Η Βουδαπέστη αυτές τις μέρες θυμίζει το «ιερό δισκοπότηρο» της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Λεπέν, Βίλντερς, Σαλβίνι και Αμπασκάλ έχουν συγκεντρωθεί γύρω από τον Βίκτορ Όρμπαν, όχι απλώς για να τον στηρίξουν, αλλά για να προστατεύσουν το πρότυπό τους.

Για την ευρωπαϊκή δεξιά, ο Όρμπαν είναι το «λιοντάρι» που αψήφησε τις Βρυξέλλες. Όμως, για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το λιοντάρι ίσως ετοιμάζεται για την τελευταία του έξοδο.

Με τον Πέτερ Μάγιαρ να προηγείται με διψήφια διαφορά ενόψει των εκλογών της 12ης Απριλίου, το ερώτημα δεν είναι πια αν ο Όρμπαν μπορεί να χάσει, αλλά τι θα σημαίνει για την Ευρώπη η πτώση του τελευταίου «ανελεύθερου» οχυρού.

Το «ανάθεμα» των Βρυξελλών και η συσπείρωση των «Πατριωτών»

Η Μαρίν Λεπέν χαρακτήρισε τον Όρμπαν «σύμβολο αντίστασης», ενώ ο Γκέερτ Βίλντερς επιτέθηκε στις «ελίτ των Βρυξελλών» που επιθυμούν έναν υποτακτικό πρωθυπουργό στην Ουγγαρία. Η στρατηγική είναι ξεκάθαρη: η ακροδεξιά στην Ευρώπη επενδύει στον Όρμπαν γιατί είναι ο μοναδικός που κατάφερε να μετατρέψει την εθνική κυριαρχία σε «όπλο» μπλοκαρίσματος της ΕΕ (από το μεταναστευτικό μέχρι τη βοήθεια στην Ουκρανία).

Αν ο Όρμπαν ηττηθεί, η ομάδα των «Πατριωτών για την Ευρώπη» στο Ευρωκοινοβούλιο χάνει τον φυσικό της ηγέτη και τη μοναδική χώρα-μέλος που ασκούσε συστηματικό βέτο, αποδυναμώνοντας το μέτωπο κατά της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Τι θα σημάνει μια ήττα του Όρμπαν για την ΕΕ;

Μια επικράτηση του Πέτερ Μάγιαρ θα προκαλέσει γεωπολιτικό σεισμό. Οι αναλυτές εστιάζουν σε τρεις άξονες που θα αλλάξουν την ισορροπία της ηπείρου:

1. Το τέλος του «Δούρειου Ίππου» της Μόσχας: Ο Όρμπαν υπήρξε ο μοναδικός ηγέτης της ΕΕ που διατήρησε ανοιχτό δίαυλο με το Κρεμλίνο, αρνούμενος την αποστολή όπλων στο Κίεβο. Μια νέα κυβέρνηση στη Βουδαπέστη θα σήμαινε ένα αρραγές μέτωπο της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία, στερώντας από τον Πούτιν τον πιο πολύτιμο σύμμαχό του μέσα στο «ευρωπαϊκό σπίτι».
2. Ξεκλείδωμα των Ευρωπαϊκών Θεσμών: Η ΕΕ θα σταματήσει να είναι όμηρος των εκβιασμών για τον προϋπολογισμό και το κράτος δικαίου. Η Ουγγαρία από «μαύρο πρόβατο» θα μπορούσε να μετατραπεί σε πυλώνα σταθερότητας, επιτρέποντας στην Κομισιόν να προχωρήσει σε βαθιές μεταρρυθμίσεις που τώρα σκοντάφτουν στο ουγγρικό βέτο.
3. Ψυχολογικό πλήγμα στον Λαϊκισμό: Η ήττα του Όρμπαν θα στείλει το μήνυμα ότι ο «Ορμπανισμός» –το μοντέλο της ελεγχόμενης δημοκρατίας– έχει ημερομηνία λήξης. Θα είναι μια τεράστια ήττα για τον Τραμπ (που τον στηρίζει δημόσια) και για τη Λεπέν, καθώς θα αποδειχθεί ότι οι πολίτες, παρά τη ρητορική περί «κυριαρχίας», προτιμούν την οικονομική σταθερότητα και τη διαφάνεια που υπόσχεται η κεντροδεξιά.

Η «Τελευταία Μάχη»

Ο Όρμπαν παίζει το τελευταίο του χαρτί: τον φόβο. Παρουσιάζει τον Μάγιαρ ως «πράκτορα του πολέμου» και τον εαυτό του ως τον μοναδικό εγγυητή της ειρήνης. Όμως, η Ουγγαρία του 2026 φαίνεται κουρασμένη από την απομόνωση.

Αν οι κάλπες της 12ης Απριλίου επιβεβαιώσουν τις δημοσκοπήσεις, η Ευρώπη δεν θα έχει απλώς έναν νέο πρωθυπουργό. Θα έχει μια νέα ευκαιρία να λειτουργήσει χωρίς το «βαρίδι» ενός ηγέτη που προσπάθησε να την αλλάξει εκ των έσω, μόνο και μόνο για να καταλήξει ο ίδιος το σύμβολο μιας εποχής που δύει.