Για δεύτερη χρονιά συνεχίζεται η πολύ επιτυχημένη παράσταση «FIT» του Νίκι Σίλβερ, με νέα διανομή στη καινούρια σκηνή BLACKBOX του THEATROVICTORIA που παίζεται κάθε Tετάρτη & Πέμπτη στις 21:15 και μεταμεσονύκτια κάθε Παρασκευή στις 23:30.

Πρόκειται για την αιχμηρή, μαύρη κωμωδία του «κακού παιδιού» του Μπρόντγουεϊ, Νίκι Σίλβερ (έργα του έχουν ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα – «Χοντροί ¶νδρες με Φούστες», «Μέρες Ραδιοφώνου», «Πτεροδάκτυλοι», κ.α.) σε διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Κομνηνού.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Αρλοκ Σιμσον (Σταμάτης Ζακολίκος) είναι ο αποκλειστικός κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας του πατέρα του. Εδώ και πολλά χρόνια ζει μια μοναχική, σχεδόν ερημική ζωή. Όταν μια μέρα λαμβάνει ένα μήνυμα ότι ο πρώην εραστής του, πέθανε από πνευμονία, έρχεται αντιμέτωπος με την ιδέα της δικής θνησιμότητας και αμέσως κάνει εξέταση αίματος για τον ιο HIV, τα αποτελέσματα της οποίας δεν αντέχει να ακούσει. Καθώς περιπλανιέται στους δρόμους χαμένος στις σκέψεις και τους φόβους του, συναντάει τον Μποιντ (Στέλιος Ψαρουδάκης). Έναν πολύ όμορφο νεαρό ηθοποιό που υποδύεται έναν άγγελο σε μια παιδική παράσταση, στο πρόσωπο του οποίου ο ¶ρλοκ πιστεύει ότι βρήκε τον έρωτα της ζωής του. Τον προσκαλεί στο σπίτι του για ένα ποτό και ο Μποιντ αποδέχεται. Τότε, εισβάλει στο σπίτι η πληθωρική, πομπώδης, αλκοολική, μητέρα του ¶ρλοκ, η Νέσσα (Ζώγια Σεβαστιανού) - η οποία μόλις έχει αποφασίσει να αφήσει τον δεύτερο σύζυγό της, τον πουριτανό Καρλ (Πάνος Ροκίδης) - και του ανακοινώνει ότι σκοπεύει να μετακομίσει εκεί, μόνιμα.  Όταν ο Αρλοκ, πηγαίνει να μαζέψει τα πράγματα της, η Νέσσα ανακαλύπτει το αντικείμενο του πόθου του γιού της, τον Μπόϊντ, και αμέσως αναλαμβάνει δράση. Έτσι ξεκινά μια τρελή συγκατοίκηση των τριών, γεμάτη ανατροπές, αποκαλύψεις και ξεκαρδιστικά απρόοπτα, η οποία εξελίσσεται σε ένα απρόσμενα όμορφο "ménage à trois" ….

ΤΟ ΕΡΓΟ

Το «FiT» πραγματεύεται τις δυσλειτουργικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων ανεξάρτητα από το φύλο ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, τις δύσκολες σχέσεις μεταξύ γονιών και παιδιών ενώ εστιάζει και στις κοινωνικές συνθήκες γύρω από το χρήμα και τις εξαρτήσεις.

Ο Νίκι Σίλβερ δομεί τους ήρωες τού έργου του με βαθειά ανθρώπινη ματιά. Με καύσιμο το πηγαίο χιούμορ του, πετυχαίνει ένα αδιανόητο γεωμετρικό σχήμα, όπου όλοι είναι στα άκρα και στο κέντρο ταυτόχρονα.

Όλα στο έργο, όπως και στη ζωή, είναι απρόοπτα, ρευστά, αστεία ή δραματικά, κι όλα χαμένα αν δεν οδηγηθούν από το ένα και μοναδικό κίνητρο που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους. Την αποδοχή.

Παράλληλα, o Νίκι Σίλβερ θίγει ένα άλλο καυτό ζήτημα. Αυτό του ιού HIV. Το 1996, που γράφτηκε το έργο,  η είδηση ότι είναι κανείς οροθετικός ισοδυναμούσε με θάνατο. Σήμερα, ο θάνατος έχει αποσυρθεί από την ασθένεια. Όμως η άγνοια που εξακολουθεί να επικρατεί γύρω από τον HIV (άγνοια, όχι τυχαία) η μισαλλοδοξία, η έλλειψη ανοχής, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις σχετικά με διαφορετικούς τρόπους ζωής και διαφορετικές επιλογές, η προσκόλληση σε συντηρητικές παραδοσιακές ιδέες, η ανάγκη διαφοροποίησης, η ανάγκη αποστασιοποίησης από κάτι που θεωρείται επικίνδυνο και μπορεί να έχει επιπτώσεις στην ζωή, οδήγησαν στον στιγματισμό και την κοινωνική διάκριση των οροθετικών ατόμων. Έτσι με όχημα το βαρύ μήνυμα του έργου που συμπυκνώνεται στη λέξη ΑΠΟΔΟΧΗ, ο Δημήτρης Κομνηνός προσαρμόζει το έργο στις σημερινές συνθήκες που επικρατούν γύρω από το καυτό αυτό ζήτημα και αφήνει στο τέλος μια δροσερή, πηγαία γεύση αισιοδοξίας...