Κραυγή αγωνίας εξέπεμψε για ακόμη μια φορά η Μαρία Καρυστιανού, αναφερόμενη στο κλείσιμο της ανακριτικής διαδικασίας για το έγκλημα των Τεμπών. Μιλώντας στο ραδιόφωνο «105,5 Στο Κόκκινο», κατηγόρησε τον εφέτη ανακριτή Λάρισας ότι με τον χειρισμό του επιδιώκει «να μπαζωθεί και η ανακριτική διαδικασία ώστε να μην μάθουμε ποτέ την αλήθεια».

Η κ. Καρυστιανού στάθηκε ιδιαίτερα στις τελευταίες εκθέσεις της Πυροσβεστικής και του Γενικού Χημείου του Κράτους, ενώ εξέφρασε τη βαθιά της ανησυχία για την πορεία της δίκης, σημειώνοντας ότι διαισθάνεται πως θα εξελιχθεί σε μια επιχείρηση συγκάλυψης, όπως –όπως είπε– συνέβη και στη Βουλή αλλά και κατά την ανακριτική διαδικασία.

Παρά τις δυσκολίες, δήλωσε ότι εναποθέτει τις ελπίδες της στο εξωτερικό για δικαιοσύνη, θεωρώντας ότι εκεί θα υπάρξει ένα σωστό και δίκαιο αποτέλεσμα.

Τέλος, υπενθύμισε ότι αύριο, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, θα πραγματοποιηθούν μαζικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα, στις οποίες απηύθυνε κάλεσμα για μαζική συμμετοχή.

Μπορείτε να ακούσετε αναλυτικά την συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού εδώ.

Αναλυτικά η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού

«Ο λόγος που αναγκαστήκαμε ξανά να βγούμε στον δρόμο είναι προφανής, είναι ουσιαστικά η επιβεβαίωση των όσων λέγαμε εδώ και 2,5 χρόνια, ότι συντελείται ένα τεράστιο μπάζωμα και στην ανακριτική διαδικασία. Το αδικαιολόγητο και ξαφνικό κλείσιμο της υπόθεσης -και μάλιστα την ίδια ημέρα όπου κατέφθασε στα χέρια του ανακριτή ένα πόρισμα από το Χημείο του Κράτους που μιλούσε για τα υδρογονάνθρακες, το οποίο θα έπρεπε να παρακινήσει τον ανακριτή να προχωρήσει σε έρευνα. Ο ανακριτής προχώρησε σε αντίθετη ενέργεια, στο κλείσιμο της δικογραφίας, γιατί προφανώς αυτός ήταν και ο αρχικός σκοπός, το μπάζωμα. Να μη μάθουμε ποτέ την αλήθεια. Αυτή η χρήση χρήση της Δικαιοσύνης κατά το δοκούν είναι που έχει μας έχει φέρει εκτός ορίων και μας ανάγκασε να ζητήσουμε τη βοήθεια των συμπολιτών μας, των ανθρώπων που ξέρουμε ότι αν χρειαστεί ποτέ για το οτιδήποτε, για το πιο απλό, η Δικαιοσύνη πάλι μπορεί να φερθεί μεροληπτικά και σε αυτούς. 

Η Δικαιοσύνη δεν είναι κάτι που μπορεί να χειρίζεσαι ανάλογα με το ποιους έχεις απέναντί σου και ποιες είναι οι σκοπιμότητες και οι προσωπικές φιλοδοξίες ή τα σχέδιά σου. Θα έπρεπε να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο για όλους. Για αυτό μαζευόμαστε να το φωνάξουμε το Σάββατο το απόγευμα, σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδος. Και οι πόλεις αυξάνονται. Είναι ένα πολύ δίκαιο αίτημα της κοινωνίας το οποίο θεωρώ ότι δεν μπορεί να αφήσει κάποιον εκτός, ότι η Δικαιοσύνη θα πρέπει να είναι αμερόληπτη, να εφαρμόζει τους νόμους άσχετα με το ποιον έχει απέναντί της.

Οι ψηφοφόροι είναι και αυτοί άνθρωποι. Το τρένο που σκότωσε τα δικά μας παιδιά και θα αναφερθώ μόνο για τα Τέμπη ... δεν ήταν ένα τρένο που είχε ψηφοφόρους συγκεκριμένης παράταξης. Όλοι άνθρωποι ήταν μέσα. Είναι πολύ σκόπιμο το να κατευθύνουμε το θέμα προς τα εκεί, αλλά δεν είναι κομματικό. Δεν μας ενδιαφέρει ποιος ήταν επάνω, ποια κυβέρνηση ήταν επάνω όταν ετελέστηκε το έγκλημα. Και φυσικά μιλάμε για τις διαχρονικές ευθύνες που έχουν όλοι οι υπουργοί. 

Ο τελευταίος υπουργός όμως, που έτυχε και έσκασε στα χέρια του, είναι ο άνθρωπος που έφτασαν και παραιτήθηκαν άνθρωποι, λόγω της ανασφάλειας της λειτουργίας του συρμού, έπαιρνε συνεχώς υπομνήματα από ανθρώπους που του έλεγαν τι θα γίνει. Η βαρύτητα στο τι κάνει ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετική. Εμείς ούτως ή άλλως στη μήνυση μας καταθέσαμε και μιλάμε για διαχρονικές ευθύνες του υπουργείου Μεταφορών και όλων των υπόλοιπων, και της ΡΑΣ και όλων των εμπλεκόμενων. 

Εγώ θα πάω ακόμη πιο πίσω. Η ασφάλεια στο να μετακινείσαι με ένα δημόσιο μέσο, η απόδοση Δικαιοσύνης όταν αδικείσαι, η απόδοση ευθυνών όταν κατέχεις μια θέση ευθύνης, είναι βασικά πράγματα που θα έπρεπε να αφορούν όλες τις ιδεολογίες και όλα τα κόμματα. Γιατί μας αφορούν σαν πολίτες που μένουν, ζουν σε αυτή τη χώρα, που πληρώνουμε τους φόρους μας. Δεν μπορούμε να παίζουμε με τη ζωή μας. Δεν μπορούμε να παίζουμε με το μέλλον των παιδιών μας. Δεν μπορούμε να παίζουμε με αυτά τα πράγματα. Η παρουσία μας σε αυτή τη χώρα είναι, είναι η ίδια μας η ζωή, είναι το μέλλον μας, είναι τα πάντα μας. Δεν είμαστε ένα παιχνίδι, δεν είμαστε πιόνια. Δεν μπορούμε ούτε να μας κοροϊδεύουν, ούτε να μας συκοφαντούν, ούτε να μας ξεγελούν, ούτε να μας εξαγοράζουν. Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι βασικοί πυλώνες λειτουργίας ενός κράτους που θέλει να είναι, να λειτουργεί με ανεξαρτησία και σοβαρότητα. Εμείς τέτοιοι πολίτες είμαστε και τέτοιο κράτος επιθυμούμε.

Η αυτοψία δεν είναι πόρισμα. Αυτό που έδωσε η Πυροσβεστική είναι αυτοψία και δίνεται σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, που είναι ακριβώς ο χώρος του εγκλήματος, πριν προλάβουν να γίνει το οτιδήποτε, για να μπορώ να πω ότι έχω ένα σοβαρό έγγραφο αυτοψίας. Αυτό λοιπόν δεν έγινε, ούτε στο χρόνο, ούτε στον τόπο του εγκλήματος. Άρα δεν έπρεπε καν να γίνει δεκτό από τον ανακριτή. Και επιπλέον έγινε δεκτό χωρίς να περιμένουν το πόρισμα του Χημείου του Κράτους, από το οποίο οι ίδιοι ζήτησαν να γίνει ο έλεγχος. Δηλαδή καταλαβαίνετε; Σοβαρότης μηδέν. Γιατί; Γιατί το θέμα δεν είναι η αποκάλυψη της αλήθειας. Το θέμα δεν είναι να μάθουμε τι γίνεται. Το θέμα είναι να το κουκουλώσουν, να τελειώνει.

Νομίζω δε χρειάζεται να έχει κανείς μαντικές ικανότητες για να καταλάβει πώς θα πάει και η δίκη. Θα πάει με τον ίδιο τρόπο που πήγε η ανάκριση. Και ουσιαστικά θα πάει με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίστηκε το θέμα και στη Βουλή, για τους πολιτικούς υπεύθυνους της τραγωδίας των Τεμπών. Θα πάει προς τη συγκάλυψη, όπως έχει γίνει και με τα υπόλοιπα κρατικά εγκλήματα, να μην τα αναφέρω, τα γνωρίζουμε όλοι. 

Είναι γνωστό ότι έχουμε δρομολογήσει κάποιες διαδικασίες που θα γίνουν στο εξωτερικό. Εκεί οι ελπίδες μας και οι προσδοκίες είναι πολύ καλύτερες βέβαια. Θεωρώ ότι θα καταλήξουμε σε ένα σωστό και δίκαιο αποτέλεσμα. Το θέμα όμως είναι, πρέπει κάθε πολίτης που αδικείται να βγαίνει έξω για να βρει το δίκιο του;

Αυτό που το συζητάμε τώρα εμείς που είμαστε δύο απλοί πολίτες, δεν θα έπρεπε να το συζητάμε. Κακώς το συζητάμε, πρέπει να το αλλάξουμε. Δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό. Ας ελπίσουμε ότι το έγκλημα των Τεμπών θα είναι το τελευταίο, έτσι, κρατικό έγκλημα στο οποίο αναγκάζονται οι πολίτες να ψάχνουν εκτός συνόρων της χώρας το δίκιο τους. Είναι σημαντικό να δείξουμε ότι δεν κοροϊδευόμαστε πλέον. Δε μας πείθουν ούτε τα ψέματα, ούτε τίποτα. Ζητάμε το αυτονόητο και δε θα σταματήσουμε να το ζητάμε, παρά μόνο αν το πετύχουμε».