Στις ΗΠΑ, το φαινόμενο των πολυτελών εξοχικών που μένουν άδεια οδηγεί σε ακριβότερη στέγη και πιέζει τους μόνιμους κατοίκους. Για να το περιορίσουν, ορισμένες πολιτείες προχωρούν σε νέους φόρους στα δευτερεύοντα σπίτια, με το Ρόουντ Άιλαντ να πρωτοστατεί μέσω του λεγόμενου «φόρου Taylor Swift».

What's the story?

Στις ΗΠΑ, πολλές περιοχές γεμίζουν με πολυτελείς εξοχικές κατοικίες που μένουν άδειες για μεγάλο μέρος του χρόνου. Αυτό δημιουργεί ανισορροπία στις τοπικές κοινωνίες: τα σπίτια ακριβαίνουν, οι μόνιμοι κάτοικοι δυσκολεύονται να βρουν στέγη και ο κοινωνικός ιστός «αραιώνει». Για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, κάποιες πολιτείες σκέφτονται νέους φόρους στα δευτερεύοντα σπίτια. Στην πρώτη γραμμή αυτής της συζήτησης βρίσκεται το Ρόουντ Άιλαντ, με έναν «έξτρα» φόρο που βαφτίστηκε «φόρος Τaylor Swift».

Τι είναι ακριβώς ο «φόρος Τaylor Swift»;

Είναι ένας νέος ετήσιος φόρος που θα ισχύσει από τον Ιούλιο του 2026 στο Ρόουντ Άιλαντ. Αφορά πολυτελείς κατοικίες άνω του 1 εκατ. δολαρίων που δεν χρησιμοποιούνται ως κύρια κατοικία. Για κάθε 500 δολάρια αξίας πάνω από το πρώτο εκατομμύριο, ο ιδιοκτήτης θα πληρώνει 2,5 δολάρια. Έτσι, μια βίλα 2 εκατ. θα έχει φόρο περίπου 5.000 δολάρια τον χρόνο.

Γιατί ονομάστηκε έτσι;

Η pop star διαθέτει μια πολυτελή παραθαλάσσια έπαυλη στο Ρόουντ Άιλαντ, που δεν αποτελεί μόνιμη κατοικία της. Ο φόρος συμβολικά «φωτογραφίζει» τέτοιου τύπου σπίτια, γι’ αυτό και πήρε το όνομά της. Στην πραγματικότητα όμως αφορά χιλιάδες ιδιοκτήτες παρόμοιων ακινήτων.

Ποιος είναι ο στόχος του μέτρου;

Οι αρχές θέλουν να περιορίσουν τις λεγόμενες «lights-out neighborhoods», δηλαδή τις γειτονιές με άδεια σπίτια. Τα έσοδα από τον φόρο θα χρηματοδοτήσουν προγράμματα στέγασης, ώστε να βοηθηθούν οι μόνιμοι κάτοικοι. Με άλλα λόγια, η λογική είναι «ο πλούτος που κάθεται σε αχρησιμοποίητες βίλες να επιστρέφει στην κοινωνία».

Υπάρχουν αντιδράσεις;

Ναι. Μεσίτες και επιχειρηματίες του real estate προειδοποιούν ότι τέτοιοι φόροι μπορεί να μειώσουν την αγορά πολυτελών κατοικιών και να πλήξουν τις τοπικές οικονομίες, ειδικά σε τουριστικές περιοχές. Από την άλλη, πολιτείες όπως η Μοντάνα και η Μασαχουσέτη εξετάζουν παρόμοια μέτρα, θεωρώντας ότι είναι πολιτικά αποδεκτός τρόπος να αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση.