Ο Ίβαν Μισούκοφ δεν έγινε «παιδί των δρόμων» επειδή τον εγκατέλειψαν. Το παράδοξο στην περίπτωσή του είναι πως ο δρόμος αποδείχτηκε πιο ασφαλής από το ίδιο του το σπίτι.

Μεγάλωσε με έναν αλκοολικό παππού που συχνά τον άφηνε μόνο για μέρες και μια μητέρα της οποίας οι σύντροφοι ήταν συνήθως επίσης αλκοολικοί. Κάπου στα τέσσερά του χρόνια, το παιδί πήρε τη βαθιά και τρομακτική απόφαση να φύγει. Και στη μέση ενός ρωσικού χειμώνα της δεκαετίας του ’90 βρήκε τη μοναδική οικογένεια που του πρόσφερε στοργή: μια αγέλη αδέσποτων σκύλων.

Το αγόρι και η αγέλη

Στους δρόμους ενός προαστίου κοντά στη Μόσχα, ο μικρός Ίβαν ξόδευε τις μέρες του έξω από έναν φούρνο, ζητώντας ψίχουλα για τον εαυτό του και για τους τετράποδους προστάτες του. Τις νύχτες κουλουριαζόταν ανάμεσά τους για να κρατηθεί ζεστός. Τους έδωσε ονόματα, Τζέσι, Γκόγκα, Μάσα, Σέβα και για περισσότερα από δύο χρόνια έζησε στην αγέλη σαν να ήταν μέλος της.

Οι σκύλοι τον αντιμετώπισαν σαν μικρό αδελφό: μοιράζονταν ό,τι έβρισκαν και δεν άφηναν κανέναν να τον πλησιάσει. Όταν η αστυνομία προσπάθησε να τον διασώσει το 1998, χρειάστηκαν πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, καθώς τα ζώα υπερασπίζονταν λυσσαλέα το παιδί που είχαν υιοθετήσει.

Η διάσωση και η απώλεια

Όταν τελικά τον απομάκρυναν, ο Ίβαν ήταν περίπου έξι χρόνων, βρώμικος, υποσιτισμένος, αλλά ζωντανός. Το πρώτο του παράπονο δεν αφορούσε ούτε το κρύο ούτε την πείνα. Ήταν ότι έχανε την οικογένεια που του είχε προσφέρει αγάπη χωρίς όρους. «Με αγαπούσαν και τους αγαπούσα», είπε αργότερα. «Οι σκύλοι με φιλούσαν στη μούρη. Έτσι δίνουν τα φιλιά τους».

Μεταφέρθηκε σε ορφανοτροφείο. Και τότε συνέβη κάτι που δεν είχε προβλέψει κανείς: η αγέλη εμφανίστηκε στην πύλη, αναζητώντας το παιδί της. Οι τοπικές αρχές, ωστόσο, αποφάσισαν να θανατώσουν τα ζώα, μια απόφαση που ο Ίβαν περιέγραψε ως την απώλεια της «μόνης του οικογένειας».

Από τα χιόνια της Μόσχας σε μια νέα ζωή

Η πορεία του άλλαξε όταν μια ανάδοχη μητέρα, η Τατιάνα Μπαμπανίνα, τον πήρε υπό την προστασία της. Με σταθερότητα και αγάπη, ο Ίβαν άρχισε να αναρρώνει από την άγρια παιδικότητά του. Διάβαζε αδιάκοπα, αρίστευε στο σχολείο και τελικά αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων του Κρονστάντ.

Πλέον, ο Ίβαν Μισούκοφ ζει ως ενήλικας με μια κανονική δουλειά και μια ζωή πολύ διαφορετική από εκείνη που τον σημάδεψε. Και παρότι οι σκύλοι που τον έσωσαν δεν βρίσκονται πια δίπλα του, ο ίδιος δεν ξεχνά: «Αν δεν ήταν αυτοί, δεν θα είχα επιζήσει. Τους χρωστάω τα πάντα».