Ντμίτρι πέθανε από πνευμονία.

Πολλοί επιστήμονες εκτιμούν ότι η επαφή τους με τους γεωλόγους τούς εξέθεσε σε μικρόβια για τα οποία δεν είχαν ανοσία. Παρά τις εκκλήσεις των γεωλόγων να μεταφερθούν σε κάποιο χωριό, ο πατέρας Καρπ και η τελευταία κόρη, Αγκάφια, επέλεξαν να παραμείνουν στην παλιά τους καλύβα μέχρι το τέλος.

Σήμερα, η Αγκάφια Λικόφ είναι το τελευταίο επιζών μέλος της οικογένειας. Μετά τον θάνατο του πατέρα της το 1988, παρέμεινε μόνη της στην καρδιά της Σιβηρίας, αρνούμενη πεισματικά να μετακομίσει σε κάποια πόλη.

Αν και πλέον δέχεται περιστασιακά βοήθεια και προμήθειες από τις ρωσικές αρχές και εθελοντές, συνεχίζει να ζει σύμφωνα με τις παραδόσεις των «Παλαιών Πιστών», σε μια απόλυτη σύνδεση με τη φύση, παραμένοντας το τελευταίο σύμβολο μιας από τις πιο απίστευτες ιστορίες ανθρώπινης απομόνωσης και αντοχής που καταγράφηκαν ποτέ.