Η ίδια μίλησε για την δική της εμπειρία από την παρουσία της στον καλλιτεχνικό χώρο, αλλά και για τον πατέρα της, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, ο οποίος δεν βρίσκεται πλέον στην ζωή.

Συγκινημένη εμφανίστηκε η τραγουδίστρια όταν αναφέρθηκε στην εμπειρία που έχει αποκομίσει η ίδια από τον καλλιτεχνικό χώρο. Αρχικά, η ίδια αναφέρθηκε στο ζήτημα της κακοποίησης, κάτι το οποίο εξακολουθεί να είναι κάτι το πολύ συνηθισμένο σε αυτούς τους χώρους. «Δεν πιστεύω ότι έχουν τιμωρηθεί συμπεριφορές σε αυτό τον χώρο. Το λέω από ιστορίες που ξέρω και έχω ακούσει. Μπορεί να μην τιμωρούνται στο χώρο και στη δουλειά αλλά στο τέλος της ημέρας ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει. Αλλά μου κάνει εντύπωση πώς πολλές φορές μπορεί να καλύπτονται πράγματα για κάποιους ανθρώπους. Καταλαβαίνεις; Να τα καλύπτει ένα σύστημα, ξέρω γω, και θεωρώ ότι αυτό θα αλλάξει, στα επόμενα πολλά χρόνια. Όχι ακόμα. Έχει πολύ δρόμο. Είναι η κοινωνία μας έτσι δομημένη.

Όταν είπα “άντε γεια”, δεν είχα στον ήλιο μοίρα, δεν είχα ούτε ένα ευρώ στην άκρη. Και δεν είναι ότι είχα την επιλογή, ας πούμε, των γονιών μου, αλλά είπα “όχι, για μένα δεν πάει άλλο αυτό”. Δεν πήγαινε άλλο. Είπα “μπράβο μου”, γιατί δεν είμαι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να λέει “όχι”. Ήμουν ένας άνθρωπος που συμβιβαζόταν πάρα πολύ και, επίσης, έχω μεγαλώσει και σε ένα σπίτι, που πάντα έπρεπε να υπάρχει κάτι σταθερό. Που ξέρετε ότι αυτή η δουλειά ποτέ δεν είναι κάτι σταθερό. Έτσι;»

«Είναι φοβερό πώς χτίζεις, βάζεις ένα τείχος, έναν φράχτη και λες «Εντάξει, το ‘χω, το ‘χω»… Και μετά πέφτει! Και μετά λες “Εντάξει… όχι… δεν το ‘χω”. Είναι ανθρώπινο» συμπλήρωσε.

«Ο μπαμπάς μου μού ‘χε πει “εγώ δεν ήθελα να γίνεις τραγουδίστρια, γιατί δεν ήθελα να συμβιβαστείς με πράγματα, ήθελα να μπορείς να έχεις την επιλογή να πεις όχι”. Εννοείται ότι έχω συμβιβαστεί με πράγματα στη δουλειά αυτή. Εννοείται ότι έχω δουλέψει σε συνθήκες που δεν ήταν οι ιδανικές για εμένα. Αλλά σίγουρα ήταν κάτι που ήταν επιλογή μου 100%. Δηλαδή έλεγα, “Τώρα θα σκάσω αλλά θα σκάσω, γιατί θα κερδίσω κάτι από αυτό.”

Δεν ήθελα καθόλου και όλο αυτό που υπήρχε με τα σχόλια… η τηλεόραση είναι πολύ αυτοαναφορική. Δηλαδή, ξέρεις, βλέπω πολλές φορές και θα ‘ναι “κάποιος” που θα σχολιάσει “κάποιον άλλον”, που θα πει… “Τι έχεις να μας πεις για την κόντρα…;”. Ρε παιδιά, μισό λεπτό. Δεν έχω ιδέα! Τι είναι αυτό που μου λέτε; Και αν είσαι πρόσωπο της τηλεόρασης ας πούμε ή είσαι στα Μέσα, οφείλεις να έχεις ας πούμε άποψη. Τι πάει να πει “οφείλω”; Οφείλω να κάνω αυτό που θέλω εγώ να κάνω! Σ’ αυτή τη φάση. Αν θέλει ο χώρος να με “πετάξει”, ας με “πετάξει”».