Η δεκαετία του '80 μπορεί να είναι ταυτισμένη με τα φωσφοριζέ χρώματα και τους ηλεκτρονικούς ήχους, όμως στα παρασκήνια της μουσικής σκηνής κρύβονταν ιστορίες που ακόμα και σήμερα προκαλούν δέος.

Χάρη στο διαδίκτυο, κάποια «χαμένα» κομμάτια βρήκαν επιτέλους τον δημιουργό τους, όπως το περίφημο "Subways of the Mind" των Fex, όμως υπάρχουν γρίφοι που αρνούνται να λυθούν. Από ξαφνικές εξαφανίσεις μέχρι βίαιους θανάτους, η New Wave εποχή κρατά ακόμα καλά κρυμμένα τα δικά της μυστικά.

Το μυστήριο δεν αφορά μόνο τις νότες, αλλά και τις προθέσεις των ίδιων των καλλιτεχνών. Τι οδηγεί έναν επιτυχημένο μουσικό να εγκαταλείψει τη σκηνή στο απόγειό του και να επιβάλει σιωπή δεκαετιών; Ή πώς ένα τραγούδι μπορεί να πυροδοτήσει μια παγκόσμια θεωρία συνωμοσίας για έναν θρύλο που υποτίθεται ότι είχε ήδη πεθάνει; Οι ιστορίες που ακολουθούν αποδεικνύουν ότι η δεκαετία του '80 ήταν πολύ πιο σκοτεινή από όσο νομίζαμε.

Ποιος τραγούδησε το "Spelling on the Stone" και γιατί;

Επίσημα, ο Έλβις Πρίσλεϊ έφυγε από τη ζωή το 1977. Όμως, τη δεκαετία του '80, ένα μυστηριώδες τραγούδι με τίτλο "Spelling on the Stone" ήρθε να ρίξει λάδι στη φωτιά των φημών που τον ήθελαν ζωντανό. Ο θρύλος λέει ότι ένας άγνωστος άνδρας παρέδωσε το κομμάτι στα γραφεία της LS Records μέσα από μια ροζ Cadillac. Ο τίτλος αναφερόταν στο ορθογραφικό λάθος στον τάφο του Έλβις (Aaron αντί για Aron), κάτι που πολλοί εξέλαβαν ως «συνθηματικό» ότι ο βασιλιάς κρυβόταν κάπου για να ξεφύγει από τη Μαφία ή τη δημοσιότητα.

Το 1988, το τραγούδι κυκλοφόρησε χωρίς όνομα καλλιτέχνη, προκαλώντας φρενίτιδα, ενώ κανείς δεν εμφανίστηκε ποτέ για να εισπράξει τα δικαιώματα. Οι υποψίες έπεσαν στον Jimmy Ellis (γνωστό ως "Orion"), ο οποίος φορούσε μάσκα και είχε φωνή πανομοιότυπη με του Έλβις, ή στον Dan Willis, έναν άλλον τραγουδιστή αφιερωμάτων. Ωστόσο, μέχρι και σήμερα, η ταυτότητα του ανθρώπου που ηχογράφησε αυτό το ανατριχιαστικό κομμάτι παραμένει επίσημα ένα ανεπίλυτο μυστήριο.

Η τραγική και σκοτεινή μοίρα του Peter Ivers

Ο Peter Ivers δεν ήταν ένα mainstream όνομα, αλλά αποτελούσε εμβληματική φιγούρα της New Wave και punk σκηνής του Λος Άντζελες. Είχε συνεργαστεί με τον David Lynch στο "Eraserhead" και ήταν ο οικοδεσπότης του θρυλικού "New Wave Theater". Η καριέρα του βρισκόταν σε ανοδική πορεία μέχρι το μοιραίο βράδυ της 3ης Μαρτίου 1983, όταν βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του, έχοντας δεχθεί άγρια επίθεση με σφυρί. Η αστυνομική έρευνα ήταν μια παταγώδης αποτυχία, καθώς επετράπη σε τρίτους να μολύνουν τη σκηνή του εγκλήματος.

Αν και οι αρχές θεώρησαν ότι επρόκειτο για μια ληστεία που πήγε στραβά, ο στενός κύκλος του Ivers είχε άλλες υποψίες. Πολλοί έστρεψαν το βλέμμα στον David Jove, έναν σκηνοθέτη με βίαιο παρελθόν και συνεργάτη του Ivers, με τον οποίο οι σχέσεις τους είχαν διαταραχθεί. Παρά τις μαρτυρίες για την τοξική τους σχέση, κανένα ακλόνητο στοιχείο δεν βρέθηκε ποτέ. Η δολοφονία του ανθρώπου που έδωσε βήμα στην punk τηλεόραση παραμένει ένας από τους πιο «κρύους» φακέλους της δεκαετίας.

William Onyeabor: Η αινιγματική απόσυρση ενός οραματιστή

Ο William Onyeabor ήταν ένας Νιγηριανός μουσικός που το 1977 έφτιαξε το δικό του υπερσύγχρονο στούντιο, παράγοντας ήχους που ήταν δεκαετίες μπροστά από την εποχή τους. Η New Wave μουσική του, επηρεασμένη από τον Ψυχρό Πόλεμο και την τοπική κουλτούρα, κέρδισε τον θαυμασμό ιερών τεράτων όπως ο David Byrne των Talking Heads. Κι ενώ η φήμη του εκτοξευόταν παγκοσμίως, ο Onyeabor έκανε το αδιανόητο: το 1985 παράτησε τα πάντα και εξαφανίστηκε από τη δημόσια ζωή.

Μέχρι τον θάνατό του το 2017, ο Onyeabor αρνιόταν πεισματικά να μιλήσει για το παρελθόν του, κλείνοντας ακόμα και το τηλέφωνο σε δημοσιογράφους. Η επικρατέστερη θεωρία είναι ότι στράφηκε στον χριστιανισμό και επέλεξε να αφοσιωθεί στην οικογένειά του και τις επιχειρήσεις του, μακριά από τη «ματαιότητα» της δόξας. Ο γιος του δήλωσε αργότερα ότι ο πατέρας του δεν έγραφε μουσική για τα χρήματα, αλλά για να πει στον κόσμο όσα σκεφτόταν. Μόλις το κατάφερε, απλώς επέλεξε τη σιωπή.