Τη δική της εμπειρία από άμβλωση, σε μια εποχή που η διαδικασία ήταν ακόμη παράνομη στην Ελλάδα, αποκάλυψε με δημόσια ανάρτησή της η Έλενα Ακρίτα, με αφορμή τον έντονο δημόσιο διάλογο που προκάλεσε η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση το ζήτημα των εκτρώσεων.

Σε ανάρτησή της στο Facebook, η Έλενα Ακρίτα αναφέρει ότι ήταν πρωτοετής φοιτήτρια όταν έμεινε έγκυος, διευκρινίζοντας ότι η εγκυμοσύνη δεν ήταν αποτέλεσμα βιασμού, αλλά σχέσης δύο νέων ανθρώπων. Όπως περιγράφει, η απόφασή της να προχωρήσει σε άμβλωση ελήφθη σε μια περίοδο κατά την οποία η διαδικασία δεν είχε ακόμη νομιμοποιηθεί, γεγονός που, όπως σημειώνει, θα μπορούσε να την είχε οδηγήσει σε εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες.

Η ίδια υπογραμμίζει ότι στάθηκε τυχερή, καθώς χάρη στη μητέρα της κατάφερε να νοσηλευτεί σε οργανωμένο μαιευτήριο, με ψευδές ιατρικό ιστορικό, και να βρεθεί στα χέρια έμπειρου γυναικολόγου. Περιγράφει τη μητέρα της ως τη γυναίκα που, παρά τις «σκοτεινές εποχές», δεν την έκρινε ούτε την κατέκρινε, αλλά στάθηκε δίπλα της, προσφέροντας στήριξη σε μια στιγμή βαθιάς ψυχικής δοκιμασίας.

Στην ανάρτησή της, η Έλενα Ακρίτα παραπέμπει στη γνωστή φράση της Simone Veil, από την ιστορική ομιλία της στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 26 Νοεμβρίου 1974, όταν εισηγήθηκε τη νομιμοποίηση της άμβλωσης, τονίζοντας ότι «καμία γυναίκα δεν καταφεύγει στην άμβλωση με ελαφρά καρδιά» και ότι πρόκειται πάντα για μια τραγική απόφαση.

Αν και, όπως σημειώνει, έχουν περάσει δεκαετίες από τη δική της εμπειρία, δηλώνει ότι και σήμερα θα έπαιρνε την ίδια απόφαση. Ωστόσο, παραδέχεται ότι το γεγονός αυτό δεν έπαψε ποτέ να τη βαραίνει συναισθηματικά. Αναφέρει ότι κάθε φορά που περνά έξω από το μαιευτήριο όπου έγινε η άμβλωση, νιώθει την ίδια συναισθηματική φόρτιση, ενώ συχνά σκέφτεται ποια θα ήταν σήμερα η ηλικία του παιδιού και πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή του.

Η ανάρτησή της καταλήγει με την παραδοχή ότι το τραύμα αυτό δεν ξεπεράστηκε ποτέ και, όπως η ίδια σημειώνει, δεν πρόκειται να ξεπεραστεί, τοποθετώντας την προσωπική της εμπειρία στο επίκεντρο μιας συζήτησης που επανέρχεται δυναμικά στη δημόσια σφαίρα.

To κείμενο της Έλενας Ακρίτας στο Facebook

«Έχω κάνει έκτρωση, όταν ακόμα ήταν παράνομες.

Ήμουν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο. Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν προϊόν βιασμού, κάθε άλλο παρά. Δύο νέα ερωτευμένα παιδιά είμαστε, άπειρα και αδημιουργητα.

Αν είχα άλλη μάνα, η μοίρα μου θα ήταν το μαχαίρι ενός σκιτζή γιατρού σε κάποιο βρόμικο δωμάτιο. Το γεγονός ότι βρέθηκα σε οργανωμένο μαιευτήριο - έκανα εισαγωγή με ψεύτικο ιατρικό ιστορικό - στα χέρια εξαιρετικού γυναικολόγου, οφείλεται σε αυτή την σπάνια γυναίκα. Που, αν και ζούσαμε σε σκοτεινές εποχές, δεν με έκρινε δεν με κατέκρινε, αντίθετα άνοιξε την αγκαλιά της για το παιδί της που πονούσε κι αισθανόταν μόνο και τρομαγμένο.

«Καμία γυναίκα δεν καταφεύγει στην άμβλωση με ελαφρά καρδιά. Είναι πάντα μια τραγωδία».

Αυτό είπε η Simone Veil στην ιστορική της ομιλία στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 26 Νοεμβρίου 1974, όταν ως Υπουργός Υγείας εισηγήθηκε το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση της άμβλωσης.

Έχουν περάσει δεκαετίες από την δική μου εμπειρία. Και τώρα την ίδια απόφαση θα έπαιρνα. Όμως και σήμερα, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο μαιευτήριο σφίγγεται η καρδιά μου. Ακόμα και σήμερα υπολογίζω την ηλικία του αν είχε γεννηθεί. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει στη ζωή του. Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ξεπεράσει.

Κι ούτε πρόκειται».