Παρά τα μικροσκοπικά τους μεγέθη, τα μικροπλαστικά γράφουν μια τεράστια ιστορία ρύπανσης που ξεκινά πριν ακόμη γεννηθεί το προϊόν.

Τα λεγόμενα pellets – μικρά σφαιρίδια λίγων χιλιοστών, πρώτη ύλη για σχεδόν κάθε πλαστικό – χάνονται σε στάδια όπως μεταφορά, φόρτωση και αποθήκευση. Με τη βροχή και τον άνεμο καταλήγουν σε ποτάμια, θάλασσες και ακτές, όπου γίνονται κομμάτι της τροφικής αλυσίδας.

Παράλληλα, τα δευτερογενή μικροπλαστικά, που προκύπτουν από τη φθορά μεγαλύτερων αντικειμένων (σακούλες, μπουκάλια, δίχτυα, ελαστικά), επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα, ειδικά σε χώρες με ελλιπή ανακύκλωση και κακή διαχείριση απορριμμάτων. Η ουσία είναι σκληρή: το πλαστικό διασπάται γρήγορα στο περιβάλλον και βρίσκει δρόμο προς τα πιάτα μας, στη στεριά και στη θάλασσα.

Η.. αόρατη ρύπανση

Η συζήτηση για την «αόρατη» αυτή ρύπανση επανήλθε δυναμικά με την προώθηση νέου ευρωπαϊκού κανονισμού που στοχεύει να χτυπήσει το πρόβλημα στην πηγή. Η πρόταση εστιάζει στην πρόληψη, τη συγκράτηση και τον καθαρισμό των διαρροών κατά μήκος της εφοδιαστικής αλυσίδας των πλαστικών σφαιριδίων.

Προβλέπονται υποχρεωτικοί κανόνες για παραγωγούς, μεταφορείς και αποθήκες: πιστοποίηση για μεγάλους όγκους διακίνησης, τυποποιημένες διαδικασίες πρόληψης διαρροών, καταγραφή και παρακολούθηση απωλειών, εκπαίδευση προσωπικού, σήμανση κινδύνου και συστηματικοί έλεγχοι. Στο κείμενο ενσωματώθηκε ρήτρα αναθεώρησης για την πιθανή επέκταση των μέτρων στις θαλάσσιες μεταφορές, σε συντονισμό με τον διεθνή ναυτιλιακό κανονιστικό μηχανισμό.

Η εκτίμηση είναι ότι η εφαρμογή των μέτρων μπορεί να μειώσει τις απώλειες μέχρι και κατά μεγάλα ποσοστά μέσα στην επόμενη πενταετία, με απτό όφελος για τα οικοσυστήματα και τη δημόσια υγεία. Το κόστος συμμόρφωσης δεν είναι αμελητέο, αλλά συνδέεται άμεσα με την Πράσινη Συμφωνία, την κυκλική οικονομία και τα νέα πρότυπα εταιρικής βιωσιμότητας, που απαιτούν μετρήσιμη περιβαλλοντική υπευθυνότητα.

Στο πεδίο, τα δεδομένα είναι ανησυχητικά. Πρόσφατες μετρήσεις σε περιοχές της ελληνικής ακτογραμμής και ανοικτές θάλασσες δείχνουν εκτόξευση πλαστικών ινών και θραυσμάτων, με συγκεντρώσεις που σε ορισμένα σημεία πλησιάζουν ή ξεπερνούν εκείνες των πλαγκτονικών οργανισμών.

Ερευνητικές ομάδες κατέγραψαν μικροπλαστικά σε όλα τα εξετασθέντα δείγματα βρώσιμων ειδών, με υψηλότερα φορτία σε ημιπελαγικά παμφάγα ψάρια, λόγω της διατροφής τους και της ζώνης κίνησης όπου συσσωρεύεται ρύπανση.

Η πλειονότητα των σωματιδίων ήταν πλαστικές ίνες από συνθετικά υφάσματα και αλιευτικά εργαλεία, ενώ pellets και σκληρά θραύσματα εμφανίστηκαν σε μικρότερες ποσότητες. Παράλληλα, παγκοσμίως παραμένει ζητούμενο μια δεσμευτική διεθνής συμφωνία για τον περιορισμό παραγωγής και ρύπανσης, μετά από γύρους διαπραγματεύσεων που δεν κατέληξαν σε κοινό πλαίσιο.

Το πιο ενοχλητικό στοιχείο; Εκτιμήσεις πρόσληψης μικροπλαστικών από τον άνθρωπο που φτάνουν έως τα λίγα γραμμάρια την εβδομάδα, ένα μέγεθος που έχει γίνει σύμβολο της καθημερινής μας έκθεσης. Η εικόνα είναι καθαρή: χωρίς αυστηρούς κανόνες στη διακίνηση πρώτων υλών, καλύτερη διαχείριση απορριμμάτων και αλλαγή καταναλωτικών συνηθειών, τα μικροπλαστικά θα συνεχίσουν το αόρατο ταξίδι τους από το εργοστάσιο στο στομάχι μας.