Συνέντευξη στην εκπομπή “Καλύτερα δε Γίνεται” παραχώρησε ο Κώστας Αποστολάκης, με αφορμή τη συμμετοχή του στη σειρά “Το Σπίτι Δίπλα στο Ποτάμι”.

Τον γνωστό ηθοποιό συνάντησε ο δημοσιογράφος, Σπύρος-Ραφαήλ Κεραμίδας, συζητώντας μαζί του για τη βαθιά πίστη που τρέφει στον Θεό αλλά και τις κοινωνικές αντιπαραθέσεις που συχνά προκύπτουν στον δημόσιο λόγο, όπως η κινηματογραφική ενσάρκωση της “Ωραίας Ελένης” από μία μαύρη ηθοποιό.

«Δεν είμαι από τους καλλιτέχνες που έχουν κάνει καριέρα με τα “όχι” αλλά ούτε και από εκείνους που έχουν πει τα περισσότερα “ναι”. Εμένα μου άρεσε να περνάω ωραία. Έχω κάνει πολλές μη ποιοτικές δουλειές, αρκετές. Τι σημαίνει όμως “μη ποιοτικό”;», παραδέχεται ο Κώστας Αποστολάκης και συμπληρώνει στον συλλογισμό του:

«Δηλαδή μπορεί έναν καλλιτέχνη να μην τον αποδέχονται, αλλά να γεμίζει τα θέατρα. Ξέρεις, πρέπει να ‘μαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που ό,τι είναι για πολύ γέλιο, αποκλείεται να έχει ποιότητα. Πρέπει κάτι για να έχει ποιότητα ή να κλαίω ή να μπω στην κατάθλιψη ή να πάω στον ψυχολόγο».

Σε ερώτηση για τη νέα κινηματογραφική “Οδύσσεια”, που θα αποτυπώσει την “Ωραία Ελένη” μέσα από μία μαύρη ηθοποιό, ο Κώστας Αποστολάκης απαντά:

«Θα σου πω μια φράση που λέει ο Απόστολος Παύλος. «Όλοι οι άνθρωποι εξ ενός αίματος». Δεν υπάρχουν μαύροι, άσπροι, δούλοι, ελεύθεροι, πλούσιοι, φτωχοί. Πόσοι απ’ αυτούς που βλέπουμε εδώ πέρα τώρα γύρω μας είναι Έλληνες απ’ τους αρχαίους Έλληνες; Μην τρελαθούμε ξαφνικά. Όλοι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται από πού προήλθαμε. Κανέναν δεν τον ενδιαφέρει, αφού εκεί που πηγαίνουμε. Εγώ πιστεύω ότι όταν πεθάνουμε ξεκινάνε όλα».

Αναφορικά με τη σχέση που διατηρεί με τη θρησκεία, ο Κώστας Αποστολάκης επισημαίνει:

«Είμαστε σε εποχή που θάβουμε τα σκουπίδια και καίμε τους νεκρούς. Τόσα χρόνια, χιλιάδες χρόνια, όλοι οι λαοί θάβανε τους νεκρούς. Τώρα εμείς θέλουμε να τους καίμε. Και πρόσεξε, πάλι υπάρχει ο διαβολάκος εδώ, “είναι θέμα υγιεινής”».

«Ο Χριστός με βρήκε σε κακό χάλι, σε ένα τέλμα, σ’ ένα μεταβατικό στάδιο που είχε κουραστεί η ψυχή μου, που μάλλον εγώ Τον κάλεσα. […] Πολλές φορές έχει τύχει να κάνω τον σταυρό μου στον δρόμο και να με κοιτάξουν περίεργα. Όπως επίσης, με ρωτήσανε πάρα πολλοί «Πού έχεις μπλέξει;» ή «Τι έχεις πάθει;». Και εγώ το ίδιο θα ρώταγα προ Χριστού.

Μα δεν καταλαβαίνει ο άλλος, αν δεν λάβεις επίγνωση αληθείας από ψηλά, πώς θα καταλάβει ο άλλος τι σου συνέβη; Γιατί αυτά είναι ανεξήγητα. Και ευτυχώς που είναι ανεξήγητα, γιατί θα μπορούσε ο καθένας να τα πάρει να τα κάνει πατσαβούρι στο χέρι του.

Το μεγαλύτερο θαύμα που έχω ζήσει είναι αυτό μες στο σπίτι μου, όταν ήρθε ο Χριστός σε μένα όταν Τον κάλεσα. Και ήρθε σε 30 δευτερόλεπτα. Μετά από 20 λεπτά κλάμα έτσι; Αλλά ξέρεις τι πιστεύουν; Ότι οι άνθρωποι του Χριστού πλέον είναι μικρούληδες, κακομοίρούληδες. Όχι! Είναι κανονικοί άνθρωποι. Πράττουν, ενεργούν, δουλεύουν, σκέπτονται, μιλούν.

Ο κόσμος νομίζει ότι είναι “πυροβολημένοι”, “βαρεμένοι”, ότι έχουν κάποιο πρόβλημα από πριν. Θα δώσει οποιοδήποτε, οποιαδήποτε δικαιολογία ο εαυτός σου, προκειμένου να μην καταργήσεις τον εγωισμό σου και την υπερηφάνεια σου».