Παρότι οι περισσότεροι έφηβοι και νέοι μεγάλωσαν καταναλώνοντας περιεχόμενο μέσα από τα smartphones τους, παραγγέλνοντας φαγητό από εφαρμογές και μετακινούμενοι με υπηρεσίες ridesharing, κάποιοι δείχνουν να έχουν κουραστεί.

Με οδηγό την ανάγκη να ξεφύγουν από τις οθόνες και να ανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους, πολλοί νέοι στρέφονται ξανά σε παλιές τεχνολογίες: ξαναβγάζουν από τα συρτάρια ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, χρησιμοποιούν κινητά «φλιπ» και ακούνε μουσική σε CD.

Δεν είναι πια ασυνήθιστο να δεις νεαρά άτομα να χαζεύουν στους διαδρόμους ενός δισκοπωλείου ή να κάνουν φωτογραφίσεις στους δρόμους με παλιές κάμερες

Δεν είναι πια ασυνήθιστο να τους δεις να χαζεύουν στους διαδρόμους ενός δισκοπωλείου ή να κάνουν φωτογραφίσεις στους δρόμους με παλιές κάμερες, σαν να έχουν επιστρέψει στις αρχές των 2000s.

Η τάση αυτή δεν αφορά απλώς τη νοσταλγία. Είναι μια συνειδητή προσπάθεια αποσύνδεσης από τον διαρκή βομβαρδισμό ειδοποιήσεων, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από την πίεση της συνεχούς διαδικτυακής παρουσίας. Για κάποιους, η επιστροφή στα «αναλογικά» εργαλεία είναι μια μορφή ελευθερίας – μια επιλογή που τους επιτρέπει να είναι παρόντες στη στιγμή, να ζουν πιο συνειδητά και να μη μετρούν τη ζωή τους σε stories και likes.

Καθώς η κοινωνία γίνεται όλο και πιο ψηφιακή, η στάση όσων σκέφτονται παρόμοια μοιάζει να αποκτά νόημα. Η τεχνολογία μπορεί να έχει διευκολύνει την καθημερινότητα, αλλά για αρκετούς νέους, το τίμημα είναι η αποξένωση, η διάσπαση προσοχής και η απώλεια της αληθινής επαφής.

Έτσι, μέσα στον θόρυβο των ειδοποιήσεων και της υπερπληροφόρησης, μια νέα –παράδοξη– επανάσταση ξεκινά: αυτή της αποσύνδεσης. Και για πολλούς νέους πλέον, κάθε κλήση στο ταξί ή κάθε σημείωση σε χαρτί είναι ένα βήμα προς μια πιο ήρεμη, αυθεντική καθημερινότητα.