Η Όλγα Κεφαλογιάννη, μαζί με τον Γιώργο Φλωρίδη, βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης μετά την πρόσφατη νομοθετική τροποποίηση που αφορά τη συνεπιμέλεια παιδιών.

Το θέμα έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, με τον σύλλογο «Ενεργοί Μπαμπάδες» να ζητά την άμεση κατάργηση της διάταξης, υποστηρίζοντας ότι «η εν λόγω διάταξη αποτελεί νομοθετική παραφωνία, επικίνδυνη διά τη σταθερότητα και εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη και τις δικαστικές αποφάσεις», σε επιστολή προς τον πρωθυπουργό.

«Η τροποποίηση του άρθρου 1536 Α.Κ. είναι, όπως όλα δείχνουν, φωτογραφική και συνεπώς καταδικαστέα», τονίζεται ακόμη στην επιστολή.

Ολόκληρη η επιστολή του συλλόγου «Ενεργοί Μπαμπάδες»:

Η ΑΜΚΕ «Ενεργοί Μπαμπάδες για τα Δικαιώματα του Παιδιού», συνεπής διαχρονικά στην παρακολούθηση της εξέλιξης, όχι μόνον της Νομολογίας των Οικογενειακών Δικαστηρίων της χώρας, μετά την θέση σε εφαρμογή του Νόμου 4800/2021 (και στην οποία είχαμε την υπέρτατη τιμή, όπως κληθούμε και συμμετάσχουμε, ως εξωκοινοβουλευτικός φορέας) αλλά και κάθε νομοθετικής εξέλιξης σχετικής με το Εθνικό Οικογενειακό Δίκαιο, διαμαρτύρεται έντονα, για την πρόσφατη τροποποίηση του άρθρου 1536 ΑΚ όπως αυτό τροποποιήθηκε διά του άρθρου 109 Ν. 5264/2025 και ζητά την άμεση κατάργησή της.

Ειδικότερα: Η εν λόγω διάταξη αποτελεί νομοθετική παραφωνία, επικίνδυνη διά την σταθερότητα και εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη και τις Δικαστικές αποφάσεις. Εισάγει μια συνθήκη όπου δημιουργείται η δυνατότητα μιας «πρώιμης έφεσης», πριν την εκδίκαση της ήδη ασκηθείσας έφεσης, επί της αρχικής οριστικής απόφασης.

Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η αντιδικία, πληθαίνουν οι δίκες, ενισχύεται ο οικονομικά ισχυρός γονέας και εν τέλει απομακρυνόμαστε από την ενίσχυση της εξωδικαστικής διευθέτησης που αποτέλεσε το διακύβευμα, του Ν. 4800/2021.

Αυτό, διότι με την ισόρροπη αντιμετώπιση «από κοινού και εξίσου» που ιστορικά αποτυπώθηκε στον Ν. 4800/21 προϊόντος του χρόνου αποθαρρύνονται καταχρηστικές και ιδιοκτησιακού τύπου βλέψεις, και οικοδομείται μια νέα κουλτούρα ισότητας και αποκλιμάκωσης των αντιδικιών και παιδιά που είχαν στερηθεί άδικα τον πατέρα τους δικαιώνονται.

Είναι αδιαμφησβήτητη αλήθεια ότι δικαστές, νομικοί παραστάτες αλλά κυρίως ο μέσος πολίτης γνωρίζει πλέον, ότι μετά τον χωρισμό ή την διάσταση οι γονείς συναποφασίζουν για όλα τα σημαντικά ζητήματα και όλο και περισσότεροι γονείς συνεχίζουν να συν-φροντίζουν και συν-ανατρέφουν το τέκνο τους.

Η απεύθυνση πλέον στο Δικαστήριο, αποτελεί σήμερα κοινή γνώση, δεν προεξοφλεί την στερεοτυπική και αυτοματοποιημένη ανάθεση της αποκλειστικής επιμέλειας στον ένα γονέα και τον παραγκωνισμό του άλλου.

Η αλλαγή κουλτούρας που συντελείται μέσα σε τέσσερα χρόνια νομοθετικής εφαρμογής, δεν πρέπει επουδενί να επιβραδυνθεί, παρά αντιθέτως, θα πρέπει να συνεχίσει τον δρόμο της, ενισχύοντας η Πολιτεία ΑΜΕΣΑ τις ανάγκες του Νόμου 4800/2021 προς αντιμετώπιση της μάστιγας της ΓΟΝ. ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ και την πλήρη εξίσωση των γονέων και την εξυπηρέτηση του βέλτιστου συμφέροντος του τέκνου, ήτοι την ισότιμη πρόσβασή του σε αμφότερους τους γονείς του.

Αντί λοιπόν να συζητάμε για την τροποποίηση του άρθρου 1536 ΑΚ, θα έπρεπε να συζητάμε για την εξαφάνιση του όρου «αποκλειστική» επιμέλεια, δεδομένου ότι κανένας γονέας (πλην αυτονόητα ειδικών περιπτώσεων) δεν θα πρέπει να «αποκλείεται», από την συν-ανατροφή του τέκνου του.

Περαιτέρω:

Η εν λόγω νομοθετικά κακότεχνη διάταξη, παραγνωρίζει το γεγονός ότι οι οριστικές δικαστικές αποφάσεις επί διαπλαστικών ζητημάτων, όπως αυτά της ρύθμισης της επιμέλειας, συνεπιμέλειας, ΔΕΝ έχουν, ούτως ή άλλως, προσωρινή εκτελεστότητα έως της τελεσιδικίας, (ήτοι έως του χρονικού σημείου της έκδοσης απόφασης επί τυχόν ασκηθείσας έφεσης ή παρόδου άπρακτης της προθεσμίας της εφέσεως).

Η δυνατότητα μεταρρύθμισης της οριστικής απόφασης, ενώ εκκρεμεί ασκηθείσα έφεση, δημιουργεί αστάθεια δικαίου και δικονομική αβεβαιότητα. Αν λοιπόν έως την εκδίκαση της έφεσης, επί της αρχικής οριστικής απόφασης, η τελευταία έχει μεταρρυθμιστεί, σε τι στάθμιση θα προβεί το εφετειακό δικαστήριο;

Εάν λοιπόν μια οριστική απόφαση περί επιμέλειας (ήτοι ρύθμισης διαπλαστικού δικαιώματος) δεν μπορεί να κριθεί ως προσωρινώς εκτελεστή, ποιο το νόημα διερωτώμεθα, της εδραίωσης δικαιώματος μεταρρύθμισης μιας ανενεργής, ούτως ή άλλως, αποφάσεως, ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να επιχειρηθεί μεταρρύθμιση, διά της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων, και το οποίο, είναι ήδη δικονομικά διαθέσιμο, ως διαδικασία.

Το μόνο που έρχεται στο μυαλό, ακόμη και του πιο καλοπροαίρετου, είναι πως «εκείνοι» που επεδίωκαν/ εισηγήθηκαν και επέτυχαν την μεταρρύθμιση αυτή, ήθελαν να διαγράψουν «από προσώπου γης» όχι μόνον το διά ταύτα, αλλά και το σκεπτικό, της πρόσφατης δικαστικής κρίσης που απασχόλησε και απασχολεί το Πανελλήνιο.

Η νομοθετική λοιπόν αστοχία της τροποποίησης του άρθρου 1536 Α.Κ. είναι, όπως όλα δείχνουν, φωτογραφική και συνεπώς καταδικαστέα, αλλά και συνάμα επισφαλής νομικά και δικονομικά και εγγυημένα, η διατήρηση της, θα επιφέρει ανασφάλεια δικαίου, καθυστερήσεις καθώς και κυρίως την εδραίωση στην κοινωνία της πεποίθησης, της «a la carte» απονομής της δικαιοσύνης βάσει, όχι της αρχής της ισότητας των Ελλήνων, αλλά μιας άλλου τύπου, ταξικής θεώρησης.

Για τους ως άνω ουσιαστικούς αλλά και νομικούς λόγους, ζητούμε μετ’ επιτάσεως, την ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 1536 Α.Κ. παρ.2 όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 109 του ν.5264/2025.

Υ.Γ.: Η ΑΜΚΕ «Ενεργοί Μπαμπάδες για τα Δικαιώματα του Παιδιού» ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπέβαλαν αίτημα για την επίμαχη τροποποίηση που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων.

Με εκτίμηση,

Για την ΑΜΚΕ «Ενεργοί Μπαμπάδες για τα Δικαιώματα του Παιδιού».