Ο Πύργος του Άιφελ, το πιο εμβληματικό σύμβολο του Παρισιού, δεν είναι πάντα… ίδιος. Φέτος αλλά και κάθε χρόνο, κατά τους ζεστούς μήνες του χρόνου, το ύψος του αυξάνεται κατά 12 έως 15 εκατοστά, αποτέλεσμα ενός φυσικού φαινομένου γνωστού ως θερμική διαστολή.

Αν και σήμερα τον ξέρουμε με το όνομα του αρχιμηχανικού Γκυστάβ Άιφελ, αρχικά ονομάστηκε «Πύργος των 300 μέτρων» (Tour de 300 mètres) και χτίστηκε για την Παγκόσμια Έκθεση του 1889, προς τιμήν των 100 χρόνων από τη Γαλλική Επανάσταση. Το υλικό που επιλέχθηκε ήταν χυτοσίδηρος, ιδανικό για να αντέξει πιέσεις και ανέμους, επιτρέποντας την κατασκευή μιας γιγαντιαίας αλλά ελαφριάς μεταλλικής δομής.

Η θερμική διαστολή εξηγεί την εποχική «μεταμόρφωση» του μνημείου: τα άτομα του μετάλλου ταλαντώνονται πιο έντονα με την αύξηση της θερμοκρασίας, με αποτέλεσμα τα κομμάτια σιδήρου να «ανοίγουν» μεταξύ τους. Όσο μεγαλύτερο το μήκος της κατασκευής και όσο πιο έντονη η θερμοκρασιακή διαφορά, τόσο πιο αισθητή η αλλαγή.

Στην περίπτωση του Πύργου του Άιφελ, που αποτελείται από περισσότερα από 18.000 σιδερένια τμήματα καρφωμένα μεταξύ τους, η ανισομερής έκθεση στον ήλιο προκαλεί όχι μόνο αύξηση του ύψους, αλλά και μια μικρή, σχεδόν αδιόρατη κλίση, σαν να γέρνει μακριά από το φως.

Με δεδομένες τις ακραίες θερμοκρασίες που μπορεί να καταγραφούν στο Παρίσι –από -20°C τον χειμώνα μέχρι 40°C το καλοκαίρι, με τα μέταλλα να «πιάνουν» ακόμη και τους 70°C κάτω από τον ήλιο– δεν είναι περίεργο που ο Πύργος συμπεριφέρεται σαν ένα τεράστιο θερμόμετρο, δείχνοντας με το ίδιο του το μέγεθος την αλλαγή του καιρού.