Το φθινόπωρο του 2025 μπορεί να γραφεί στην ιστορία του Χόλιγουντ ως η εποχή που οι «σταρ» σταμάτησαν να λάμπουν. Μια σειρά από ταινίες με πρωταγωνιστές –μαργαριτάρια του κινηματογράφου, Μάργκο Ρόμπι, Κόλιν Φάρελ, Τζούλια Ρόμπερτς, Κιάνου Ριβς, Έμιλι Μπλαντ, Ντουέιν Τζόνσον, Κίρστεν Ντανστ και Τζένιφερ Λόπεζ, κατέρρευσαν εμπορικά, αφήνοντας αίθουσες άδειες και ανείπωτα ερωτήματα.

Η βασική υπόθεση που έσπασε: ο θεατής παλιότερα έμπαινε στην αίθουσα με την προσδοκία ότι «αν υπάρχει ο Χ/η τάδε σταρ, τότε η εμπειρία αξίζει το εισιτήριο». Σήμερα αυτό το άτυπο συμβόλαιο μοιάζει διαρραγμένο. Το όνομα μόνο δεν αρκεί, και ο θεατής το δείχνει με την απουσία του.

Ο αριθμός δεν συγχωρεί

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Καμία από τις πρόσφατες ταινίες με «A-list» ονόματα δεν πλησίασε τα έσοδα που θεωρούνταν μέτριας επιτυχίας πριν από μια δεκαετία.

Μόνο εξαιρέσεις όπως η One Battle After Another με τον Λεονάρντο ντι Κάπριο (η οποία χρειάστηκε σκηνοθέτη οσκαρικού κύρους, τεράστιο μπάτζετ και σχεδόν ομόφωνες κριτικές) επιβίωσαν — και ακόμη έτσι τα κέρδη είναι αμφίβολα.

Το αποτέλεσμα: οι σταρ δεν εξασφαλίζουν πλέον αυτομάτως την προσέλευση. Το κοινό έχει επιλέξει να αγοράζει «κόσμους», franchise, ονόματα brands, σειρές, και όχι απλώς πρόσωπα.

Η αλλαγή της συμφωνίας θεατή - αστέρα

Παλιότερα, ο θεατής αγόραζε το όνομα, τον σταρ. Ο Τομ Κρουζ της δεκαετίας του ’90, ο Γουίλ Σμιθ των αρχών του 2000 «πουλούσαν» απλώς με την παρουσία τους. Σήμερα όμως η σχέση αυτή έχει αλλάξει. Οι ηθοποιοί έγιναν μάρκες, ναι, αλλά η αγορά μάρκας έχει μετατοπιστεί. Τα μεγάλα franchise (Marvel, Star Wars, Avatar) είναι πλέον οι εγγυητές εισιτηρίων, όχι ο ηθοποιός.

Το κοινό πλέον «αγοράζει έναν κόσμο», όχι απλά ένα πρόσωπο. Και τα στούντιο φαίνεται να μην έχουν ακόμη αποδεχθεί αυτή τη μετάβαση: η έμφαση στη λάμψη των σταρ απέτυχε, οι αίθουσες κενώθηκαν και τα social media δεν δημιούργησαν επαρκή θόρυβο για να αντιστρέψουν την πορεία.

Η κόπωση του κοινού απέναντι στους σταρ

Ένας λόγος είναι η έντονη υπέρ – αξιοποίηση της ίδιας «λαμπερής» ομάδας ηθοποιών. Η Μάργκο Ρόμπι, για παράδειγμα, που πέτυχε με το Barbie, δεν κατάφερε να κρατήσει το momentum στην επόμενη δουλειά της. Ο Κιάνου Ριβς, αγαπητός, απέτυχε σε ρόλο πιο «χαλαρό». Η Τζούλια Ρόμπερτς, κάποτε «βασίλισσα των εισπράξεων», δεν κατάφερε να στηρίξει πλέον ούτε τα μισά εισιτήρια που έφερνε πριν χρόνια.

Η δυναμική έχει γυρίσει: ο θεατής δεν ζηλεύει πια τα αστέρια, τα κρίνει. Και η εικόνα των σταρ που επαναλαμβάνουν χωρίς ουσία, φαίνεται να κουράζει.

Η μετατόπιση της δημοφιλίας

Παράλληλα με το παραπάνω, το οικοσύστημα της προβολής άλλαξε: οι πλατφόρμες streaming, τα social media και τα influencers ανέβηκαν στην πρωτοκαθεδρία. Οι θεατές πλέον επέλεξαν να παρακολουθούν στα ­home – screens, ή εκπληρώνοντας μια αίσθηση ταύτισης με τους δημιουργούς περιεχομένου και όχι με τους σταρ του παλιού συστήματος.

Οι σταρ του αύριο δεν είναι απαραίτητα οι πιο λαμπεροί ή το πιο πλούσιο όνομα. Είναι αυτοί που επικοινωνούν, που «είναι» πέρα από τον ρόλο, που ανοίγουν ρωγμές στην εικόνα τους. Και το Χόλιγουντ, έμπλεο στη δόξα του παρελθόντος, δεν έχει ακόμη μάθει να μιλά αυτή τη νέα γλώσσα.

Τι σημαίνει αυτό για το Χόλιγουντ;

Αυτή η κρίση των σταρ δεν είναι απλώς εμπορική, είναι πολιτισμική. Οι μεγάλοι ηθοποιοί δεν απέτυχαν λόγω έλλειψης ταλέντου. Απέτυχαν επειδή δεν κατάφεραν να εκφράσουν κάτι νέο, κάτι που να «αγγίζει» τη σημερινή εποχή.

Το στούντιο σύστημα που στηριζόταν στην ιδέα ότι «ένα πρόσωπο επαρκεί» έχει χάσει τη νομιμοποίηση. Ο θεατής δεν θέλει απλώς να δει γνωστό όνομα, θέλει να πιστέψει. Ο σταρ δεν είναι πια η εγγύηση, είναι ένα στοιχείο, όχι η συνταγή.

Όταν οι χρόνοι αλλάζουν, και οι τρόποι που βλέπουμε ταινίες αλλάζουν, τότε δεν αρκεί να περπατάς στο κόκκινο χαλί. Πρέπει να ξαναβρεις γιατί σε κοιτάζουν. Αν το Χόλιγουντ θέλει να ξαναγεννήσει τα αστέρια του, θα πρέπει να θυμηθεί ότι ο κινηματογράφος δεν είναι ποτέ απλώς προϊόν. Είναι σχέση. Και καμιά σχέση δεν επιβιώνει όταν ο ένας από τους δύο (το κοινό) σταματά να ενδιαφέρεται.

Πληροφορίες: The Guardian, Tom's Guide, Awards Daily