Αν μέχρι τώρα είχες συνδέσει το θέατρο αποκλειστικά με βραδινές εξόδους, μάλλον ήρθε η στιγμή να το ξαναδείς. Οι μεσημεριανές παραστάσεις – γνωστές και ως matinee – αρχίζουν να εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στην Αθήνα, φέρνοντας μια πιο χαλαρή, «ευρωπαϊκή» νοοτροπία στη θεατρική εμπειρία.

Την ώρα που στην Ελλάδα το concept κάνει τα πρώτα του βήματα, στο Λονδίνο παραμένει σημείο αναφοράς για τις θεατρικές εξελίξεις. Τα πρόσφατα βραβεία Olivier επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά τη δύναμη της βρετανικής σκηνής, με το «Paddington: The Musical» να συγκεντρώνει τις περισσότερες διακρίσεις, ενώ το «Punch» του Τζέιμς Γκρέιαμ ξεχώρισε ως το νέο έργο που συζητήθηκε περισσότερο, θίγοντας ζητήματα βίας και προσωπικής ευθύνης.

Παράλληλα, η Σούζι Μίλερ συνεχίζει να απασχολεί το κοινό, με το «Inter Alia» να χαρίζει στη Ρόζαμαντ Πάικ σημαντική διάκριση. Δεν είναι τυχαίο ότι έργα τέτοιου επιπέδου βρίσκουν συχνά τον δρόμο τους και προς την ελληνική σκηνή, καθώς το κοινό δείχνει όλο και μεγαλύτερη ανταπόκριση σε σύγχρονες, διεθνείς παραγωγές.

Και η σύνδεση δεν σταματά εκεί. Το έργο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» του Άρθουρ Μίλερ, σε σκηνοθεσία Ίβο βαν Χόουβε, που ξεχώρισε επίσης στα Olivier, θα προβληθεί στην Αθήνα μέσω του NTLive στο Μέγαρο Μουσικής. Με ένα ισχυρό καστ και εξαιρετικές κριτικές από διεθνή μέσα, αποτελεί μια ευκαιρία για το ελληνικό κοινό να έρθει πιο κοντά σε μια μεγάλη παραγωγή του εξωτερικού.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι matinee παραστάσεις αρχίζουν να αποκτούν χώρο και στην Αθήνα. Σε αντίθεση με το εξωτερικό, όπου πραγματοποιούνται αρκετές φορές μέσα στην εβδομάδα, εδώ περιορίζονται κυρίως στις Κυριακές το απόγευμα. Ωστόσο, ήδη υπάρχουν παραστάσεις που υιοθετούν αυτή τη λογική, όπως «Το μεγάλο φαγοπότι» στο Συγγρού 33 και η «Αλεξάνδρεια» στο Παλλάς, ενώ από την επόμενη σεζόν αναμένεται να προστεθεί και το «Τζόνι Μπλε» στο Άνεσις.

Οι μεσημεριανές παραστάσεις μπορεί να είναι ακόμη στα πρώτα τους βήματα στην Ελλάδα, όμως έχουν όλα τα στοιχεία για να εξελιχθούν σε μια νέα αγαπημένη συνήθεια. Και αν το κοινό τις αγκαλιάσει, δεν αποκλείεται σύντομα το θέατρο να γίνει μέρος της ημέρας σου – όχι μόνο της νύχτας